Uilskuiken / Wiebelig

14

REISMEERMIN

Weken, nee, maanden… waren voorbij gekropen. Wat waren er tranen gevloeid, er waren momenten geweest waarop ze ernstig bevreesde nooit meer te zullen stoppen met het huilen. Huilde ze niet van pure onmacht dan wel van kolkende woede. Het ene moment intens verdrietig en een volgend moment waanzinnig boos op die ene persoon die haar dit aangedaan had. Nachtenlang lag ze wakker met woeste en wilde wraakplannen, ze wilde wel dit, ze wilde wel dat, ze wilde wel zus, ze wilde wel zo… maar ja, al haar ideeën zouden ten allen tijde onuitvoerbaar zijn.

De boodschap dat ze nooit meer op haar benen zou kunnen staan, laat staan lopen, de rest van haar leven zwaar afhankelijk zou zijn van de zorg en hulpvaardigheid van anderen, zich alleen maar voort kunnen bewegen in een rolstoel…. was keihard aangekomen. De opdracht zich zo weinig mogelijk te bewegen, ’s nachts vooral op haar rug te blijven liggen en dus niet te gaan woelen en draaien… had ze met gefronste wenkbrauwen aangehoord. Zij, zo beweeglijk als water moest zich zo stijf als een plank houden? Dag in dag uit, 24 uur per dag en dat voor de komende periode waarvan niemand kon zeggen hoe lang die zou gaan duren? Waren ze nou helemaal van Lotje getikt? Niemand kon dat toch? Zeker niet een kind van 16! En zo kwam het dus steeds vaker voor dat de riemen aan haar bed om haar enkels en polsen gebonden werden om haar bewegingsvrijheid zoveel mogelijk te beperken.

Na enige tijd was er iemand die een andere mening was toegedaan dan de rest. Hij wist wat zij wilde en hij besloot haar zoveel mogelijk te helpen. Na maanden intensieve training kwam daar die dag waar ze zo lang naar uitgekeken had. De dagen ervoor waren ze begonnen met het zichzelf op de kracht van haar armen uit het bed in een rolstoel te laten zakken. In een andere ruimte werd ze op een kantelbed gelegd dat langzaamaan, elke dag een stukje verder, rechter-op kwam te staan. Ondertussen had ze dikke spierballen gekweekt want ook op dat kantelbed mocht ze geen gewicht op haar voeten laten zakken. Weer enige tijd later mocht dat dan wel en kwam de dag dat ze opnieuw moest leren lopen. Spannend!!!

Ze werd uit bed geholpen, haar gewicht vanaf het matras meer en meer naar haar voeten verplaatsend tot uiteindelijk alle gewicht op haar voeten rustte. “Zet nu je linkervoet een paar centimeter vooruit” kreeg ze te horen. Ze staarde naar beneden en zag hoe haar voeten naast elkaar bleven staan. Huh? Wat was dat nou? Waarom deden ze niks? Wat stond ze daar nou? Ze besefte dat haar brein niet meer wist hoe het moest. Haar steun en toeverlaat er nog steeds en hij hielp haar. Wiebelig, voetje voor voetje kwam ze uiteindelijk een paar meter vooruit! Het gevoel een uilskuiken te zijn was gelukkig ook na een paar dagen verdwenen.

14x Akkoorden op ~ Chords on Uilskuiken / Wiebelig

  • rietepietz  schreef ~ wrote:

    Zo blijkt maar weer dat de medische wereld het soms af moet leggen tegen “simpele “( want natuurlijk is het niét zo simpel) wilskracht van de mens!
    Gelukkig zijn er ook altijd weer mensen die daar ook in willen geloven!

    • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

      Ja precies!
      Dat die ene arts zei dat ik het wel weer zou kunnen
      versterkte mijn ‘niet-willen-accepteren’ van die
      eerdere boodschap en vergrootte daarmee mijn wilskracht.

  • Mirjam Kakelbont  schreef ~ wrote:

    Heftig verhaal. Een mens kan véél meer dan dokters denken! Niets is zo leuk om te doen wat je niet kan…
    Knuffel!

    • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

      Jup!

      Ja achteraf heb ik nog steeds veel plezier inderdaad
      bij herinneringen aan dingen die ik wel voor elkaar kreeg
      terwijl een ander zei dat het mij nooit zou lukken ;-)

      {knufeel}

  • reismeermin  schreef ~ wrote:

    Dank voor je verhaal en willen is kunnen zeggen sommige mensen.
    Dat blijkt in dit geval een waarheid als een koe.

  • Plato  schreef ~ wrote:

    Je hebt beide thema’s hier mooi weergegeven. Wat een ervaring voor zo’n jong kind. Dat vergeet je de rest van je leven niet meer. Maar wel fijn dat het goedgekomen is.

    • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

      Dank je wel.

      Ja nogal ja….naarmate ik ouder wordt besef ik de ernst
      steeds meer, als ook de impact!

      Absoluut.

  • marjak  schreef ~ wrote:

    Heftig hoor. Gelukkig was er iemand die wel oog had voor jou en wat je weer zou kunnen!
    Fijn weekend!

    • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

      Ja best wel. ja gelukkig wel.

      Dank je wel, jullie ook!

  • smijling  schreef ~ wrote:

    Ook ik ken zo’n mens van heel dicht bij. Zelf vertelt hij zijn verhaal niet zo aan anderen, maar ik ben trots op hem en ik hou veel van hem. Ik heb hem zien strijden, niet de zwaarste jaren maar wel die er na. Ik geef hem en jou een super pluim, geweldig dat jullie de strijd met het lichaam aan gingen.

    • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

      :-0) Dat is lief van je meis, dank je wel!
      En ja ik weet wie je bedoelt ;-)

  • ria  schreef ~ wrote:

    Zo zie je meis ;wie waagt die wint en waar een wil is is een weg.

    Liefs, Ria

    • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

      Ja inderdaad…… opgeven is nooit een optie.

Ik 'beluister' graag jouw 'muziek' ~ I'dd love to 'listen' to your 'music'

CommentLuv badge

Xieje graag terug! ~ Love to see you again! All rights reserved by Melody Music 2003-2017