♪ Z i e n ♪·Tegenstelling

Tegenstelling – 341

Tegenstelling – Foto uitdaging

340 Gestart op 01-03-2011

Thema 12 – 19 september 2017

Mooi – Lelijk

Heb jij ook een leuke uitvoering van deze uitdaging?
Laat dan de link naar jouw blogpost achter…
Ik kijk naar jouw bijdrage uit, bedankt alvast!

Thema Tegenstelling 342 /  19 – 26 september:  Hoog – Laag

♪ Z i e n ♪·Trips

Groot ontspannen Wildlands

Met beiden een hoofd vol ‘onweer op komst’ waren we beiden méér dan toe aan de zinnen verzetten, de focus verplaatsen, of hoe je het ook maar wilt noemen als je afleiding nodig hebt, heel hard nodig óók!!! Waar en hoe kan dat beter, als je beiden fotografie als hobby hebt en beiden gek bent van dierentuinen? Juist Ja, Wildlands Emmen dus! De place to be vandaag voor Niels en mij en dus reed ik vanmorgen al in alle vroegte vanaf mijn 2e adres naar hem toe, haalde hem op en 3 kwartier later stonden we voor de ingang, de poorten gingen open op het moment dat wij er gingen staan, perfect getimed toch?

We troffen het, er was wel veel publiek maar niet overdadig druk, de weergoden waren ons zeer gunstig gezind want op een enkele druppel na hebben we geen regen gehad al waren de prachtige luchten niet alleen erg dreigend maar ook zeer talrijk.  Eén mega plensbui viel er wel, maar daar hebben we gevoelsmatig niets van gemerkt omdat we op dat moment in de kas van Jungola in een bootje zaten, we hoorden het echter wel. “wij worden daar niet nat van…neuh, wel van iets anders, (zweet dus *glimlach*).

Eenmaal weer buiten scheen de zon weer volop en was het dus weer prachtig weer. Bij de olifantendelta troffen we het op dat moment wederom want Ravi en Radza.jr. waren aan het dollen in hun zwembad, puur genieten dus! Wat is er nou mooier op zo’n dag dan spelende dieren te zien die zich overduidelijk enorm vermaken! Ik had nog snel even een onderonsje met Mingalar Oo die al een behoorlijke buik heeft inmiddels, evenals Ma Yay Yee, ben benieuwd wie van de 2 het eerste zal bevallen, maar dat geheim wilde Mingalar Oo mij niet verklappen, en gelijk heeft ze natuurlijk *grinnik*.

Rond half vier dronken we nog een bakkie en liepen we terug naar de parkeergarage en weer 3 kwartier later leverde ik Niels thuis af waarna ik enkele kilometers verderop reed om daar thuis te kunnen komen. Opgefrist en omgekleed en hup op de bank foto’s bekijken. Ik had een heerlijke dag en de foto’s zijn weer het bewijs gelukkig want mijn handen hebben vandaag ook  niet dwars gelegen maar keurig hun best gedaan mee te werken.

Had ik vorige week woensdag een “Klein spannend Wildlands” gedaan… waarbij ik alleen Nortica en de Vlinderkas had aangedaan, kon ik vandaag geen enkel deel overslaan want er wat alle tijd. De ontspanning volgde mij op de voet want die diende zich aan nadat ik door de poort was. Bizar en heerlijk tegelijk dat het verschil van slechts een paar voetstappen spanning kan doen omslaan in ontspanning, dat maakt het genieten de moeite dubbel en dwars waard en wordt genieten GENIETEN!

Mijn fotomap van vandaag is beduidend groter dan die van vorige week maar mocht je zin hebben om ze bekijken klik dan gerust HIER

Nu ff relaxen…dan weer naar mijn maandagmeneer en daarna met mijn zoon naar de bios…zeer moeilijke dag die toch een ander lichtje kreeg dankzij uitjes die me geven wat ik zo nodig heb. Hoe mooi is dat!

UPDATE: 23.30 uur. Fotomap van Niels:  ► ► ► HIER ◄ ◄ ◄

♪ Z i e n ♪·Achter-Foto

Achter de foto – 4


Foto-Uitdaging

Gestart: 17 – 8 – 2017

4

Bijdrages van:  MINOESJKA & Jou?

Deze foto werd vorig jaar gemaakt om precies te zijn op de 2e vrijdag van september en morgen is het alweer de 2e vrijdag van september maar dan een jaar verder. Net als vorig jaar hopen Daphne en ik weer in de startblokken te staan als de openingsceremonie van De Midnight Walk Assenbegint.

We kijken weer uit naar een gezellige avond zoals we die in de voorgaande jaren ook hadden. De batterijen van de camera’s zijn al opgeladen en we zijn er klaar voor, nou ja, bijna dan. *grijnsss* Eerst moet er nog ‘gewerkt’ worden, voor mij op mijn 2e adres natuurlijk een aantal keren per dag en voor Daphne in het Emmense Wildlands. 

Nou gaat het de laatste tijd natuurlijk hartstikke goed met mijn fysieke gezondheid dus hoop ik stiekem toch wel een beetje op een fitter gevoel morgenavond. Maar is dat er niet dan is dat ook geen ramp, het knopje van mijn wilskracht weet ik wel te vinden en ik weet Daphne naast me dus die sleept me wel voort indien dat nodig mocht zijn.

We hopen weer op mooie verrassingen tijdens de route en zijn ook benieuwd naar waar we morgenavond zullen rondstruinen. Net als voorgaande jaren laten we ons weer graag verrassen en wordt het vast weer heel gezellig. Ik blijf het grappig vinden dat zulke evenementen ertoe leiden dat totale vreemden dan als een soort van grote familie met elkaar babbelen, samen oplopen, veel plezier maken, de sfeer is altijd heel goed.

Een verslag, met hopelijk goed gelukte foto’s, volgt uiteraard ergens wel in de loop van de nacht van vrijdag op zaterdag of op zaterdag in de loop van de dag want 1 ding is wel anders ten opzichte van vorige jaren. Kon ik voorheen de zaterdag uitslapen / uitrusten etc kan ik dat nu natuurlijk niet want er wacht iemand op mij in alle vroegte zoals elke morgen, maar heej, dat kost geen energie, dat geeft energie.

We gaan het weer beleven… We zijn enorm benieuwd!

 

♪ Z i e n ♪·ABC-Wednesday

21 – I

ABC-Wednesday

Round 21 – I

My 156-th entry – bijdrage
My first entry: 28-08-2014 : 15-G

Hi Everybody, a very good- morning / -afternoon / -evening!

I introduce to you Iris Kroes. A young Dutch lady (born on november 11, 1992) who plays the harp and sings besides it. She won The Voice of Holland in 2012.

 

Have a splendid, ♥-warming ABC-day / – week!
♫ M e l ☺ d y ♫

♪ Z i e n ♪·Tegenstelling

Tegenstelling – 340

Tegenstelling – Foto uitdaging

340 Gestart op 01-03-2011

Thema 5 – 12 september 2017

Goed – Fout

Heb jij ook een leuke uitvoering van deze uitdaging?
Laat dan de link naar jouw blogpost achter…
Ik kijk naar jouw bijdrage uit, bedankt alvast!


(gevangenis Tallinn-Estland)

Thema Tegenstelling 341 /  12 – 19 september: Mooi – Lelijk

♪ S p r e k e n ♪·♪ Z i e n ♪·Dankbaarheid·Trips

Lukkie-Mie

Je hebt af en toe van die dagen dat je het gevoel krijgt dat alleen maar het goede op je pad komt, met een brok in de keel constateer je dan dat je niets te klagen hebt maar juist alle reden om dankbaar te zijn. Zo’n dag had ik vrijdag, zoals ik HIER beschreef. En nog geen dagen verder… overkomt je weer zo’n dag, hoe mooi is dat? Hoe kun je ‘rijk’ beschrijven als het een gevoel is? Laat staat beschrijven op dusdanige wijze dat degene die jouw schrijfsels leest het ook voelt zoals jij het voelt, althans zo gelijk als maar immers mogelijk is?

Vlak na het middaguur stapte ik bij Corry binnen en even na mij kwam haar dochter haar met een verrassings-bliksem-bezoekje vereren. Nadat zij weer vertrokken was gingen Corry en ik ook op weg. Om een klein uurtje later langs dezelfde plek te rijden waar ik dus vrijdag al gezeten met mijn smulpaap. Een paar kilometer verderop parkeerde ik de auto en liepen we even later de Beeldentuin van Gees binnen, waar Corry nog nooit was geweest, zij keek haar ogen uit!!! We begonnen met koffie en Drentsche Krentenwegge. Dat is traditie daar wat mij betreft dan *glimlach*.
We liepen de tuinen door en genoten van de kunstwerken, zowel in het positieve als het negatieve want bij kunst speelt smaak natuurlijk de grootste rol. Van sommige kunstwerken snapten we de titel wel, van anderen weer totaal niet. Zels niet na het lezen van de naam konden wij het er niet in zien, maar ja oké, wij zijn ook geen kunstenaars hè?!

Toen we het wel genoeg vonden… de tijd ook sneller verstreek dan we gedacht hadden… zochten we de auto weer op om die een paar kilometer terug weer te parkeren en weer een tafeltje te zoeken op hetzelfde terras als waar ik vrijdag zat. Het was er verschrikkelijk druk en geen tafel vrij dus mochten we aansluiten bij een ouder echtpaar die heerlijk van ijs zat te smullen, dat werd al snel heel gezellig.
Hoeveel trek hadden we eigenlijk? De menukaart toonde ons zoveel lekkers dat we geen keuze konden maken dus besloten we voor wafels met warme aardbeien en slagroom te gaan en voor het proefbord. Die laatste bevat dan van alle 13 ijssoorten die die salon verkoopt een klein bolletje. Al met al was het toch nog veel te veel dus tja, we verlieten de tafel zonder de bordjes leeggegeten te hebben, foei toch, zo waren we niet opgevoed *glimlach*.  Een klein uurtje later leverde ik Corry moe maar voldaan thuis af en reed ik door naar mijn eigen huis. Daar aangekomen kon ik de foto’s nog net even bekijken, selecteren en uploaden en dit blogbericht schrijven voordat ik weer naar mijn 2e adres moet… kortom, een heerlijke dag, dankbaarheid alom! Nu voor jullie de link naar mjn foto’s, en ik zag “tot ziens”, ik ga de auto weer in, een deurtje verder.  *zwaaiiii*

♪ Z i e n ♪·Trips

Smulpa(a)p

Donderdag was ik op mijn ander adres en hadden we het erover dat het buiten mooi weer was. “Jammer dat ik nu niet mobiel ben, anders had ik naar buiten gegaan om een stukje te wandelen…” Met een actieradius van zo’n 50 meter maximaal komt mijn maandagmeneer natuurlijk niet zo heel ver. Ik stelde voor om de volgende dag een toertochtje te gaan maken als het mooi weer zou zijn, daar had hij wel oren naar. En zo was ik rond het middaguur weer bij hem en na het opruimen van het middageten hielp ik hem mijn auto in. Op zeker moment stelde ik voor een bakkie te doen, vond hij een prima plan, het restaurant dat ik in gedachten had bleek gesloten te zijn, ik wist even verderop nog wel een mooie locatie dus tuften we daar heen. We stapten uit en het 1e dat hij, met een grijns van oor tot oor, zei was: Dit is wel erg landelijk hè? Ik kon niet anders dan dat beamen natuurlijk. In een dorp in Drenthe, omringd door oude (al dan niet opgeknapte) boerderijen met rietdaken en landerijen vol met zwart-bonte 4-voeters, kunnen je de bijbehorende geuren onmogelijk ontgaan toch? Weer even later werd het 2e deel van onze bestelling geserveerd:

Uiteraard stuurde ik zijn kinderen ook de foto’s, van hun smulpapende smulpap. Ze zullen vast hebben zitten watertanden, logisch ook want zij zagen alleen maar lekkers en roken daarbij niets *grinnik*.

We vervolgden onze weg zonder vooropgezet doel, gewoon op het gevoel, links- of rechtsaf of rechtdoor… De middag vorderde al aardig en aan zijn manier van praten kon ik merken dat hij moe werd dus zette ik koers huiswaarts waar we dan enige tijd later ook aankwamen. Halverwege het pad, dat hij moeizaam beloopt omdat het helt, stopte hij. In 1e instantie dacht ik dat hij even wilde zitten om te rusten maar nee dat bleek niet het geval. Hij zag iets bewegen en vroeg zich af wat het was, had zoiets nog nooit gezien zei hij. Ik hurkte neer, uiteraard met mijn foon / camera bij de hand en legde het vast. Gelukkig wist ik wel wat het was en kon ik hem dus ook gelijk vertellen hoe het er uiteindelijk uit zou gaan zien na de ontpopping.

De Groot Avondrood vlinder dus (foto van internet). We gingen er met een boog omheen natuurlijk en lieten het diertje zijn/haar weg vervolgen. Weer enige tijd later zat mijn maandagmeneer stralend en wel, maar ook moe en voldaan, in zijn stoel. Ik zette nog een beetje koffie en nadat we dat opgedronken hadden en ik afscheid van hem nam reed ik huiswaarts. Toen ik vanochtend weer bij hem aan het bed stond was het 2e dat hij zei, na “goedemorgen”, wat hadden we een mooie middag gisteren hè? Dat kon ik natuurlijk niet ontkennen en al had ik er zelf niets aan gevonden dan had ik dat uiteraard niet laten merken, ben al lang blij dat hij het zo naar zijn zin heeft gehad.

Hoe simpel is het iemand blij te maken? Nou zo dus!!

♪ Z i e n ♪·Achter-Foto

Achter de foto – 3


Foto-Uitdaging

Gestart: 17 – 8 – 2017

3

Bijdrages van:  Jou?

De nieuwe dierentuin van Emmen, Wildlands, opende op 25 maart 2016. En met Corry ging ik er die dag ook heen. Een paar maanden later kregen we beiden de uitnodiging om deel te gaan nemen aan het Kerstdiner waarna we dan het park in mochten die (uiteraard) geheel in kerstsferen was gebracht. Een heel fijne avond en toch heel anders dan anders want een dierenpark in het donker is een geheel andere beleving. Enkele weken voor {asen 2017 kregen we wederom zo’n uitnodiging maar dan voor het Paas-Ontbijt. We wisten beiden hoe fijn het met de Kerst was dus spraken we gelijk af ook deze uitnodiging te aanvaarden.

En zo zaten we op Paas-ochtend fris en fruitig wederom aan een mooi gedekte tafel in het restaurant van het Atlas-Theater in Emmen. Ook splinternieuw én onderdeel van Wildlands. Net als Kerst-avond 2016 was ook Paas-morgen 2017 voor ons een heerlijk uitje samen. En nu ik dit weer zo schrijf, de herinneringen terug haal, realiseer ik me weer eens hoe bijzonder mooi blogland is. Dat je daar de meest bijzondere, lieve mensen ontmoet die in je leven komen en daar ook blijven. Ondanks ons leeftijdsverschil van ruim 20 jaar klikt het ♥-stikke goed, gelijk vanaf het 1e moment, hoe bijzonder, zo mooi, zo speciaal voor mij. Alle reden dus om ontzettend dankbaar voor te zijn!! Foto’s van die ochtend kun je HIER bekijken.

♪ Z i e n ♪·Trips

Spannend ‘klein’ Wildlands

Rare titel, of niet? *glimlach*. Vanmiddag reed ik rond de klok van 13.30 richting Emmen. Ik had om 16.05 een afspraak in de dierentuin omdat ik gesolliciteerd had. Nou kon ik natuurlijk heen en terug alleen voor dat sollicitatiegesprek maar dat zou toch zeker niet des Melody’s zijn of wel dan? Heel de morgen had het geregend dus ik wist niet of mijn plan wel doorgang kon vinden maar rond de middag klaarde het op en werd het prachtig weer, (te) warms zelfs, voor mijn genoegen dan welteverstaan. Even voor 2-en hobbelde ik het park in en gezien de korte tijdspanne die ik had besloot ik voor Nortica te gaan, het kleinste van de 3 delen. Op mijn gemakje liep ik er doorheen en liet mijn camera haar werk doen. Er ontstonden leuke gesprekken, wat een mooi extraatje, met oudere mensen in rolstoelen en hun begeleiders; er was namelijk een groep Zonnebloemers een dagje uit.

Eenmaal Nortica weer uit zag ik dat ik nog een uur de tijd had en dus koos ik vervolgens voor de vlindertuin, ook daar kon ik naar ♥-enlust fotograferen. Ondanks dat het nog vakantietijd is, ondanks dat het een woensdag is, ondanks de Zonnebloemers en nog een aantal andere groepen die ik ‘ontmoette’  was het er aardig rustig.
16.00 uur precies liep ik de voordeur van het Atals-theater binnnen alwaar ik gelijk opgevangen werd door een vrijwilliger van Wildlands die me mee nam naar boven en na mij van koffie voorzien te hebben uitgebreid en stralend vrolijk vertelde wat het inhield om vrijwilliger van Wildlands te zijn. Daarna werd ik opgehaald door een dame met een hogere fuctie die mij naar een andere ruimte leidde waar nog een heer zat te wachten en met die 2 personen werd tenslotte het sollicitatiegesprek voortgezet. Eén van de eisen is 20 diensten per jaar… een dienst duurt 4 uur als je ’s ochtends wil werken en 3 uur als je ’s middags wilt werken. Ik kon een grinnik niet onderdrukken toen ik zei dat ik dat vast wel zou kunnen halen met 1 dienst per week. Het was een heel leuk gesprek en na enige tijd kon ik huiswaarts keren. Nu is het afwachten of ik wel of niet geschikt bevonden zal worden, indien wel volgt er een aantal trainingsdagen waarna je ingeroosterd gaat worden… spannend dus wel de komende tijd.

Nou ben ik al sinds 2005 uit het echte werkzame leven dus al die tijd had ik ook niet gesollicteerd. Deze sollicitatie was wel een uitdaging want er moest een uitgebreid CV aangemaakt worden en een motivatiebrief zoals tegenwoordig gewoonte is. Al die jaren heb ik dat natuurlijk niet gemaakt… nou ja, om precies te zijn, die voor mezelf. Heb wel tig solllicitatie- & motivatiebrieven voor anderen geschreven, en ook cv’s aangemaakt maar ja voor een ander is dat makkelijker dan voor jezelf. Daar zat dus wel een uitdaging in. Om eerlijk te zijn vond ik dat een beduidend grotere uitdaging dan het sollicitatiegesprek an sich. Nou ja, hoe dan ook, ik moet nu afwachten (eh ja in sommige gevallen beschik ik dus niet over engelengeduld) maar als het antwoord positief uitvalt ga ik een prachtige uitdaging aan waarvan ik al jaren heb gedroomd maar om gezondheidsredenen nooit kon. Toch fijn dat dat nu wel kan want ik had bijna de hoop al opgegeven, bijna, mijn hoop was er nog wel maar die was flinterdun, wat ik HIER beschreef had ik pak ‘m beet 1,5 – 2 jaar geleden echt niet durven denken!!
Fotos…. ik noemde al dat mijn camera aan het werk ‘moest’ … het resultaat is HIER te bewonderen, al zijn het er dan beduidend minder dan anders.