Trips

Tweestrijd in Tweestryd

Gisterenmiddag waren (v)echtgenoot en ik, volop van het prachtige weer genietend ondertussen, hard in onze tuin aan het werk. De nalatenschap van de winter wegwerken en de tuin ontvankelijk maken voor niet alleen de lente die veelbelovend gearriveerd lijkt te zijn maar natuurlijk ook voor eventuele gasten die door de poort binnen komen als we eerdaags weer eens gaan barbeknoeien… Een godsvermogen aan plantjes uitgegeven, sjongejonge, maar ja oke, het is weer een mooi aangezicht, wat moet dat moet of niet dan?


Eind van de middag was ik op en besloot ik onder te duiken in bad, nee niet letterlijk natuurlijk, alhoewel, mijn gewrichten jubelden van vreugde *grrijnsss*… gaat manlief met de honden aan de wandel. Komt ie terug staat de leukste buurvrouw (uche uche van ze never nooit nie) op hem af en deelt hem mede dat ‘morgen’ onze auto’s weg moeten zijn omdat zij een deel van het parkeerplein nodig hebben. Zij is voor de 2e keer hertrouwd en met deze man heeft ze een zoon (vette nakomer maar dat terzijde) een meer over het paard getild wangedrocht heb je nog nooit gezien. Dat joch is dus jarig en er komt een tuinfeest en op de parkeerplaats komt een groot springkussen dat ze gehuurd hebben. Manlief bleef vriendelijk en ging akkoord, later zei hij grinnikend “jij had vast anders gereageerd…” Dat beaamde ik natuurlijk want ik HAAT verwende koters, en tja dat pappie en mammie compleet het pad bijster zijn en zij idolaat hun prins opvoeden betekent niet dat ik dat goed moet vinden, niet dat zij dat snappen hoor, onmogelijk toch, ongehoord, verbijsterend dat iemand hun blerend schaap niet kan uitstaan. Zij is het type vrouw waarvan je denkt “die had bij de geboorte al een intern lichaamsdeel van de vrouw niet moeten meekrijgen… (laat ik het maar even zo netjes mogelijk uitdrukken). Kortom, na maanden vluchtdrangloos genietend geleefd te hebben  schoot ik op de bank acuut in een kramp en belde ik Daniëlle, die het burengeruchtoverlastverhaal inmiddels al kent en dus gelijk mijn vluchtdrang snapte. (daar gingen mijn plannen dit weekend te benutten om goed rust te pakken!)
Vanochtend dus in alle vroegte, vanaf mijn 2e adres, door naar Emmen. Daar in alle rust koffie gedronken en later broodjes gesmeerd om vervolgens de weg over te steken. Heeeeeerrrrrrlijk weer…. nog geen zon (gelukkig), meer dan warm zat liepen we al snel in blote armen en rammelden mijn Willemientjes.  Op Goede Vrijdag, of acurater gezegd de dag daarvoor, ging de Tweestyd open, die had ik nog niet in werking gevoeld. Mijn rug liet dat telkens niet toe. Vandaag gedroeg zij zich keurig dus durfde ik het wel aan. Ik weet inmiddels uit de verhalen dat de blauwe wreder rijdt dan de rode dus die keus had ik snel gemaakt, niet de kat op het spek binden door voor blauw (ik weet wel waarom ik dat de (enige) afschuwelijke kleur vind die er bestaat *glimlach*) en stapte dus met Daniëlle in de rode terwijl Herman buiten-beneden bleef omdat zijn gwrichten/rug hem dus geen toestemming gaven.

Uiteindelijk Serenga weer uit (nu onze ballerine en haar consorten (nijlpaarden) ook weer naar buiten mag wilden we dat natuurlijk ook niet overslaan, dook dame naar beneden dus moesten we alsnog de trap af natuurlijk), nadat we Nortica ook al hadden doorlopen, gingen we op weg naar Jungola. Deze keer niet rechtsom naar binnen maar linksom omdat a) Daphne vandaag niet op OLA zou staan maar op LAYOS en b) omdat de olifanten naar buiten zouden komen, de dames met jongen welteverstaan. Op het terras van Layos russten we uit terwijl we onze broodjes op aten en genoten van een groenblauwe suikerspin, die gratis af te halen was voor abonnees ivm de geboorte van Mauk afgelopen maandag.
De drukte die we in het park verwacht hadden was behoorlijk minder maar buiten de poort des te meer, veel volk op de been ivm de 4 mijl van Emmen, verbijsterend weer met hoe zo’n gemak ik door die mensenmenigte heen laveer zonder waar dan ook maar last van te hebben, bizar nog steeds, ik ben er nog niet aan gewend, deze veilige vrijheid te ervaren. Bij Herman en Daniëlle rustte ik weer even uit om mijn fundamenten genoeg op te laden om naar huis te kunnen rijden. Niemand wachtte op mij aangezien Daphne aan het werk was en de beide mannen ivm boogschietwedstrijden ook niet thuis waren. Een uur na mij ongeveer kwamen beide heren ook thuis,  manlief had de 1e prijs in de wacht gesleept en zoonlief de 3e, de trofeeënkast staat weer iets voller dan vanochtend dus *glimlach*
Mijn foto’s niet echt geweldg vandaag maar ja zulke dagen horen er nou eenmaal ook bij. Er bleven nog zo’n 125 over van de 155 waarmee ik thuis kwam, inclusief enkele gsm-foto’s van mezelf en foto’s van Herman zodat ik kan laten zien dat ik in de 8-baan ben geweest.
Hoe dan ook, ik had een heerlijke dag, prima gezelschap, zaligggggg weer, van mij mag dat voorlopig zo blijven.

6 gedachten over “Tweestrijd in Tweestryd

Verras me met jouw ♫ ~ Surprise me with your ♫