♪ S p r e k e n ♪·2017---·Schrijfveren

Alsnog gehecht

In een grijs blogverleden schreef ik met grote regelmaat Schrijfveren, dat stopte op zeker moment al weet ik niet (meer) waarom misschien wel omdat ik andere uitdagingen oppakte en me daar heel trouw mee bezig ging houden. Een deel daarvan heb ik stopgezet bij de aanvang van dit nieuwe jaar. Vandaag op mijn gemakkie eens door mijn eigen archieven heen gebladerd en her en der gelezen, ik kwam ze daar weer tegen, althans een klein aantal nog want ja, per 1 januari 2013, gooide ik immers mijn bijna 10 jaar bloghistorie over de balk naar een bodemloze diepte en startte ik overnieuw?! Zojuist dus maar eens een kijkje genomen of die website nog bestaat zoals ik het me herinner en ook of er nog maanden-dagen-data staan met thema’s waarover je dan kunt/mag schrijven… zo waar het is er nog *glimlach*  Het thema van vandaag is dus ‘Alsnog gehecht’. Mijn brein spoot a la minute diverse opties naar verhalen naar boven. In de meest letterlijke zin kan ik niets met dit thema want ik heb die ervaringen niet opgedaan, ook niet met iemand binnen mijn gezin en/of vriendenkring maar ‘gehecht’ kun je natuurlijk ook in een andere betekenis gieten. 2 daarvan wil ik hieronder in mijn verhaal opnemen.

 

Al sinds 1984 halen manlief en ik dieren uit het asiel. Welk asiel dat dan is doet er niet toe, kan elk asiel zijn. We hebben zo gaandeweg de jaren al vele spinnendes en blaffende knuffels binnengehaald en, logischerwijs, ook weer afscheid van moeten nemen. Hoe verdrietig ook, dat hoort er nou eenmaal bij, dat weet je op voorhand als je een dier binnenhaalt, ook al duw je dat vooruitzicht natuurlijk zoveel mogelijk naar de achtergrond onder het mom van ‘wie dan komt wie dan zorgt’. Nu nog niet dus nu eerst maar aan de slag, het vertrouwen en liefde van dat dier winnen en van dit levend wezen met kloppende, trouwe en lieve harten, genieten.

Waar het dieren betreft kan ik me acuut hechten, binnen enkele seconden is dat klaar maar voor de dieren in kwestie is dat natuurlijk andersom want asieldieren hebben nu eenmaal een verleden waarmee je rekening dient te houden. De eerste die we binnenhaalden was Rakker, een kruising van een terrier en een poedel en op dat moment 9 maanden jong en oeff wat een schade. Het feit dat ik op dat moment hoogzwanger was en mijn vroedvrouw helemaal gek van hem was heeft er toe bijgedragen dat hij wel snel hechtte. Zij vertelde hem constant dat hij voor mij en de baby moest zorgen. Tijdens de bevalling lag hij op mijn bed aan mijn voeten en was daar met geen 10 paarden weg te krijgen. Vele uren later, toen onze eerste borelinge in haar wieg op haar eigen kamer lag, ging hij voor de deur liggen en ook daar was hij met geen 10 paarden vandaan te krijgen. De vroedvrouw had onze dochter, de 1e seconde nadat ze uit mij was gekomen voor hem gehouden en hem haar laten likken, zeggende: ‘dit is jouw baby, jij moet haar beschermen’. Dat heeft hij ook gedaan. Schoonmoeder kreeg niet de kans de babykamer in te hobbelen, ik had het haar al niet toegestaan maar daar trok ze zich niets van aan, een paar ontblote hondetanden en vervaarlijk gegrom zetten wél zoden aan de dijk. Rakker werd ruim 18, heeft veel kattenkwaad (of is het hondenkwaad) uitgevroten maar oké dat was soms niet leuk maar nooit dramatisch.
De 2e was Joerie, een kruising Fox die ik na een gevaarlijke klimpartij in de winter over met ijs bedekte balkonbalken van een balkon afplukte met diens broertjes en zusjes voor wie ik allemaal een goed tehuis zocht en vond. Joerie werd 16.
Via een collega op de bank hoorde ik een dramatisch verhaal over een paar honden in nood en samen met haar en haar man gingen we die ook redden, eentje daarvan, Gizmo; een Franse Buldog, kwam bij ons. Die is wel aan ons gaan hechten maar altijd een groot probleem gebleven, hij was te zeer beschadigd en dat uitte zich niet alleen aan de binnenkant in gedrag maar ook in ziekte van huid aan de buitenkant. Wij hebben onze uiterste best gedaan hem zo waardig mogelijk en zo gezond mogelijk ouder te laten worden tot het echt niet meer kon en ik dat nare besluit moest nemen voor zijn eigen bestwil.
Terwijl we die Buldog nog hadden hoorde ik van een noodsituatie en nog diezelfde dag kwam Kobus, een Franse Bassethound, onze veestapel aanvullen. Megadik, loeizwaar, schoothond tot en met, grootste knuffelkont die je je kunt voorstellen, een regelrechte clown, schitterend. Van hechtingsproblematiek totaal geen schijn. Maar….. Gizmo kon niet met hem omgaan. Al hoe zielig het ook was, ergens was het soms ook komisch te zien hoe die kleine dondersteen in de aanval ging naar Kobus toe, heb meermalen mijn handen stuk gebeten gekregen om die 2 te scheiden, wat gelukkig telkens wel tijdig lukte. Dit bleek geen houdbare situatie, zeker voor Kobus niet, dus zocht ik een goed tehuis voor hem en vond dat ook, hij verhuisde naar een gezin met 3 jonge kindertjes en toen die kwamen om kennis te maken was er die gouden klik. Hij heeft daar nog vele jaren heel gelukkig mogen rond dartelen.
Via Marktplaats kwam ik een advertentie tegen van een politiehond die afgemaakt zou gaan worden omdat hij niet meer voldeed… ehhhh…. nadere informatie gevraagd en toen bleek dat hij ‘gewoon’ het veld moest ruimen voor een nieuw gezinslid dat eraan zat te komen. Loa dus, onze eerste Franse Koningspoedel en die ging mee naar Assen waar hij nog vele jaren met heel veel plezier zichzelf mocht zijn en ons regelmatig buikpijn van het lachen verschafte tot die 1e april 2013, ik kwam uit bed ’s ochtends en zag dat het helemaal mis was. Mijn ‘eigen’ dierenarts gebeld, die bleek een vrij weekend te hebben maar aangezien wij elkaar iets beter kennen was hij acuut volop bereid mij te helpen en enkele uren later moest Loa ingeslapen worden nadat hij wel nog 4 jaar en 5 maanden mocht samenleven met onze Noah. Noah is ook een Franse Koningspoedel en toen ik hem uit het asiel haalde kreeg ik te horen dat hij niets maar dan ook echt niets met vrouwen had, in het asiel kon geen enkele vrouw hem benaderen… jammer voor hem was ik niet van plan me te laten verbouwen dus hij moest maar wennen. Dat heeft me maar 4 weken gekost. Noah is inmiddels 14 en wordt hard minder maar hij is er nog steeds, af en toe (in toenemende mate) een zwaktebod maar hij heeft geen pijn oid dus we laten hem nog genieten waar dat kan. In april 2013 haalden we een nieuw maatje voor Noah. Op verzoek van Daphne werd dat een Schotse Collie, niet dat wij daar iets mee hadden maar oké. Brego kwam, zag en overwon. Hij is wel het dier met de meeste schade op mentaal vlak. Hij is hier nu bijna 4 jaar en nog steeds zien we dingetjes die niet helemaal oké zijn maar het zij zo. We houden niet van dieren straffen etc dus we laten hem zijn gang gaan en corrigeren dat wat kan op de meest effectieve wijze die bij hem past. Lukt het dan is het mooi, lukt het niet dan zij dat zo. Brego is inmiddels bijna 8.

Dan de poezenbeesten… ons 1e trio, Sjors, Sjimmie en Timmie, kwam uit een nestje bij manliefs zus vandaan. Die zijn beiden stokoud geworden. Gaandeweg kwamen en gingen er reddingsgevallen, Dropje, Kwiebus, Bonnie, Tijger, Tommie, Pieter, Sylvester, Rooije, Lucky, Frodo, Gandalf, Leutje en Precious. Frodo en Gandalf werden niet zo heel oud omdat hun ouders verre van gezond waren bij de conceptie. Precious heeft dan wel dezelfde moeder maar een andere vader en wellicht daardoor is het zo dat wij nog van haar mogen genieten. Zij is inmiddels bijna 14.

Alsnog gehecht… geldt voor allemaal. Op zich gaat dat meestal redelijk snel, zodra het dier zich maar veilig en beschermd bij je voelt… Het vergt alleen tijd en geduld, in sommige gevallen heel veel geduld maar dat vinden wij geen probleem, als het om dieren gaat hebben we alle geduld van de wereld. En dat ze zich bij ons op hun gemak voelen blijkt wel uit het feit dat tot op heden nog maar 1 hond niet door de voorstelronde kwam, zowel Loa als Noah weigerden ronduit die hond binnen te laten. Alle andere honden die gaandeweg de jaren als logee hier hebben rond gehobbeld en het nog doen van tijd tot tijd behoren volgens onze veestapel simpelweg tot ons interieur. Al leven enkelen er nier meer van, toch benoem ik ze allemaal even hier, want ze horen er gewoon bij. Stabij Makker, Boxer Kobus, Stabij Kayleigh, Mix Layla, Cocker Sem, Airdale Mac. Het is meermalen voorgekomen zelfs dat ze er allemaal tegelijk waren, heerlijk vond ik dat!!

Nou ben ik al weer een tijdje op zoek naar een nieuwe spinnende knuffel erbij. Ik ben in die zin wel kieskeurig (helaas). Heb al diverse asielen bezocht maar niet de kat kunnen krijgen die ik wilde. Die die ik dan kies vallen af doordat ze niet bij honden kunnen bijv. of doordat het stresskatten zijn die dus niet geplaatst worden bij huishoudens met 4 mensen en/of meerdere dieren. Ik zoek verder… als het zo moet zijn zal het gebeuren, daar geloof ik heilig in.

Ohja… wat het hechten aan andere dieren betreft… we hebben ze nu niet meer maar in het begin hadden we ook talrijke vogelkooien in de woonkamer staan en cavia- & hamsterkooien. Diverse vogelsoorten hebben we gehad, toen die stierven hebben we geen nieuwe weer binnengehaald, daar komt hopelijk dit voorjaar verandering in want manlief (die gelukkig toch nooit mijn blog leest) wordt 60 in juni en de kinderen en ik zijn van plan hem te trakteren op weer een mooie vogelkooi met een spannetje Rosella’s of Grijze Roodstaarten erin, zijn lievelingsvogels. We gaan het wel zien waar we tegen die tijd tegenaan lopen en kunnen aanschaffen.