Ogen-zien tagged posts

Te leuk nat pak

Geen Drentse zijn… 10 jaar in die provincie en in diens hoofdstad wonen en nog nooit een Sinterklaas-intocht bijgewoond, dat sloeg op mij tot vandaag. Anita was het met me eens en dus besloten we vandaag een uitzondering op die (ongeschreven) regel te maken.

Op het internet had ik de route bekeken en ik zag dat die vele km’s lang zou zijn, erachteraan hobbelen zag ik gezien mijn conditie niet zo zitten en bovendien had Anita daar de tijd niet voor omdat zij vanmiddag aan het werk moest. Ik besloot de auto in de parkeergarage onder De Nieuwe Kolk te zetten omdat die het dichtst bij de Kop van de Vaart ligt en ik dan niet al te veel stappen zou hoeven zetten. Dat betekende echter wel dat ik rekening moest gaan houden met de drukte en er dus op tijd zou moeten zijn wilde ik redelijk vooraan kunnen staan om de kans te krijgen mooie foto’s te maken. Dus haalde ik Anita om 11 uur op want Sint en zijn gevolg zouden om 12.30 binnen komen varen.

Naast De Nieuwe Kolk staat Fellini, een restaurant waar je heerlijk koffie kunt  drinken en lekker gebak kunt eten en zodoende zaten we dus om 11.30 aan die koffie met gebak. De zon had zich heel even laten zien maar werd al snel verjaagd door talrijke donkere wolken en voor we het goed en wel wisten begon het plenzen, brrrrrrr. Op zeker moment dus toch maar naar buiten waar het al heel gezellig was, We zagen kinderen van diverse culturen en genoten daarvan, (zie je nou wel dat zij niets mee krijgen van de oeverloze geëmmer over zwarte pieten of wie dan ook?) Waar we ook keken, we zagen natuurlijk veel plu’s maar vooral opgewonden kindersnoetjes die allemaal hun uiterste best deden zo luid mogelijk te zingen. (…jeetje, wat een feest, ik kan dat prima handelen, hoe zalig is het toch dat je geheel ontspannen in zo’n menigte kan staan zonder ook maar 1 hartslag over te slaan noch vluchtneigingen te voelen….)

Terwijl de regen met bakken uit de hemel naar beneden kwam zagen wij Sint met talloze Pieten aan wal komen, niet alleen vanaf de Pakjesboot maar ook vanaf diverse andere voertuigen, de ene nog mooier gekleed dan de andere. Ook de talloze orkesten speelden hun deuntjes mee en een lange stoet van praalwagens en versierde auto’s en andere vervoermiddelen kwamen voorbij. Het was een waar feest en wij hebben er volop van genoten. Oké oké, ik kwam dan wel compleet zeiknat thuis want mijn jas is wel wam maar niet waterdicht, maar dat mocht onze pret niet drukken.

Met mijn foon maakte ik een filmpje… althans een deel ervan, tot ik mijn foon overgaf aan Anita zodat ik foto’s kon maken…

De foto’s, 65 zijn er overgebleven… ► ► ► H I E R ◄ ◄ ◄

►meer~more

Hapje licht

Rij ik vanochtend bij  mijn maandagmeneer weg zie ik dat de zon is begonnen te schijnen, gelijk krijg ik de kriebels. Met een lijf nog in de weerstand want Familie Griep en Dhr. Keelontsteking lijken het maar wat gezellig bij mij te vinden vraag ik me tegelijkertijd af of ik ‘straks’ de fiets zal pakken of toch maar weer mijn minderedel deel in de auto zal planten… Ik besluit die beslissing nog even uit te stellen en dat ‘straks’ wel te bepalen. Dat ik wil gaan staat al wel vast, al was het alleen al om het nieuwst geplaatste kunstwerk, “Het Vrijheidsbeeld van Assen” te fotograferen. (Terwijl ik er later dus weer voor sta valt me ook hier weer op dat deze dame een blote borst heeft, net als het kunstwerk dat er een paar meter vandaan staat ook heeft. Ik ben niet preuts (geloof ik althans) maar waarom veel kunstwerken in onze stad blote borsten vertonen snap ik dan weer niet.


Thuis eerst maar een bakkie met mijn (v)echtgenoot terwijl ik hem van mijn plannen vertel, hij kijkt mij aan, grinnikt en zegt: “pak jij maar de auto want door de stad sjouwen en dan nog terugfietsen ga je niet redden, de dag is nog niet om immers en je moet nog het eea doen…” Als altijd heeft hij volkomen gelijk en dus ga ik eerst even een klein uurtje plat waarna ik alsnog de cameratas pak, met Daphne de auto in stap die ons vervolgens naar een parkeergarage rijdt. Ondank de zon is het toch wel erg fris en ik bedank in gedachten mijn echtgenoot maar even voor zijn wijsheid *glimlach*.


Halverwege gaan we ff een bakkie doen om op te warmen, eenmaal weer buiten is de zon pleite en besluiten we de geplande route fors in te korten, we rijden weer huiswaarts en vlak bij huis komt de zon weer door de wolken heen, echter zien we aan de andere kant ook donkere wolken opduiken dus besluiten we maar de tocht huiswaarts toch af te maken en zijn we dus 2 uurtjes na vertrek weer thuis.

De laatste foto toont wel aan in welke tijd van het jaar we momenteel verkeren. Morgen komt De Sint onze stad ook binnenvaren, ik ben nog nooit bij die intochten geweest hier dus onder het mom van “voor alles is een 1e keer” staat het nu wel op mijn agenda, tenminste als het weer het toelaat want met mijn ‘bezoek’ me nu nat laten regenen zie ik niet zo zitten. De foto maakte ik al wel want nu kon dat nog zonder dat drommen mensen voor mijn voeten lopen en mijn beeld volzetten *glimlach*.  Deze foto heb ik in ieder geval ‘binnen’ en die komt vast wel weer eens goed van pas.

Een kleine, kleinere dan gepland in ieder geval, impressie van de stad die sinds oktober 2007 de stad is
waarin ik me thuis voel 51 weken per jaar. Een impressie die overigens bestaat uit 75 foto’s.

►meer~more

Achter-de-foto-14


Foto-Uitdaging ~ Gestart: 17 – 8 – 2017

14 ~ 16 november 2017

Bijdrages van:


Manlief en jeugd delen een hobby; de boogschietsport.
Jaren geleden, zoonlief was een jaar of 14,  komt hij op zeker moment van school thuis en was hij razend enthousiast over iets dat hij op school gezien had. Mijn zoon was, a la mams, totaal wars van sport. We hadden van alles en nog wat geprobeerd want ik vond lichamelijke activiteiten voor kinderen toch wel heel belangrijk gezien de toen al aanwezige vrees op overgewicht gezien de familie van paps, maar hij hield het niet eens die spreekwoordelijke blauwe maandag uit, maar dit was het dan wel. Dus ging ik op zoek naar een vereniging in de omgeving, die er niet bleek te zijn.

In die tijd was ik net goed en wel begonnen met bloggen en had ik leuke contacten met een aantal mensen op een hulpforum, tijdens een gesprek over wederzijdse kinderen kwam dit dus ter sprake en laat die meneer nou raad weten want zijn vrouw was lid van een boogschietvereniging.  Het bleek niet mogelijk om onze zoon daar lid van te laten worden gezien onze werkagenda’s en de afstand en het feit dat we toen nog maar 1 auto hadden. Die echtgenote echter, was de trammelant in de betreffende vereniging meer dan zat en had al vergaande plannen om zelf een boogschietvereniging op te richten en laat haar locatie-wens nou precies ook onze buur-woonplaats zijn. Dit moest dus zo zijn *glimlach*. Zij vroeg mij of ik een locatie wist en ja die wist ik, samen reden we er naar toe, bekeken de hele bubs, spraken de beheerder en binnen een half uur was alles in kannen en kruiken. In no time kwam die vereniging van de grond en zoonlief genoot. Manlief, die hem altijd bracht en haalde, werd al snel besmet met dat virus en op zeker moment zei hij: “als ik daar toch de hele tijd bij ben, kan ik net zo goed zelf ook lid worden..” en zo geschiedde.

In oktober 2007 verhuisden we maar manlief en zoon wilden niet van vereniging wijzigen dus tuften ze elke dinsdag / woensdag / donderdag op en neer, afhankelijk van manliefs werkrooster, op en neer naar onze vorige woongemeente. De kosten rezen natuurlijk de pan uit maar wat ik ook zei, niets haalde hen over. Tijdens één van mijn vrijwilligersactiviteiten ontmoette ik de voorzitter van de boogschietvereniging hier in Assen en ik vertelde hem hoe het zat. Hij grijnsde van oor tot oor en zei: “Kun je je man hierheen lokken? Dan doe ik de rest wel….”  Ik had er een heel hard hoofd in maar uiteindelijk kwam manlief aangehobbeld. Amper oog voor mij natuurlijk want op de locatie waar ik was, bij die betreffende activiteit, was een deel van de ruimte volgestouwd met bogen om de Asser boogschietvereniging te promoten… ’s avonds bij thuiskomst kreeg ik te horen dat zowel manlief als zoonlief een proefavond zouden meedraaien en als het zou bevallen zouden ze switchen want eerlijk gezeg waren ze die vele km’s op en neer elke week toch wel behoorlijk zat aan het worden… goh?

Dát had grote gevolgen *grijnsssss* !!!
Zoonlief, gesloten, zwijgzaam, stille wateren diepe gronden-type ging elke week met plezier heen. Op zeker moment komt manlief thuis met een grijns van oor tot oor, op mijn vraag: “wat is er zo leuk?” antwoordde hij: “Ik denk dat we eerdaags een schoondochter-in-spé zullen hebben…” Nou ik kan op recht zeggen dat het goed is dat ik languit lag en niet rechtop stond want ik was dan waarschijnlijk van opperste verbazing omgekukeld. Manlief bleef gelijk te hebben echter hij had zich in het betreffende meisje vergist. Toen zij hier voor het eerst binnenstapte en ik haar heel hartelijk beegroette met: “dusss jij bent *naam*” … ‘Nee hoor, ik heet Daphne!’ … een blunder van de eerste orde waarover we hier nog af en toe vreselijk in de slappe lach kunnen schieten, dat gebeurt me dus echt niet nog een 2e keer *grijnssss*

Onze gang staat ‘vol’ met 3 grote koffiers. 3 verschillende in formaat en vorm want ze schieten alledrie met een andere boog dan de ander. Jaarlijks gaan ze diverse wedstrijden af en her en der in huis staan/hangen dan ook de bekers en penningen die ze ondertussen in de wacht hebben gesleept. Regelmatig zit er wel eentje aan de eettafel om weer vleugels aan de pijlen te plakken of wat ook maar. Mij is in de loop der jaren wel duidelijk geworden dat het een zeer ingewikkelde sport is met vele haken en ogen en dat het niet zo simpel is als dat je zou denken als je bijv. naar Robin Hood kijkt ofzo.

Nou ja, maakt ook niet uit, zolang ze er maar plezier in hebben én de bogen niet in samengestelde staat kant en klaar voor het grijpen in huis hebben staan vind ik het allemaal best. Het zijn én blijven wel wapens waarmee je iemand met het grootste gemak het loodje kan laten leggen en dat wil ik natuurlijk niet op mijn geweten hebben.

►meer~more

6w1b-169-Wijn

Marion’s  ~ (sinds 21 februari 2013)  ~
6 woorden in 1 beeld

Gestart op 16 april 2011 bij Joke

Thema 15 – 29 november 2017:  WIJN

 

De blauwe knoop heeft mijn voorkeur 

 

►meer~more

Ani-Pic-37-Toekan

Ani-Pic – Foto-Uitdaging bij Daphne

Start: 1 maart 2017

– 37

Thema 15-22  november 2017

 

 

Uit het album van Rhenen op 24 augustus 2015
►meer~more

21-S

ABC-Wednesday

Round 21 – S

My 169-th entry – bijdrage / My first entry: 28-08-2014 : 15-G

 

Hi Everybody, a very good- morning / -afternoon / -evening!

Today I want to introduce to you a Dutch singer who was born on august the 2nd in 1941 and passed away on juli 22 1986. He was born in the same province as I did and he was famous for his music in his (and mine) dialect. There are just a few songs of him which were recorded in the English language. I have been a great fan of him every since the first time I heard him, somewhere in my childhood.
Altough many Dutch people don’t understand the dialect he was singing in, I disovered that some of his songs are popular throughout the whole country, quit an achievement I think.
So, for 21-S, I give you 3 songs of Ede Staal: The first one is in English… the second one in my (his) own dialect… the third one is in Dutch… for those of you who want to hear the differences in the three languages:

 

 

 

 

Have a splendid, ♥-warming ABC-day / – week!
♫ M e l ☺ d y ♫

►meer~more

Tegenstelling – 350

Tegenstelling – Foto uitdaging

350 Gestart op 01-03-2011

Thema 14 – 21 november  2017

Alleen – Samen

 

Heb jij ook een leuke uitvoering van deze uitdaging?
Laat dan de link naar jouw blogpost achter…
Ik kijk naar jouw bijdrage uit, bedankt alvast!


Tegenstelling 351: 21 – 28 november 2017: Bitter – Zoet

►meer~more

Boffen in Burgers Zoo

 

Dat je iets kunt plannen maar dat dat dan niet per defintie ook door gaat bleek vandaag weer, althans gisterenavond dan. Daphne en ik hadden vorige week besloten vandaag de Duitse Zoo Osnabrück te gaan bezoeken. De weervoorspellingen gooiden roet in het eten, we hadden geen zin in een herhaling van het Belgische Planckendael, oftewel weer een doorweekt nat pak te halen. Bij slecht weer in combinatie met de wens een dierentuin te bezoeken komt bij ons Arnhem, Burgers Zoo als eerste op in het hoofd en dus wijzigden we gisterenavond laat de plannen voor wat betreft de locatie aangezien men daar maar liefst 4 delen heeft die overdekt zijn en waar je je prima langere tijd kunt vermaken.

Vanochtend dus na thuiskomst van mijn maandagmeneer stapten Daphne en ik de auto weer in en tuften we zuidwaarts, ondanks het slechte weer en bijbehorend aangepast verkeersgedrag kwamen we met niet noemenswaardige vertraging in Arnhem aan. Ik had een aantal kortingskaarten in de zak, die we niet allemaal zelf nodig hadden. Ik zag een jong gezin bij de kassa staan en vroeg hen of zij 1 van die kaarten wilden, dat namen ze natuurlijk dankbaar en blij verrast aan, mijn goede daad voor de dag was dus weer vervuld *glimlach*

Eerst maar op naar de koffie / thee zoals gebruikelijk. Vanaf de ingang naar dat restaurant waren we al behoorlijk nat geworden. Enigszins opgedroogd stapten we weer naar buiten en ging richting de Mangrove. Dit nieuwe deel van Burgers Zoo is geopend op 12 juli jl en wij hadden het nog niet gezien, waren dus reuzebenieuwd. Nou ik kan jullie vertellen dat het absoluut de moeite waard is, schitterend aangelegd, talrijke vlinders en prachtige planten natuurlijk, maar ook het nieuwe thuis van de zeekoeien.

Het geluid dat binnendrong maakte ons duidelijk dat het weinig zin had naar buiten te gaan, dus trokken we verder richting de Desert en daarna de Bush. Daar hebben we geluncht en toen we de zon ontwaarden togen we naar buiten om langs de Savanne de andere dieren te gaan opzoeken. Het slechte weer zorgde er wel voor dat een aantal dieren stonden te schuilen en dus geen zin hadden om dichterbij te komen om zich te laten kieken. De grote katten; de leeuwen, tijgers en cheetah’s schuilden natuurlijk al helemaal. Toch hadden we de mazzel dat we de tijgers konden fotograferen en ook de leeuwen want het hol waarin zij schuilden ligt vrij dicht bij het ‘ huisje’  dat voor het publiek is gebouwd om het verblijf en de dieren erin te kunnen bekijken.

Bij de cheetah’s bleken het geluk alleszins aan onze kant te zijn want we stonden er amper of alle 7 kwamen hun hol uit en genoten duidelijk van het feit dat het even droog was en dat de zon scheen. In de fotomap zullen jullie dus ook heel veel cheetah-foto’s aantreffen, dat konden we echt niet laten *glimlach*

Het laatste stuk doorlopen en hup de auto weer in, het was al 16.30 op dat moment. Vrijdagmiddag- weekendspits, ik verwachtte dus veel drukte én vertraging, aangezien ik ook ’s avonds om 19.00 bij mijn maandagmeneer verwacht wordt had ik al uitgerekend dat we een uur de ruimte hadden om die vertraging in te dekken. Die vertraging was er wel maar kostte amper 5 minuten in totaal want mijn toetertje kan zijn werk prima doen, zeker als er iemand op de pedalen trapt die van wanten weet. Nu mijn voet niet zo gezellig is ben ik weer extra blij met het feit dat mijn schoonmeisje haar rijbewijs heeft gehaal een paar jaar terug en natuurlijk met het feit dat zij een goede chauffeuse is.

Even na 6-en wachtte manlief ons op met dampende koffie en thee die ons heerlijk smaakte. Ik schoot uit mijn natte goed, onder een hete douche door, droge en schone kleding aan en stapte weer de auto in om naar mijn 2e adres te tuffen. Eenmaal weer thuis kon ik verder met het bekijken en selecteren van de foto’s om een map samen te stellen van foto’s van Daphne en mij, die ik online wilde zetten zodat ik jullie kan laten meegenieten van onze heerlijke dag.  De map bevat 350 foto’s en als je die dus wilt bekijken mag je HIER klikken, veel kijkplezier!!

►meer~more

Achter-de-foto-13


Foto-Uitdaging

Gestart: 17 – 8 – 2017

13 ~ 9 november 2017

Bijdrages van:


Deze foto maakte Daphne met haar telefoon toen ze op weg was met Bastiaan om Brego naar de trimster te brengen omdat ik dat die keer zelf niet kon doen door omstandigheden.

Onze laatste hondenaanwinst is er eentje met een forse rugzak, inmiddels loopt hij hier alweer 4,5 jaar rond maar nog steeds merken we dat hij nog last heeft van die rugzak, Aan de ene kant ben ik blij dat ik niet weet wat erin zit maar aan de andere kant zou ik wel willen weten.
Het laten trimmen was hoognodig, zodra hij maar een borstel zag schoot hij al in de stress. Inmiddels zijn hij en de trimster de beste maatjes en kan ze hem 3/4 van de hele beurt geven zonder dat ze hem een muilkorf om hoeft  te doen. Dat is al een hele winst bij de 1e keren vergeleken. Of het ooit helemaal zonder kan weten we niet, dat is afwachten, maar is ook niet belangrijk. Het feit dat hij hier blij gaat dartelen op het moment dat wij hem vertellen dat hij naar Willemijn mag zegt al genoeg. Dinsdag mag hij weer… ik heb het hem nog niet verteld want het begrip ‘nog zoveel nachtjes slapen’ snapt hij natuurlijk niet *glimlach*.

►meer~more

Leren door te proberen

De zon scheen hier vanmiddag, de temperatuur was prima, alle vooruitzichten op een geslaagde cursusavond leken voorhanden. Rond 4-en stapten Daphne en ik met mijn (v)echtgenoot de auto in. Gezien de locatie van de fotoworkshop Avondfotografie en de onmogelijkheden aldaar om lang te parkeren zou hij ons brengen en later weer ophalen. We waren keurig op tijd en enkelen waren er al, we kregen koffie/thee met wat lekkers en de geanimeeerde gesprekken volgden gelijk. Het theoretische deel was zeer interessant, met name voor die mensen die fotograferen in RAW en liefhebber zijn van bewerkingsprogramma’s. Daphne en ik behoorden niet tot die groep maar we waren niet de enigen gelukkig.

Rond 6-en gingen we naar de buren, letterlijk, een restaurant waar een heerlijke maaltijd op ons stond te wachten. Daarna terug naar de fotowinkel om de apparatuur te halen. De cursisten die het wilden konden een camera van een zeker merk lenen, de anderen die dat niet wilden en hun eigen apparatuur bij zich hadden, waaronder wij dus, wachten geduldig tot iedereen van alle benodigheden voorzien was en daarna gingen we op pad.
Het regende… tja dat was wel erg jammer, gelukkig heb ik daar dan weer wat minder moeite mee, vind dat juist altijd een extra uitdaging.
Met de tips en trucs van de leiders ontdekte ik dat mijn camera nog luxer was dan ik altijd had gedacht, er zaten opties op die ik goed kon gebruiken. Opties die zeker bij avond-fotografie en werken met gebruik van een statief goed van toepassing zijn.
Toegegeven, ik fotograaf eigenlijk nooit vanaf een statief dus die opties had ik ook nooit gemist *grinnik*.
Eenmaal weer terug op locatie werden er nog wat foto’s bekeken en werden ze ook beoordeeld, waarbij dus aangegeven werd waar je op moet letten enzo, zeer interessant. Nog mooier was de opmerking dat de leiders besloten hadden het praktijkgedeelte te herhalen op een nader te bepalen datum omdat die vanavond letterlijk in het water was gevallen. Kortom, we mogen dus nog een keertje, Dank je wel weergoden !!
Na een afscheidswoord van de eigenaar van de fotowinkel mochten wij bij vertrek nog een soort van goodybag in ontvangst nemen, ook niet verkeerd toch. Al met al een heel fijne en gezellige avond, nu met natte haren op de bank, die drogen wel weer.
De weersvoorspellingen voor de komende dagen zijn echt niet om over naar huis te schrijven dus in plaats van naar Osnabrück morgen hebben Daphne en ik maar besloten voor Burgers in Arnhem te kiezen. Een prima locatie in elk weertype aangezien zij over 3 grote delen onderdak beschikken, dus mocht het gaan zeiken van de regen kunnen we alsnog droog ons prima vermaken.
De foto’s van vanavond, zijn er niet zo veel hoor, heb ik samengevoegd. Een deel van Daphne dus en een deel van mij, je kunt ze HIER bekijken.
Nu snel pootjes omhoog, oogjes dicht en slapen zodat ik morgen op tijd fit wakker kan worden, welterusten iedereen!

►meer~more

Ani-Pic-36-Baviaan

Ani-Pic – Foto-Uitdaging bij Daphne

Start: 1 maart 2017

– 36

Thema 8-15  november 2017

Uit het album van Serenga (Wildlands)

 

►meer~more