Teken van boven?

Als iemand met manische depressiviteit en in rap tempo wisselende stemmingen kan ik het ene moment in een laconieke houding met bijbehorende gedachten verzanden maar op een volgend, ander moment ook in een zeer zwartgallige stemming met navenante gedachten waarbij mijn herinneringen dan altijd terug gaan naar de tijd waarin het dood zijn mijn enige wens was. In die tijd speelde het geloof een grote rol mee. Het geloof heb ik niet van huis uit mee gekregen, is later gekomen. Ik liep al tegen de 30 toen ik mezelf liet dopen en belijdenis deed en een studie theologie oppakte.

Hoe graag ik ook niet meer leven wilde, ik wist dat ik dat niet mocht doen, dat ik daartoe het recht niet had. Tegelijkertijd had ik ook heldere momenten waarop ik besefte dat ik dat niet kon maken tegenover mijn kinderen, die hadden immers een vader met moeder nodig?! Ik kan jullie verzekeren dat het een enorme belasting was, soms nog is, telkens te wikken en te wegen tussen wat je het liefste wilt doen maar tegelijkertijd ook absoluut niet mag doen. “Volg je hart” is op zich een advies dat ik opvolg maar ook graag uitdeel, ondanks dat ik weet dat het soms véél beter is je verstand te volgen ipv je hart.

De laatste tijd worstel ik enorm met mijn geloof, ik voel me enorm in de steek gelaten maar ben ook boos. Ik voel dus niets als het gaat om Gods almacht en Liefde. De laatste jaren was ik vooral op vrijwilligersniveau actief in het kerkenwerk, waarmee ik enkele maanden geleden gestopt ben. Ik kan het niet meer opbrengen in dat kerkenwerk actief te zijn omdat ik niet het ‘geloof’ actief in mij aanwezig voel en dus absoluut niet als een hypocriet iemand een ander tegemoet wil treden om het geloof samen te delen en beleven. Me aansluiten bij een kerk heb ik niet gewild na de verhuizing en die behoefte is er niet groter op geworden, integendeel zelfs. Steeds vaker zie ik rijen vraagtekens als ik weer eens een christelijke tekst om de oren, of voor de ogen, geslingerd krijg. Anderzijds luister (en zing) ik nog steeds veelvuldig naar religieuze muziek, hoezo niet weten wat ik wil en voel?

Enkele dagen geleden had ik een goed en fijn gesprek met een dominee. Een vrouwelijke, die ik zeer bewonder en die ook een heel speciaal plekje in mijn hart heeft. Gelukkig / GodZijDank is zij iemand die een ander mens nooit zal veroordelen ongeacht wat die ander dan ook zegt of doet. Dat maakt een gesprek extra de moeite waard want het praat stukken makkelijker als je geen veroordeling en/of afkeuring voelt maar juist begrip. Een gouden goed waarmee helaas maar zeer weinig mensen gezegend zijn ondanks dat ze er wel de mond van vol hebben.

Later die dag besefte ik dat ik nog een boodschap moest doen. Had er helemaal geen zin in. Had last van de warmte en mijn stemming was al niet je van het dus tja. Toch moest die boodschap er komen, kon niet wachten tot de volgende dag en dus stapte ik met megaveel tegenzin toch de auto in. Mezelf nog wel even vermanend dat ik me het verkeer zou in begeven dus wel mijn aandacht erbij moest houden. Ik, mijn achterban al helemaal niet, zit natuurlijk niet te wachten op schade aan lijf en leden met veel nare gevolgen.

Rij ik dus onze wijk uit en richting het centrum. Bij het stoplicht rechtsaf een voorrangsweg op. Je mag daar maar 50 en ik ben iemand die nogal moeite heeft met het zich aan de snelheid houden dus dat kost me altijd veel concentratie, zeker binnen de bebouwde kom. Ik gedroeg me dus keurig. Zo reed ik enkele kilometers en op een totaal onverwacht moment werd er vanaf de achterkant aan mijn veiligheidsgordel getrokken, schrok me rot en moest even naar adem happen. Ik op de rem, nog net niet tot stilstand komend reed ik in een slakkengang weer door…althans dat wilde ik, vanuit mijn ooghoek kwam er een witte bmw uit een zijstraat de bocht om scheuren. De persoon had geen voorrang en als ik dus op mijn normale (keurige en toegestane) tempo had gereden was ik er vol in geklapt…

Tja…en toen….met een hart woest kloppend in de keel ben ik verder gereden en heb gedaan wat ik moest doen. Weliswaar met een heel andere stemming en totaal andere gedachten dan op het moment dat ik het huis uitliep.

16x Akkoorden op - Chords on “Teken van boven?

  1. herkenbaar soms in het verleden als er ijs schotsen op de Zaan dreven kwamen er vreemde gedachten op. want met open water zwemt een water rat zo weg..maar onder ijs schotsen is dat lastig.trein auto spoor bomen… en of hoge flat is naar voor de mede mens .
    denk aan je hondjes het gezin wat je hun aan doet dus .
    soms is het leven iets te zwaar xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

  2. Pppffttt… allemaal zware gedachten die voor wie ze niet kent misschien niet helemaal te begrijpen zijn.
    Toch vind ik dat mensen zeker wel het récht hebben om een eind aan hun leven te maken als dat ondraaglijk is .
    Dat zorgen om de achterblijver je dat kunnen beletten begrijp ik heel goed , zorgen omdat het van “god”niet zou mogen begrijp ik dan weer niet .
    Een geloof is heel persoonlijk en mijn gedachten over “het geloof ik het algemeen “is dat mensen in een God”geloven omdat ze niet genoeg in zichzelf kunnen geloven .
    Men heeft dan immers altijd “iets” dat het doen en laten een richting geeft die men ( waarschijnlijk) niet op eigen kracht zou kunnen opbrengen. Op dié manier kan geloof best goed werken en zolang men géén andere dwingt naar “jouw geloof” te leven en te handelen is daar niets mis mee
    Gelukkig dat je aan een aanrijding ontkwam , gefeliciteerd!

    • Niemand kent ze allemaal, behalve ikzelf en enkele psychs. Dat vat kan (en wil) ik ook niet meer open trekken. Heb gelukkig vele boeken kunnen sluiten dankzij jarenlang therapie etc. Het neemt echter niet weg dat je van manisch-depressief- of bi-polair-zijn nooit meer geneest. Daar heb ik ondertussen prima mee leren leven ongeacht wat ik er voor heb moeten inleveren de afgelopen jaren. Mijn winst is nu dat ik medicatievrij ben en het ook red zonder hulp van een psych.

      Ik vind ook dat ieder mens het recht heeft om een eind aan diens leven te maken als men geen andere uitweg heeft. Ik vind alleen dat ik dat recht niet heb…. is krom ik weet maar zo voel ik het…

      Geloof is net als smaak…..totaal verschillend per persoon…

      Ja gelukkig wel, dank je wel.

  3. Misschien ben je na deze ervaring nog meer gaan twijfelen?
    Weet je Melody, ik denk dat de mensen het allemaal zo moeilijk maken en alle regels bedacht hebben.
    Niet God. Een zwaar gereformeerde oude dame wist zeker dat ze niet in de hemel zou komen omdat ze op zondag de plantjes wel eens had water gegeven, ik kon haar niet op andere gedachten brengen.
    Dat het daar niet om gaat, maar ze vond dat ze gezondigd had. Tja …

    Mijn moeder gaat ook niet meer naar de kerk omdat ze zwaar teleurgesteld is, in de kerk, maar meer eigenlijk in de mensen.
    Het blijft een moeilijk kwestie.
    Uit jouw ervaring blijkt dat er meer is tussen hemel en aarde. Toch?

    Liefs Petr@
    XXX

    • De gebeurtenis heeft niet mijn gevoel omtrent mijn geloof gewijzigd… althans nog niet, wat niet is kan nog komen, dat weet ik natuurlijk niet.

      Teleurgesteld in de kerk… ja dat herken ik, maar ik realiseer me dan ook altijd weer dat het de mensen zijn die iets doen/laten…. het geloof zit hem niet in een hoop stenen….
      Hoe dan ook….wat jij al zegt…. het is en blijft lastig…. dat is misschien wel de uitdaging….

      Ja absoluut, maar daar twijfelde ik al niet aan….. ik heb meermalen ‘geesten’ gezien in het verleden, zowel in mijn eigen huis als bij anderen… en andere ervaringen ook opgedaan.

      LIefs terug xxx

  4. Soms heb je zo’n worsteling nodig in je leven, om weer duidelijk te krijgen waar je staat. En dat hoeft niet alleen op het terrein van godsdienst te zijn.
    En dan soms, krijg je een beetje hulp, van God? , een geest? een beschermengel? Ik weet het niet, het is een maampje wat wij er aan willen geven.
    Het laat je weer even zien dat je niet alleen staat in je gevecht.

    En ik denk dat jij dat hier ervaren hebt, en dat is een van de mooiste dingen dien een mens kan en mag meemaken.

    • Zoals jij het hier omschrijft…. zo voelt het inderdaad aan…. bijna letterlijk schrijf jij wat ik hier al meermalen door mijn hoofd heb laten gaan…

      De ervaring an sich is er eentje die ik inderdaad wel heel bijzonder vind.

  5. Heftig, maar ook mooi. Ik vind het moedig dat je dit hier durft te vertellen. Uiteindelijk kan de hele wereld meelezen (dat zijn er dan wel heel veel…).
    Gek, ik ben soms zo kwaad op God, omdat mijn maatje zomaar wegging, maar tegelijkertijd troost Hij enorm. En teleurgesteld in de kerk(mensen)? De laatste jaren hebben we alleen maar een warm gevoel gehad bij wat en hoe mensen van de kerkelijke gemeent e om ons heen stonden.
    En inderdaad: het is niet de kerk die je dwarsboomt, maar enkele van haar leden, die misschien onbedoeld een opmerking maken, die je totaal niet aan staat. Ik denk dan maar: ie hebt leu, potleu en stumpkes.
    Ook in de kerk.
    Maar wat ben ik blij, dat je de rem goed vond. Je zult maar in schrikreactie op het gaspedaal drukken…..

    • Dank je wel.
      Moedig? Tja….zo zie ik het niet. Het is wat ik voel….en wie het leest mag er zijn oordeel ver hebben, dat kan ik niet voorkomen ook al zou ik het willen.
      Mocht iemand zich gekwetst voelen dan zij dat zo….maar ook dan kan ik daar niets aan doen, het is dan niet mijn gevoel.
      Mijn gevoel is puur….en zo schrijf ik het ook op….
      Niet om iemand te kwetsen of te liefkozen….dat staat er helemaal los van…

      Ja…ik ook, vind het leven nu vaker mooi dan onleefbaar :-)

  6. Er is al veel gezegd hierboven. Ik houd het bij: wat een bijzonder ervaring. Een teken dat je (we) er toch niet alleen voor staat(n) op deze aardkloot…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge