Uitdaging-Vrijheid

8

Reismeermins Invalshoek ~ Thema: 26 juli 2015 = Uitdaging-Vrijheid

Reismeermin is weer terug in blogland, joepieeee. Met een goede binnenkomer, een nieuw thema voor haar schrijf-uitdaging; Invalshoek, en wat voor eentje! Een thema dat (zou kunnen toch?) voor mij gemaakt is!

Ik ben ‘gezegend’ met een aantal makkes. Eentje daarvan is dat ik in een, weliswaar gecontroleerde, paniekaanval kan schieten als ik denk aan situaties waarin ik mij moet begeven. Daar waar mensenmenigtes zijn bijvoorbeeld. Festivals, winkelcentra, mega-concerten zijn dus situaties die ik mijd, maar ook feestjes, visites waar een huiskamer vol mee zit en ga zo nog maar even door. Die keren dat ik er bewust voor kies om me toch in zo’n menigte begeven doe ik dat omdat het met een passie te maken heeft, Jeans en fotografie. Zo’n uitje kost mij mentaal veel energie omdat ik me een soort van oogkleppen moet opzetten. Dat is bij Jeans en dierentuinen letterlijk gezien niet handig maar ik heb er een manier in gevonden. Een andere makke is dat ik helemaal van de leg kan raken door geluiden. En toch ga ik met regelmaat die uitdaging aan, zij het dan altijd in gezelschap die mij kent en weet dat ze op mij moeten letten maar ook hoe te handelen als het ‘fout’ dreigt te gaan.

Die uitdaging aan gaan was een tiental jaren geleden geen optie. Ik zat als een angstig vogeltje in de hoek van de bank en schrok me wezenloos van alle dingen inclusief geluiden die onverwacht gebeurden. Het idee dat ik ergens geen controle over had zorgde regelmatig voor paniek-& angstaanvallen. Tegelijkertijd was ik enorm boos op mezelf, vond dat ik ‘normaal’ moest doen, me niet zo aan moest stellen, er was immers niets om bang voor te zijn? Maar toch! Die angst heeft me dusdanig in de greep gehad dat ik op een gegeven moment het huis niet meer uit durfde, het is zelfs een tijd zo erg geweest dat ik onze slaapkamer niet eens uit durfde. Totaal van de wereld, mentaal dus. Op een gegeven moment had niemand meer vat op mij en sloeg de suïcidaliteit toe. Er moest iets gebeuren, iemand moest iets doen maar niemand wist wat en hoe, ook ik niet. Tot ik op zekere dag, na 3 zelfmoordpogingen gedaan te hebben, en weer laaiend kwaad op mezelf was omdat ik zelfs dát niet kon volbrengen, de telefoon pakte en de bedrijfsarts van mijn werkgever belde. Zij handelde en gaf mij de 1e duw om het leven weer op te pakken.

Langzamerhand kroop ik weer omhoog. Eén van de grootste duwen was wel dat Joop op zoek ging naar andere woonruimte, het huis te koop zette zonder een bord in de tuin, niemand mocht het weten, en zich een huis in een andere woonplaats aandiende, die gekocht werd. Vanaf dat moment groeide het besef dat ik weer vrij was en kon ik langzaamaan, stapje voor stapje, weer die vrijheid uitbouwen en ervan genieten. Inmiddels ben ik zover dat ik die vrijheid enorm waardeer, maar ook weer met plezier leef. Wel met dien verstande dat ik nog steeds de drempel overschrijd met een gevoel van ‘deze uitdaging durf ik wel aan’. Ik weiger me zelf weer op te sluiten in huis, in een denkbeeldige cocon van bescherming, en die weigering geeft de kracht die ik, nog steeds, nodig heb om het huis te verlaten en dingen te doen waar ik heel gelukkig van word. Ik heb er geen problemen meer mee dat ik bepaalde dingen niet kan, of beter gezegd, niet wil omdat ze me teveel energie kosten dat ik niet daaraan wil besteden. Ik ken nu heel goed mijn mentale en fysieke grenzen en die bewaak ik. Dankzij therapie heb ik geleerd dat ik dat mag doen, dat ik niet een egoïste ben door iets te verkiezen te doen of te laten, ook al kunnen (willen) andere mensen dat niet begrijpen. Dit is mijn leven en ik moet leven met de gevolgen van elke actie die ik onderneem. Mijn uitdaging. Mijn vrijheid.

8x Akkoorden op ~ Chords on Uitdaging-Vrijheid

  • marjak  schreef ~ wrote:

    Lieve Melody, ik zit hier even stil te zijn. Wat dapper en goed, dat je dit hier deelt. En wat is het fijn en mooi dat je jezelf weer zo goed “op de rails” hebt gezet. (Ik weet even niet hoe ik het anders moet zeggen…)
    Ik wens je sterkte en heel veel mooie momenten met de mensen die je lief zijn!
    Liefs,
    MarjaK

    • Melody  schreef ~ wrote:

      ….Dank je wel Lieve Marja. Wat een mooie en hartverwarmende reactie.
      Dat ‘op de rails’ zetten heb ik niet alleen gedaan, dat had ik niet gekund zonder hulp van een aantal mensen.

      Dank je wel ook voor je lieve wensen!

      Liefs terug.

  • ria  schreef ~ wrote:

    Zie je mijn duim, wijst recht omhoog voor jou. Vecht om de kracht uit die cocon te blijven te behouden.
    Je bent niet alleen, zoveel lieve mensen om je heen.

    Liefs, Ria

    • Melody  schreef ~ wrote:

      ;-) dank je wel !!

      dat doe ik ook hoor, opgeven is geen optie (meer)… dat heb ik er wel uit geleerd.

      Precies, en daar prijs ik me ook heel gelukkig mee.

      Liefs terug

  • smijling  schreef ~ wrote:

    knap vind ik dit voor mij zo herkenbaar .hier ook en angstig mensje die soms zo stoer overkomt maar met een zeer klein hartje

    • Melody  schreef ~ wrote:

      Dank je wel meis!

      Ja dat weet ik, ik ‘ken’ jou! Moed houden hoor, doe ik ook dus dan kan jij het ook!

      xxx

  • Regenboogvlinder  schreef ~ wrote:

    Mooi Mel, wat een eerlijkheid! Liefs XXX

Ik 'beluister' graag jouw 'muziek' ~ I'dd love to 'listen' to your 'music'

CommentLuv badge

Xieje graag terug! ~ Love to see you again! All rights reserved by Melody Music 2003-2017