Bodemloos

Marion‘s… Japans op Zaterdag
(voorheen: Haiku op zaterdag)

126
Hier gestart op 17 januari 2015

~* Wat = een Haibun ~* Wat = een Haiga
~* Wat = een Haiku ~* Wat = een Kyoka 
~* Wat = een Renga ~* Wat = een Sedoka
~* Wat = een Senryu ~* Wat = een Tanbun 
~* Wat is een Tanka

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~


Even staat tijd stil.
Bodemloze afkeer wil
in ’t gehoor gegil

 

D’ander is te min..
Kent de ommekeer begin,
voor wie maakt dit zin…

 

Oorsprong verleden.
Gebeden in het heden.
VREDES-SMEEKBEDEN.

Het mág best hoor…

… U betaalt er voor, al jaren, toch?

Mijn maandagmeneer is inmiddels bijna 4 weken mijn elke-dag-dubbel-meneer en geheel onkarakteristiek ‘klaagt’ hij over pijn. Zaterdag was het extra erg. “Zullen we de dokter even bellen?” stelde ik voor… Alsof hij door een wesp gestoken was keek hij mij verschrikt aan: ‘in het weekenddd? Nee hoor, natuurlijk niet, zó erg is het niet hoor’ in een poging mij gerust te stellen, wat niet lukte natuurlijk, ik kijk verder dan mijn neus lang is. Maarrrr… hij is niet mijn vader en bovendien wil ik hem niet tot iets dwingen dat hij absoluut niet wil… dus zei ik hem dat ik dat oké vond onder de voorwaarde dat als het erger zou worden we wel zouden bellen, én dat als het maandag nog net zo erg was we alsnog zouden bellen. Hij had wel door dat hij daarmee akkoord moest gaan, mijn ogen kunnen best iets afdwingen *glimlach*.

Kom ik daar gisterenmorgen bleek dat het net zo erg was als de dagen ervoor en dus kwam ik terug op de afspraak en met een ‘bel jij maar, jij kunt dat beter dan ik’ ging hij akkoord. Zo gezegd zo gedaan, de huisarts was innmiddels wel terug van vakantie maar had het smoordruk en kon niet komen, tenzij het echt echt echt noodzakelijk was, nou nee dus, dus kon het vandaag. We spraken af dat de dokter mij zou bellen op het moment dat hij erheen zou rijden zodat ik kon zorgen er ook te zijn. Enerzijds om te zorgen dat hij het verhaal duidelijk zou krijgen anderszijds om te horen wat hij ervan zeggen zou en ik geen verhaal met ‘ruis op de lijn’ zou krijgen.
Och och och… het is ook niet niks natuurlijk!
Ben je op 5 weken na 92 jaar en ben je ineens afhankelijk van hulp. 2x per week een icare-verpleegkundige die hem komt douchen blijkt ineens niet voldoende en dan moet tot overmaat van ramp ook de huisarts nog langskomen. De schaamte op zijn gezicht sprak boekdelen, dat begrootte me zo!!
Zopas heb ik hem maar extra stevig op het hart gedrukt dat hij mij niet onnodig / teveel belast en daarbij ben ik best dwingend uit de hoek gekomen, ik rij liever ‘onnodig’ (wat het in werkelijkheid niet is natuurlijk) heen en weer dan dat hij capriolen uithaalt omdat hij geen hulp wil vragen met alle risico’s van dien.
Nou ben ik verbaal behoorlijk sterk, zit nooit om woorden verlegen maar ik ontdek nu dat ik toch af en toe wel naar woorden moet zoeken om hem tot iets over te halen zonder als dwingeland over te komen. Zijn, normaal heldere, geest is nu ietwat vertroebeld en ik moet in de herhaling vallen en mjn vragen door hem laten herhalen / bevestigen om te weten dat hij mij begrepen heeft.
De afgelopen weken is er van alles en nog wat geregeld om zijn leefplezier zo hoog mogelijk te houden want hij wil (uiteraard) graag zelfstandig blijven wonen, de fysioth. komt langs, de ergoth. en ik doe veel oefeningen met hem. Er is een voetfiets geregeld, een sta-opstoel, schoenen en pantoffels met veel profiel en ga zo nog maar even door.
De huisarts bellen dus… daar begon ik mee… och och de schaamte. Tja wat zeg je daarop dan? Ik heb maar gezegd met een kwinkslag en een grijns van oor tot oor “U betaalt al 90+ jaar voor die service, u mag er best wel zo af en toe gebruik van maken hoor, na bijna 86 jaar niks wordt dat ook wel eens tijd, toch?” Gelukkig is zijn humor onveranderd en hebben we toch nog elke dag de grootste lol.
Soms noemt hij mij bij een andere naam… soms spreekt hij mij met ‘u’ aan… als hij dan enkele seconden later beseft dat hij ‘fout’ zat liggen we dubbel van de lach…
Ouder worden… willen we allemaal (nou ja bijna dan) wel maar het liefst zonder dat we een tijdlang afhankelijk zijn van iemand, maar ja je hebt nu eenmaals niets te willen, je moet maar afwachten wat je krijgt toebedeeld. Zijn vrouw in 2011 overleden, in 2013 1 van zijn 2 zonen.. volgende maand 92 jaar…

Is toch wel ff heel andere koek dan het verhaal dat ik vanochtend hoorde. De zus en zwager van een kennis van mij waren op vakantie naar Bali. Op 1 van de dagen daar wachten ze ’s avonds op het strand tot het strand leeg is want zij wilde zo graag de zonsondergang fotograferen. Dat lukte uiteindelijk en helemaal stralend gelukkig met die ene foto ging ze uiteindelijk naar bed. Ze ging liggen, sloot de ogen en blies haar laatste adem uit, letterlijk, 55 jaar. Dat is toch pas echt afschuwelijk? Niet te bevatten toch? Ik was met stomheid geslagen toen ik dit vanmorgen aan hoorde en me probeerde voor te stellen hoe dat geweest moet zijn voor haar man die terug naar Nederland moest vliegen in zijn eentje terwijl de Nederlandse Ambassade moeite noch kosten spaarde om haar zo snel mogelijk naar Nederland over te brengen.

Als ik nog een bewijs nodig had voor hoe kostbaar ieder moment is, we er geen mogen verspillen omdat leeftijd geen garantie biedt…dan heb ik die nu wel gekregen. Ben er al de hele dag met mijn gedachten bij dat ik moet kappen met het me druk maken op futiliteiten en me nog meeer moet focussen op het genieten van alles dat er is om van te genieten, al hoe klein en ogenschijnlijk onbetekenend ook.

Minst favoriet

Thee-Label-Vraag op Maandag
nr. 32
14 augustus 2017
Laat jij ook een link naar jouw antwoord achter?

De vraag die ik aantrof op het theelabeltje was:
“Wat is je minst favoriete baan die je ooit hebt gehad?”

BIJDRAGE VAN: MINOESJKA

Dáár hoef ik niet over na te denken, het schiet acuut weer door mijn hoofd en de rillingen lopen weer over mijn rug. Ik riep altijd: “Ik voel me nergens te goed voor, boven verheven, ik wil alles wel doen om geld te verdienen want handje ophouden ga ik echt niet doen!” Mijn motivatie is niet veranderd maar ‘alles’ wel.

Nadat ik na 26 jaar en 6 maanden op de dag af, op straat stond omdat mijn toenmalige werkgever oa vond dat ik misbruik had gemaakt van de ziektewet (mijn ziekteverzuim bestond uit 1x een dubbele longontsteking en de wettelijk verplichtte vrije dagen bij zwangerschappen) moest ik weer een baan zien te vinden omdat we toen nog opgroeiende kinderen hadden en het niet met 1 inkomen zouden kunnen redden.
Daar sta je dan, 43 jaar… te oud, veel te duur (ook door mijn opleidingen en ervaringen),. Ik belandde in het callcenterwerk. de 1e periode ging dat wel totdat ik door een besmette airco ziek werd en in het ziekenhuis belandde. Daarna echter ging het minder en minder tot ik 100% in de weerstand stond in strijd met mijn geweten.

De financiële noodzaak van mijn inkomen enerzijds en het niet willen/kunnen stilzitten, voldoening vinden etc.. en anderzijds mijn (groeiend) opstandig geweten omdat ik potentiële klanten een product door de strot moest duwen, het liefst binnen 3,5 minuut om maar de targets te halen. Mijn geweten won en daar heb ik tot op de dag van vandaag nog geen spijt van gehad, zij het dan wellicht dat ik er nog eerder mee had moeten kappen. Financieel was het soms zwaar, erg zwaar als er tegenvallers bij kwamen, die weten ons altijd te vinden, maar toch… ik zal nooit (zeg nooit nooit zeg ik vaak, maar in dit geval is het anders) en te nimmer dat weer weer willen doen. Er zijn uitzonderingen maar wat ik heb moeten doen voor het smerigste  slijk der aarde, nee nooit meer. Werken in een callcenter is op zich best leuk, er zitten veel leuke kanten aan maar nooit en te nimmer meer bij een bedrijf dat totaal respectloos met een klant omgaat, bestaand of potentieel.
Terwijl ik dit schrijf voel me weer opstandig worden *glimlach*

Al is het ‘werk’ dat ik nu doe fysiek vele malen zwaarder, de voldoening die ik eruit haal is onbetaalbaar!!

Wellus Nietus

Marion‘s… Japans op Zaterdag
(voorheen: Haiku op zaterdag)

125 Hier gestart op 17 januari 2015

~* Wat = een Haibun ~* Wat = een Haiga
~* Wat = een Haiku ~* Wat = een Kyoka 
~* Wat = een Renga ~* Wat = een Sedoka
~* Wat = een Senryu ~* Wat = een Tanbun 
~* Wat is een Tanka

 

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Het blijft hetzelfde
het Wellus-Nietus verhaal
Opgejaagd verjaagd
 
Het uitsterven dreigt
In dierentuin aantal stijgt
In het wild minder
 
Puur voor het Luxe
Opgejaagd en uitgemoord
voor kakkersjassen.
 
 

Nou ja!!!

In een grijs verleden heb ik jaar in jaar uit een Peugeot gereden. Daar kwam op zeker moment verandering in en het ging van een Opel naar een Hyundai. Ik ben nooit een autofreak geweest, mijn eisen waren simpel: comfortabel van a naar b. Mijn rug is altijd de graadmeter geweest. De andere merken, hoe fijn ook, zorgden er voor dat ik een wens bleef koesteren om ooit weer een Peugeot te bezitten, eentje die zeker qua hoogte en comfort bj mij zou passen.

“Onze” garage is er eentje met 2 mooie mannen die al meermalen bewezen hebben ons vertrouwen waard te zijn. Inmiddels is manlief niet de enige binnen ons gezin klant maar zijn we dat allevier. *glimlach*. “Wat goud is moj goud loatn”.
Enige tijd terug was ik eens met manlief mee voor een bakkie en een babbel daar, doet manlief met enige regelmaat, vindt hij gezellig. Bleek dat hij al uitvoerig over mij had gekletst met de heren en 1 van beiden grijnsde me toe en zei: “binnenkort bel ik jouw Joop en dan moet jij even langskomen….” Meer mocht ik niet weten… ehhhh, ben een vrouw…. maar nee de heren waren onverbiddellijk. Gisteren kwam dat betreffende telefoontje maar ja ik was over de grens.
Dus vanochtend wij naar Haidr en Mohammed…staat daar dit:

Na een bakkie heerlijke koffie en een wat uitgebreidere-dan-normaal-babbel… lopen wij enige tijd later terug naar MIJN rode duivel… nog wel… over een paar dagen is die niet meer de mijne maar ben ik een supergelukkige en apetrotste eigenaresse van een Groene Peugeot 1007 diesel, maak imers kilometers genoeg. Leuke bijkomstigheid? KIjk eens naar het kenteken?  (19-)-83 zijn wij (ge-)-TR-(ouwd), ik ben vrouw T-(-o) F-(-emale), moest zo zijn zeker? *glimlach*.

Doen?

Thee-Label-Vraag op Maandag

 

nr. 31

 

 

 

Laat jij ook een link naar jouw antwoord achter?

De vraag die ik aantrof op het theelabeltje was:
“Wat zou je doen als je nooit meer hoefde te werken?”

“Dood gaan van verveling” is het eerste dat in mij opkomt. Als 2e doemt de vraag “Wat is de definitie van werk eigenlijk écht?” in mij op.  Mijn definitie van werk is het hebben van een baan met alle plus- & minpunten, verplichtingen vvan a tot z, het hebben van een baas en noem maar op.
Dat heb ik allemaal niet maar ik werk wel… en daarin ben ik helemaal thuis, het is fysiek prima te doen en mentaal ook. Het verschaft me niet alleen veel plezier maar ook heel veel voldoening én een rein geweten. Wat ik dus absoluut niet had in de jaren tussen febr. 2005 en sept. 2009, toen ik ontslag nam omdat mijn geweten me meer last dan plezier bezorgde.

“Wat zou je doen als je nooit meer hoefde te werken?” Ik kan met de beste wil ter wereld geen zinnig antwoord produceren. Rekening houdend met de mogelijkheden die zowel mijn lijf als geest hebben werk ik altijd. Ik hou er niet van om met stilliggende handen op de bank te hangen. Zelfs als ik op die bank zit/lig omdat mijn lijf dat vraagt dan nog is mijn geest (maar ook mijn handen) aan het werk. Mijn hoofd staat nooit stil, er is altijd wel iets gaande in mijn heksenketel. Ben nou eenmaal een soort van autist die een sterk gevoel moet hebben van ‘alles dat moet is geregeld…’ en dat ‘alles’ is natuurlijk nooit compleet want er speelt altijd wel iets waar ik in gedachten mee aan het werk ben. “ledigheid is des duivels oorkussen” geldt helemaal voor mij. Ik heb een aantal verantwoordelijkheden, buitenshuis, in huis maar ook op het internet en ik hou niet van half werk.

Kortom… als ik nooit meer hoef te werken dan staat dat gelijk aan dat ik het fysiek en/of mentaal écht, maar dan ook écht, niet meer kan en als dat punt zich aandient dan mag wat mij betreft de stekker eruit want als kasplantje mijn laatste uren slijten laat ik niet gebeuren als ik daarop invloed kan uitoefenen. Dat gegeven staat zelfs op papier ingeval zich een situatie voordoet waarin ik niet meer bij machte ben om met ‘gezond’ verstand die beslissing mede te delen aan hen die het dan regeren.

Dankbaar!

Marion‘s… Japans op Zaterdag
(voorheen: Haiku op zaterdag)

124 Hier gestart op 17 januari 2015

~*~ Wat is een Haibun ~*~ Wat is een Haiga  ~*~ Wat is een Haiku
~*~ Wat is een Kyoka ~*~ Wat is een Renga ~*~ Wat is een Sedoka
~*~ Wat is een Senryu ~*~ Wat is een Tanbun  ~*~ Wat is een Tanka

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Heel de week klussen
Man’s vakantie welbesteed
Halverwege klaar.

Maar nog lang niet klaar
27 dagen
nog vrij, wensen vervullen.

Wat toch een rijkdom,
man met twee rechterhanden,
ben bevoorrecht mens..

 

Krijg nou tietuh

… is een uitspraak die uit mijn mond komt als er iets gebeurt dat totaal niet in de lijn der verwachting ligt… (weliswaar in het Gronings en spreek ik niet uit in gezelschap van anderen, wel thuis…) waarop manlief dan antwoordt: “Heb je toch al?” (waarna ik vaak ff mijn blik naar beneden richt, in mijn shirt / bloes etc kijk en zeg: “verrek ja, goh, wist ik nog niet” of een soortgelijk domme uitspraak. Altijd garant voor een schaterlach.

Soms gebeuren er dingen waarbij ik mijn mond moet dichtduwen nadat ie van verbazing dus was open gevallen… Nou is één van mijn lijfspreuken “nihil fit sine causa” zoals ook mijn kopfoto altijd weergeeft want ik ben er al jaren van overtuigd dat alles dat gebeurt een reden heeft. Daarbij zeg ik dan met enige regelmaat ook dat de reden niet altijd bekend is maar dat dat ook een reden heeft… Ik geloof niet in toeval, zelfs niet als een gebeurtenis zo willekeurig lijkt dat er geen logische reden te verzinnen valt.

Vandaag, donderdag, zo maar een dag in zo maar een week… Niets bijzonders op zich toch? Nouhou, toch wel.
Manlief en ik houden van crimi’s, dat heb ik al wel eens benoemd. Manliefs lievelingscrimi’s zijn de Duitse, waaronder oa Tatort en Mord mit Aussicht. Wat ons vaak opvalt is dat je in de duitse crimi’s mensen in diverse rollen ziet terugkeren. Zo zijn ze bijv. in de ene serie een commissaris en in de andere crimi een crimineel of andere rol=invuller. Manlief is nogal fan van Caroline Peters die de hoofdcommissaris speelt in Mord mit Aussicht (een crimi met een komische noot). Hij zegt dan wel eens: ze is veel te mager maar verder…. poeh poeh.. *glimlach* Toen we zopas een crimi zaten te kijken kwamen we een bekend gezicht tegen, hij wist acuut te benoemen in welke rol hij die acteur elders kende waarna hij zegt dat we velen terug zien maar nog nooit Caroline ergens anders in hebben zien spelen. De crimi is afgelopen en via de afstandsbediening zet ik een andere crimi, die ik vannacht had opgenomen, aan. Goed en wel op gang hoor ik een bekende stem, ik kijk op en zeg: “Nou je wordt op je wenken bediend hè?” want wie kwam 2 seconden later in beeld? Juist ja, Caroline.

Na het eten rol ik me weer in elkaar op de bank en pak het boek waarin ik bezig ben. Sinds een paar weken kan ik weer lezen, ben dus weer bezig met het verslinden van boeken, heerlijk! Eergisteren leende ik het boek van Dan Brown met de titel “De Davinci Code”. Manlief zapt wat rond en blijft hangen op een bepaald kanaal (geen idee welke). Een paar seconden later hoor ik die boektitel uitgesproken worden, wat blijkt? De verfilming van dat boek wordt as. maandag uitgezonden.

Een dag met een paar toevalligheden…hmmm wat is de boodschap? Geen idee. Even later bedenk ik me dat ik een zeker iemand nog een berichtje moet sturen, dat had ik beloofd, was echter de tijd uit het oog verloren. Dezelfde seconde dat ik mijn telefoon opraap begint hij te trillen en hoor ik Smaug (uit The Hobbit) brullen… het geluid van whatsapp. Ik open het en zie een bericht van degene die ik dus een bericht wilde sturen…

Tja… 3x is scheepsrecht of zo iets?

Nou ja terwijl manlief verder geniet van 1 van zijn idolen geniet ik verder van mijn boek… nou ja, zo meteen weer dan als ik dit bericht klaar en gepubliceerd heb. Me onderwijl al verheugend op de film van maandagavond en nu ook vastbesloten het boek uit te hebben voor het zover is.

Zeef

DiWoDi-Wo

Gedichten op elke 2e woensdag

29 – Gestart op 6 juli 2016

Lees ook de bijdrages van:

Jou?


(Indra Dierenpark Amersfoort Maart 2017)

 

Wat blijft je bij
Wat vliegt opzij
Onthouden of
Vergetelheid

Niet te kiezen
wat je behoudt
gaat verliezen
jong maar ook oud

Dicht de gaten
van de zeef
Dat daar laten
’t mooie bekleef

Vul maar het brein
met lach en traan.
Wis uit de pijn
laat ’t nare gaan.

Welkom in Assen

Een stokje dat ik als 1e bij Marije aantrof… het is een stokje met vragen over de plaats waarin jij woont… Haar woonplaats ken ik op mijn duimpje, 10+ jaar terug kwam ik er vaak.. nu zo heel af en toe nog wel eens. In 1e instantie dacht ik: “geen stokje voor mij want op de meeste vragen kan ik niet antwoorden..” Via Marije echter kwam ik terecht bij Jeanine die in Assen blijkt te wonen… wat leuk een Assense blogster te ontdekken, toen begon het toch te kriebelen… daarvandaan belandde ik op de blog van Carmen die ook in Assen woont… ja hallo? Nu krijg ik toch wel echt stokje-jeuk hoor… *glimlach*
Eens zien hoever ik kom en of het me lukt toch nog lezenswaardige antwoorden te geven?

  1. Wie ben je en wat is je connectie met Assen?
    Ik ben Melody, sinds 1997 mijn nickname. Sinds 2003 actief blogster / internetter. 54, 33,5 jaar getrouwd, moeder van 2, schoonmoeder van 2, oma van 1, vrouwtje van 4, ex-oppasteefje van 4 die helaas over de regenboogbrug zijn gegaan en oppasteefje van 2. Mijn hobby’s zijn oa: websites bouwen, logmeetingen en loghops organiseren, blogstokjes oppaken en invullen, fotograferen van voornamelijk dieren in dierentuinen, theater bijv JEANS, muziek luisteren, (ooit ook maken,  zingen & dansen) en sinds kort kan ik weer een oude hobby oppakken, het lezen. En natuurlijk mijn vrijwilligerswerk.
    In 2006 kreeg ik een baan in deze stad. In 2007 bereikte de hel waarin wij in onze vorige woonplaats leefden een hoogtepunt waarop manlief besloot dat het genoeg was en we zouden gaan verhuizen. Waarheen kon mij niet schelen, had er geen aandacht voor, al mijn energie ging op aan het overleven op dat moment. Hij stelde vervolgens: “jij hebt al 30 jaar veel gereisd voor je werk terwijl ik het op de fiets kon doen op 2 minuten afstand, dus we keren het nu om. Jij kunt straks op je fiets naar je werk en ik ga wel reizen”. Ik vond alles best en zo vluchtten we in de holst van de nacht die woonplaats uit op zeker moment met behulp van vrienden die ons naar Assen brachten en daar installeerden.
  2. Wat maakt Assen tot een fijne (woon)plaats?
    Dat ik hier e.i.n.d.e.l.i.j.k rust vond, kon beginnen met het zoeken (en vinden) van de weg naar wie ik nou echt ben én wennen aan een totaal ander leven; een leven in rust en veiligheid en dat als startpunt beschouwen en van daaruit verder opbouwen.  De sfeer die er hangt… mensen zijn gemoedelijk en je treft maar zelden een ongeduldig iemand als je bijv. in een winkel bent en hulp nodig hebt. De stad is compleet, er is van alles mogelijk. Hou je van drukte om je heen, prima plek om te wonen, hou je van rust evenzo prima plek om te wonen. Alleszins voor ieder wat wils sak mar segguh.
  3. Wat mis je? Wat zou naar jouw mening anders kunnen? En wat irriteert je?
    a) Ehhhhh geen idee eigenlijk, niets dus.
    b) De kosten voor het parkeren liggen in Assen helaas vrij hoog, zelfs voor een inwoner met een stadpas. Dit zorgt voor leegloop van winkelpanden, de verloedering neemt hand over hand toe en dus ook criminaliteit stijgt.
    c) Ohjeee…. hebbie effuh? Laat ik het bij mijn top-5 houden…
    1) Hoe de gemeente omgaat met de oudere medemens? Ronduit schandalig. Die ergernis heb ik al in een aantal blogposten geuit dus hoef ik hier niet te herhalen toch?
    2) Dat de politie niet beter toezicht uitoefent op aanlijn- & opruimplicht van hondeneigenaars.
    3) Dat de politie niet handelt bij overlast van TT- en andere festiviteiten en vuurwerkwetgeving.
    4) Er moest zonodig een vaarroute door de stad komen. De kop van de Vaart moest extra groot worden zodat plezierjachten makkelijker zouden kunnen keren… en wat doet de gemeente vervolgens in al haar (on)wijsheid? Legt er een joekel van een pannenkoekenschip in… ehhhh
    5) De TT-ellende die de stad een hele week maar liefst in beslag moet nemen terwijl er alleen maar op zondag een aantal uurtjes op het circuit gereden wordt. Tig podia door de hele stad, de ene nog grotere luidsprekers dan de andere, een kakefonie waar je compleet knosknettergekhondsdolgestoord van wordt, zeker als je een geluidsprobleem hebt zoals ondergetekende.
  4. Wat vind je het mooiste gebouw? 
    De Kazerne. Wat zou ik graag daarbinnen een rondleiding krijgen, uiteraard met mijn camera in de aanslag. Ook het museum is absoluut niet verkeerd en dan wil ik zeker ook enkele kerken in onze stad niet vergeten te benoemen.
  5. Wat vind je de mooiste plek?
    Voor de hand liggend natuurlijk… dat stukje grond waarop wij wonen, mijn veilige haven.
  6.  Wat vind je de lelijkste plek?
    De Nieuwe Kolk. Wat een kolosaal gedrocht! Een megalomaan gebouw met veel functionaliteiten erin, theater, bibliotheek, bioscoop en wat al niet meer… op zich is dat natuurlijk prima maar het gebouw is qua formaat totaal niet in verhouding met de rest van de stad. Statisch en clean, sfeerloos, ik mis De (Oude) Kolk in dat opzicht wel!
  7. Waar drink je het lekkerste bakje koffie van Assen?
    Met stip op 1…. Pranzo natuurlijk.
  8. Wat is de leukste plek om te lunchen?
    Nou vind ik ‘leuk’ totaal niet relevant. Veilig en gezond eten juist wel… Pranzo dus, ook hier met stip op 1
  9. Stel: Je wandelt door Assen en hebt trek in wat lekkers, waar ga je naar toe?
    Echt hè? Moet ik dit nog beantwoorden? *grijns* PRANZOOOO *glimlach*
  10. Welke is je favoriete winkel?
    Tja.. ik winkel nooit, dus logischerwijs moet mijn antwoord zijn: Heb ik niet.
  11. Wat heb je nog nooit gedaan of waar ben je nog nooit geweest in de gemeente Assen maar wil je zeker nog eens doen / naar toe?
    Foto’s maken van de Stadsbeiaardier tijdens het spelen op het carillon
  12. Stel: Je krijgt familie/vrienden uit het buitenland op bezoek en ze willen Assen ontdekken. Wat laat je ze zien?
    De diversiteit die onze stad herbergt. Het drukke van het centrum, de mooie panden, gevels en kunstwerken. Het stille van het Asserbos. De weidsheid van de natuur IN maar zeker ook RONDOM de stad. De sferen op zowel de oude als de nieuwe begraafplaats.  Ik zou ze dan met name uitnodigen in het weekend dat de Midnight Walk gehouden wordt zodat ze de stad ook in het avondlicht kunnen bekijken want dat ziet er 100% anders uit dan overdag!

    NB: Nou noem ik mezelf graag een verwoed fotografe… hoe bizar is  het dan om te constateren dat ik geen foto’s van ‘mijn’ stad heb? *opent tekstbestand op flap en schrijft dit op als hoog punt op mijn nog-te-doen-lijstje.*

3

Thee-Label-Vraag op Maandag

 

nr. 30

 

 

 

Laat jij ook een link naar jouw antwoord achter?

De vraag die ik aantrof op het theelabeltje was:
“Welke 3 woorden omschrijven jou het best?”

 

  1. Doortastend.
    Ik hoef nooit ergens over na te denken in de zin van dat daar tijd mee gepaard gaat. Op het moment dat iets zich aandient weet ik acuut wat er gebeuren moet, én weet ik evenzo snel of dat iets door mij gedaan kan worden of dat ik er iemand bij moet halen.  Zonder dat ik me bewust ben van de aanwezigheid ervan opent zich ergens in mijn hoofd een kraantje en begint de info te stromen die ik op dat moment nodig heb om adequaat te handelen zoals de situatie en het moment dat van mij vragen.
  2. Eigenwijs
    Volgens mijn moeder heb ik dat uitgevonden, dat zegt al wel iets toch? Natuurlijk heb ik het niet uitgevonden maar die eigenschap is inderdaad wel eentje die op mij van toepassing is. Ik heb een leergierige aard, ik neem nooit iets zonder meer aan dat een ander zegt, nooit gedaan ook. Ik wil het zelf ondervinden en dus zoek ik ook alles zelf uit wat dan weer naadloos aansluit bij een andere karaktereigenschap van mij; ik vraag nooit om hulp tenzij ik er ten langen leste écht, maar dan ook écht niet uit kom of me realiseer dat ‘anderen’ benadeeld zouden kunnen worden door mijn ‘niet om hulp’ vragen.
  3. Vechter
    Opgeven zit niet in mijn aard al hoe aanlokkelijk het op sommige moment ook was. Een deur kan bij mij wel dicht gaan maar wordt nooit helemaal gesloten; ik zet ‘m altijd op een kier. Overal voor in zijn, overal voor open staan, altijd verder kijken dan mijn neus lang is, niets voor waar en als vaststaand aannemend, immers de wereld (het leven) is altijd in beweging? Niets is wat het lijkt, elke medaille heeft een andere kant. Er is nog zoveel te ontdekken en te leren, tijd er is nooit genoeg want je bent maar heel kort op aarde… Als je niets wilt missen moet je dus ook mee in die beweging en al zijn de dalen soms zo diep, de pieken zijn ook enorm hoog. De vechtersmentaliteit en mijn nieuwsgierigheid naar dat wat er is en ik (nog) niet kan zien zijn drijvende krachten zonder weerga.