3-dagen-feestje

Wat Marije al niet veroorzaakt zonder dat ze dat in de gaten heeft, nog minder had toen ze bedacht dat ze een bloguitdaging wilde starten met “Deel Dankbaarheid” als onderwerp
Ik zit nu net, compleet afgepeigerd, op de bank met gestrekte pootjes en is absoluut never nooit niet voorlopig van plan daarin verandering aan te brengen. Woordloos en geluidloos stemt de fysieke Melody daar gevoelsmatig natuurlijk helemaal mee in.. De mentale Melody is een blije gup, die van ze never nooit niet voorlopig van plan is die blijdschap en dankbaarheid die ze voelt los te laten.
Deel Dankbaarheid… vroeg Marije en dat doe ik dus ook bij deze.
Had ik afgelopen zaterdag een heerlijke dag met lieve bloggers op Schokland tijdens de weblogmeeting waarbij mijn knuffelpartij met de grond onder mijn voeten niets aan mijn plezier afdeed, wist ik dat er nog 2 afspraken in mijn agenda zouden staan die als aantekening ‘ogv’ hadden gekregen. ‘Onder gewoon voorbehoud’ want hoe ik mij na zaterdag zou voelen zou leidend zijn voor het wel of niet laten doorgaan.
Gisteren dus de 1e van 2, smullen voor lijf en geest in Gees en Aalden maar ook op de weg ernaar toe en ervan vandaan natuurlijk. Gisterenavond wilde ik eigenlijk bijtijds plat en op weg naar dromenland om mijn afspraken van vandaag niet te hoeven cancelen vanwege overmatig fysiek ongemak. Die vlieger ging niet op want mijn schoonmeisje had een late dienst, die een extreem late dienst bleek te worden. Nadat zij veilig en wel weer binnen en naar boven vertrokken was kon ik dan Klaas Vaak gaan opzoeken, jammer pech helaas, hij bleek onvindbaar. De ochtend viel me best tegen kan ik zeggen. Nou ja fysiek dan, mentaal zat het prima en gelukkig maar want daar kon ik de nodige fysieke energie vandaan halen. Eerst een paar gezellige uurtjes bij mijn maandagmeneer en daarna een klus klaren bij een andere meneer die mijn wapperende handen en openstaande oren en beantwoordende tater nodig had. Eenmaal weer thuis bleek mijn schoonmeisje een vrije dag te hebben dus liet zij voor mij de beide heren uit. Ik rommelde nog snel wat in de tuin omdat ik iets verdords in mijn blikveld had gekregen, friste me op en kleedde me om en stapte weer mijn sauna op wielen met arco in. Op weg naar een camping, een half uur oostwaarts. Melody? Camping? ‘Ben je ziek ofzo?’ “Nee, tuulk niet maar zo heel af en toe komt er iemand voorbij voor wie ik met liefde een uitzondering maak..”  ‘Oh, oke dan, veel plezier’. Ik bracht een heel gezellige middag door bij Meer Dan Mamma en een deel van haar kroost. Buiten gezeten, in de schaduw want de zon is veel te heet hier, met een fris briesje die af en toe licht kippenvel op de armen zette. Zo rond half vijf kreeg ik vanuit mijn heksenketel het seintje dat het tijd werd om op te stappen en nadat mij uitgeleide gedaan was namen we ♥-elijk afscheid met een vette knuffel en drie dikke zoenen en reed ik huiswaarts alwaar manlief me een kleine 3 kwartier later, ja ja middagspits hè grrrrrr, met een bak dampende thee verwelkomde. Zo fijn, de mobiele netwerken van tegenwoordig, een apje met ‘politiebureau’ erin is inmiddels traditie en dan weet hij hoe laat het is *glimlach*… zo fijn, zulke gehoorzame mannen of niet dan? *grinnik*. En néé, jullie hoeven het niet te vragen,schrijf het maar op je schoenzolen, ik leen hem niet uit *grinnik*
Nog 2 morgens ‘werken’. Morgenmiddag met manlief de stad in, extreem noodgedwongen, we moeten beiden nieuwe rijbewijzen, nieuwe id’s en erger nog allebei hoog-hoognodig een nieuwe bril. Van uitstel komt geen afstel, wat moet dat moet, of niet dan? Verder deze week nog geen vaststaande plannen al hoop ik wel eind deze week weer in de één of andere dierentuin te mogen lopen om daarna jullie te kunnen trakteren op weer mooie foto’s! Of dat gaat lukken is afwachten, zowel voor jullie als voor mij. Wat is het vat zit verzuurt immers niet?!
Ik leef voluit!! Fijne avond iedereen, toedeloeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee

Dit is jouw leven ~ Voluit leven – week 25

Week 25… Een mooi getal om dit verhaal af te sluiten lijkt me, op mijn blog althans want in het eggie ga ik er natuurlijk gewoon mee verder.

25 weken lang, sinds in mei een ommekeer startte, schreef ik over de minnen en de plussen van elke dag in de afgelopen week. Ik denk dat als ik dit doorzet zoals ik de afgelopen 25 weken heb gedaan, er veel verschillen zullen zijn met de blogposten die er al staan. Daarom dus maar een soort van jubileum- & afsluitpost.

Er is heel veel veranderd, mijn leven is finaal op de kop gezet. Ik heb ontzettend veel geleerd, ja misschien zelfs wel ook afgeleerd. De tijd zal het leren. Vallen en weer opstaan is deel van ieders leven dus ook van het mijne. Mijn valpartijen zullen heus nog wel voorkomen maar ik ben ervan overtuigd dat ze niet meer zo veelvuldig zullen voorkomen en al helemaal niet meer zo diep zullen zijn omdat ik nu de handvatten heb waarmee ik daadwerkelijk vooruit kan.

Kortom… ik doe mijn best…. focus me op de winst… en met vallen en opstaan gaat dat lukken!

Dit is jouw leven – Voluit leven ~ week 24

Zondag
6 november
 Eigenlijk had ik vandaag wel met mijn camera op pad gewild, maar ja overal slecht weer voorspeld dus dan maar lekker thuis blijven. Bloggen, surfen, lezen, tv kijken, kleppen met huisgenoten, ik vermaak me prima. Voor alles is een tijd of niet dan?

Met een nieuwe week voor de deur waarin ik toch wel weer heel graag ‘volledig’ aan het ‘werk’ wil en prachtig uitjes voor de boeg heb zal het al met al de nodige fysieke energie vergen.
Eén van die uitjes is dan wel in Amsterdam maar gelukkig hoef ik me niet druk te maken om het autorijden van die lange afstand 2x, dat doet Daphne. Ik kijk er enorm naar uit, al was het alleen al om Brigitte eindelijk weer eens te zien/voelen stralen en schitteren op een toneel in een droomrol ook nog eens!
Ook heb ik een afspraak voor een middagje ‘aan haar keukentafel’ met mijn Kloine Grode Zus. Nu ik weer wat langer in de auto kan zitten is zij natuurlijk 1 van de eersten die ik wil gaan bezoeken.
Heerlijk vooruitzichten dus!!

Zaterdag
5 november
De hele dag binnen…. niks aan de hand, prima dag. Het ‘dieet’ werpt zijn vruchten af. Kan dat eigenlijk wel al zo snel of is het suggestie? Mijn buik is rustiger en de pijn minder, ik vraag me met een glimlach af of dat werkelijk zo is of omdat ik onder invloed sta van ‘de wens is de vader van de gedachte’… hoe dan ook, ben er blij mee. Het niet eten van verboden dingen gaat me heel gemakkelijk af, geen afkickverschijnselen what so ever, koffie mis ik wel maar dat ik daar nu zo veel moeite mee heb kan ik echt niet zeggen.
Vrijdag
4 november
 Een rustige ochtend.
Rond 12 uur een, zoals altijd heel gezellige lunch met vriendje Ludo in ons favoriete restaurant. Ik had eerder van de week al met hen gebeld en over mijn ‘dieet’ gesproken, dat werd perfect door hen opgelost.
Daarna door naar Smilde voor een supergezellige middag bij Corry die zich ook weer een stuk opgeknapt voelde na een zeer vervelende oorontsteking. Eenmaal bij haar aan de ‘keukentafel’ trakteerde ze me op een heerlijke verse haring (ja zonder uitjes *glimlach*) en een lapje zalm, jummmiiiieeeeee! Daarna doken we haar computerkamer in en heb ik voor haar een nieuw blog aangemaakt zodat ze ook daarmee weer verder kan want haar ‘oude’ blog is om de één of andere onduidelijke reden kapot. Het beheer is niet meer bereikbaar, haar dashboard is pleite. Daarna met haar enkele boodschappen gedaan en ’s avonds was ik dan weer thuis, gezellig met manlief op de bank voor de buis.
Donderdag
3 november
 Vandaag ook een ‘werkdag’. Wederom in de brace en piano aan, ging beter dan gisteren. De middag lekker op de bank doorgebracht in alle rust. Een hazenslaapje of twee tussendoor en verder ‘gewoon’ doen wat kan en me niet druk maken om wat niet kan, gaat me prima af moet ik (nog steeds met enige verbazing, dat dan weer wel) constateren.
Woensdag
2 november
 Vandaag weer aan het ‘werk’. Mijn rug verstevigd ingepakt door de brace en een beetje piano aan op fysiek gebied. Dat viel uiteindelijk toch een beetje tegen maar zonder daardoor in een negatieve emotie te belanden accepteerde ik het en paste me aan.
’s Middags bezoek tot 2x toe, eerst een vriendin die me kwam verrassen met een tas vol lekkernijen die ik wél mag eten en drinken en later in middag kwam Anita binnen vallen.
Dinsdag
1 november
 Vandaag een fysieke rustdag, mijn rug trekt het allemaal nog niet zo goed. Is geen probleem (meer), ik leg me erbij neer, letterlijk en figuurlijk.
Gisterenavond was heel intens, mooi, bijzonder en ontroerend. Ik bleek niet de enige te zijn die op het idee gekomen was een ‘afscheids-dank je wel-veel geluk en succes vanaf nu-cadeautje’ voor de anderen te maken en uit te delen.
Maandag
31 oktober
 Een dag vol mooie gesprekken, gebeurtenissen, gedachten en emoties. Op weg naar de avond waar we voor de één na laatste maal als groep van deze 2e cursus samenkomen. Over een week of 6 dan nog 1 keer ter evaluatie. 2 cursussen afgerond, waarover ik wel een boek zou kunnen schrijven, met name alleen al over de impact ervan. Zo bijzonder! Gevoelsmatig is het wel het mooiste cadeau dat ik mezelf ooit had kunnen geven.
Na vandaag moet, nee MAG, ik het ‘alleen’ verder doen…  Niet helemaal alleen natuurlijk want ik heb een hoop handvatten en mensen om me heen die ze me aan zullen reiken als ik ze even niet vinden kan…

Nav van mijn ‘diefstal’ bij Viviane.  (Zie ook: Vorige berichten)

Dit is jouw leven ~ Voluit Leven – 23

 

Zondag
30 oktober
 De dag rustig beginnen met thee, nee niet lekker maar ja wat moet dat moet….zal er vast ooit wel aan wennen (hoop ik)
gedichten nalezen, corrigeren, aanvullen, printen, in hoesjes stoppen….. eind van de middag douchen en netjes aankleden en op naar de begraafplaats voor Alom Gedenken. Weer een hartverwarmende avond waarin de Liefde centraal staat te samen met rouw en verwerking.
Zaterdag
29 oktober
bankdag….. moe… pijn…. afleiding zoeken in het schrijven van gedichten voor morgen, Alom Gedenken editie nr. 8.
Vrijdag
28 oktober
 Ondanks dat ik het bezig zijn met mijn gezondheid zo ontzettend verafschuw onderhand, toch maar weer iets nieuws proberen. Moet toch wat als ik wil dat het beter gaat worden want niet geschoten is altijd mis… Bioresonantie dus deze keer, heel bijzonder, een lijst met ‘verboden’ middelen mee gekregen…. aan de slag ermee maar.
Donderdag
27 oktober
 tranendag…. pijndag….  terugval-mag-dag
Woensdag
26 oktober
 Een ‘werk-ochtend’… verliep op zich prima maar ’s middags was het foute boel, fysio hielp me weer rechtop.
Dinsdag
25 oktober
 Rustdag, veel liggen, tussendoor oefeningen door… alles met beleid dan breekt het lijntje niet *glimlach*
Maandag
24 oktober
 Mijn maandagmeneer blij gemaakt… die dat op zijn beurt mij ook deed met een prachtige bos bloemen.
Geen cursus vanavond door vliegtuigproblemen in Valencia van cursusleider, heb de vrijheid benut om plat te gaan.

Nav van mijn ‘diefstal’ bij Viviane.  (Zie ook: Vorige berichten)

Dit is jouw leven ~ Voluit Leven ~ 22

Goh… week 23 is al begonnen… hoe cliché ook, tijd vliegt écht hè? Wat is er ontzettend veel gebeurd in de afgelopen 22 weken, bizar eigenlijk hoe in, toch best wel korte tijd, je hele wereld zich op de kon kan zetten en veranderingen ten goede niet zo onmogelijk blijken als dat ze jaar in jaar uit altijd leken!

Zondag
23 oktober
 Uitgehuild… ik begin weer de zon te zien. Anita is hier een deel van de dag, samen aan de slag voor haar studie en even naar buiten voor een korte wandeling door het tuincentrum. Best wel druk maar dat doet me niets. Mezelf maar ff trakteren op mijn lievelingsbloemen dus even later weer thuis staat er een grote mooie vaas op tafel met daarin een amaryllisbol met 2 stelen en dikke knoppen…. beloftevol, mooiii!
Zaterdag
22 oktober
 Hmpf… 2e dag in ‘terugval-modus’, duurt langer dan ik prettig vind maar aangezien ik besef dat verzet het alleen maar erger zal maken laat ik het maar gaan zoals ’t komt. Het is zoals het is… na regen komt zonneschijn
Vrijdag
21 oktober
 Gisteren viel best tegen achteraf gezien. Vermoeidheid slaat toe en mijn hoofd is voor het eerst in lange tijd erg onrustig, een dag met veel sombere gedachten en tranen. Ik realiseer me hoe het zit, laat het over me heen komen, verzet me niet, ’t hoort erbij.
Donderdag
20 oktober
 Een 1e ‘werk-ochtend’ weer, geen 100% nog maar plm. 30. Is te doen maar tegelijkertijd ook genoeg. Ben er dus nog niet.
Woensdag
19 oktober
  Ik wil graag zelf weer voelen waar mijn grenzen liggen ipv die weg te schuiven door ze te onderdrukken met pijnmedicatie. Energiegebrek doet het zweet met regelmaat van mijn hoofd afparelen. Ik krabbel op, letterlijk en figuurlijk.
Dinsdag
18 oktober
 Heel langzaam gaat het vooruit, het bewegen gaat steeds makkelijker, al ben ik nog wel snel heel erg moe.
Maandag
17 oktober
 Inmiddels anderhalve week amper uit de voeten kunnend kan ik wel blij constateren dat mijn humeur niet echt te lijden heeft onder mijn fysieke onmogelijkheden, al voel ik me wel degelijk schuldig naar mijn ‘mensjes’ ook al nemen zij mij niets kwalijk.

Nav van mijn ‘diefstal’ bij Viviane.  (Zie ook: Vorige berichten)

Leven ~ 21

*Verbaasd*

Deze keer geen korte beschrijvingen over de afgelopen 7 dagen want ik kon weinig dus zat er geen noemenswaardig verschil tussen de ene of de andere dag.

Bij wijze van spreken gingen alle lampjes op rood donderdag de 6e en kon ik toen, God-Zij-Dank, nog niet bevroeden dat ik 11 dagen later me nog steeds behoorlijk miserabel zou voelen.  Alles dat gepland stond in de dagen werd afgezegd op één ding na. De cursusavond wilde ik niet missen en na het bijeen schrapen van wat moed vroeg ik 2 mensen om hulp en kon ik daardoor die avond toch bijwonen, ik schreef er HIER over.

Verder bestonden de dagen uit: zorgvuldig en 100% bewust bewegen om enerzijds pijn te kunnen hanteren en anderzijds mijn rug niet verkeerd te belasten. Veelvuldig en zo regelmatig mogelijk pijnmedicatie slikken, overleg met huisarts en de fysiotherapeuten met mijn lijf laten stoeien. Elke andere minuut werd ingevuld met liggen en dingen doen die ik vanuit die positie kon doen. Het bleef bij af en toe even bloggen, wordfeudspelen en tv kijken.

Woensdagavond kwamen Niels en Anita mij het huis uitslepen, letterlijk. Op naar de bios naar een film waar we alle drie al een tijdje naar uitkeken, met een extra stoot morfine achter de kiezen dacht ik, dom dom dom, het wel aan te kunnen en dat de afleiding me goed zou doen. Buiten mijn ‘rug’-waard gerekend en de straf die volgde was dus ook niet mals.

Inmiddels is het eind zondagmiddag terwijl ik dit half zittend half liggend zit te typen en gaat het wel veel beter maar ben ik nog steeds ver verwijderd van mijn normale bewegingsvrijheid. Kortom… de week die voor me ligt zal iets meer aan activiteiten bevatten dan de afgelopen week maar dan wel heel piano aan, rustig opbouwen, niets overbelasten, de balans vinden en bewaren. Mijn geduld aanspreken zal ik dus ook zeker moeten.

Maar…… zoals het inleidend woord van dit blog al aangaf…. ik ben verbaasd…
Ik ben (of moet ik zeggen: was) van aard een behoorlijke driftkop en geduld is iets waar ik absoluut niet in ruime mate over beschik. Met mijn 53 leef ik al 43 jaar met diverse beperkingen, klinkt naar maar is het niet, ik weet immers niet beter, wat ik niet ken kan ik ook niet missen is mijn motto altijd. Echter… als die beperkingen alles stilleggen gaat (of moet ik zeggen: ging) dat altijd als eerste ten koste van mijn humeur….
…..En dat is nu absoluut niet het geval.  Geheel probleemloos leg ik me neer bij mijn (on-)mogelijkheden en doe ik wat mij geadviseerd is. Ondanks de amper te dragen pijn af en toe, de ergernis om de medicatie die zich veel te lui in mijn lijf opstapelt, ondanks het feit dat ik van mijn gezin afhankelijker ben dan ooit tevoren… ben ik vrolijk, bij tijd en wijle zelfs uitgelaten als een jong kalf en geniet ik van wat er is, wat er om me heen gebeurt, maar het meeste natuurlijk, in verbazing, dat dan weer wel, van mijn mentale staat.

Hoe het ook is, het is goed!
Ik ben een dankbaar, gezegend én heel gelukkig mens!!!

Dijl ~ VL ~ 19

Elke week dit zo opschrijven… en ook teruglezen met regelmaat maakt me blij in de zin van dat ik winst zie en dat motiveert natuurlijk om verder te gaan, niet op te geven etc. Wat mij met name opvalt is dat ik veel weerbaarder ben en mijn emoties beter onder controle kan houden zonder het controlfreakachtige… Niet zo gemakkelijk in woorden te bevatten maar ik voel dagelijks de bevrijding en dat is sensationeel.

Zondag
2 oktober
De medicatie van de afgelopen dagen doet goed zijn werk. Weliswaar weer een nacht met amper slaap maar dat is geen probleem, ben dat ondertussen redelijk goed gewend. Geen overdadige activiteiten vandaag, drukke week voor de boeg met veel leuks.

Maandagavond groepssessie nr. 4… zie er tegenop en ook naar uit, raar maar waar. Die sessies hebben heel veel invloed in de goede zin dus zal ik ook niet overslaan tenzij het echt echt echt niet anders kan.

Donderdagavond naar Purper ; altijd enorm genieten. Extra zelfs nu ex-jeans-krullenbol Diederick er ook deel van uit maakt. Ik ga met Liesbeth en voor de voorstelling gaan we samen hartstikke gezellig op bezoek en lekker eten bij Hulk en zijn Treeske. Verheug me er enorm op hen weer te zien!!

Vrijdag mag ik dan foto’s gaan maken bij de officiële opening van Theehuis De Boskamp.
Voel me zeer vereerd dat ik dát mag gaan doen.

Zaterdag
1 oktober
Uitziek-zaterdag…. toegeven aan waar lijf om schreeuwt, niets doen!

Het cursusboek wel ter hand genomen, huiswerk gemaakt, veel gelezen. Toeval bestaat niet, ik las over valkuilen, terugvalmomenten, vermijding etc. Ik realiseerde me, terugkijkend op de afgelopen dagen, dat het dan wel geen leuke week was geweest maar dat ik toch best wel succesvol allerlei reeds aangeleerde trucjes had toegepast om alles zo goed mogelijk te doorstaan. Die realisatie deed me mentaal erg goed. Het was allemaal zo naar niet, er was ook veel moois gebeurd deze week en het verraste me dat ik het ondanks alles toch goed doorstaan had.
Immers…. verdriet en andere narigheid heeft evenveel recht van bestaan als geluk en andere mooie zaken en soms slaat de balans door naar één kant en dat mag ook, sterker nog, moet zelfs zo af en toe.
Ziek lijf… oké mag best af en toe even aan toegeven…mentaal overeind blijven is belangrijker en dat is me toch maar mooi wel gelukt deze week! Joehoe!!

Vrijdag
30 september
Met een lijf dat enorm protesteert, na veel twijfelen toch maar Jeans-Uden met Liesbeth zaterdag afgezegd.
Ik hoest me suf en durf echt die lange rit 2x niet aan.
Heel de dag zelfs in twijfel gezeten of ik wel ’s avonds met Anita naar Nunspeet zou gaat, iets meer dan een uurtje vanaf hier. De 1e Jeans van het nieuwe seizoen, het kon me niet echt boeien, ik voelde me gewoonweg niet goed genoeg. Op het allerlaatst mogelijke moment besloten toch maar te gaan, het zou me goed doen, ging ik vanuit, deed het immers altijd al 20 jaar lang?
Deze keer dus niet…voor het eerst ooit reden we met een enorme kater naar huis. Voor het eerst ooit ook had ik spijt gegaan te zijn! Voor het eerst ooit ook had ik nu geen drang om voorstellingen bij te boeken, integendeel zelfs, de kaarten die ik heb wilde ik wel wegdoen…. Hoe erg is dat?!?!
Donderdag
29 september
Oogkleppen op, blik op oneindig, wilskracht weer aanboren, kwestie van doorgaan omdat het moet.
Ohja, ‘moeten’ is afgeschaft, willen is dus het juiste woord. Door ziekte hobbele ik hulpvaardig langs een paar adressen en deed wat mij verzocht werd, met alle liefde natuurlijk maar mijn lijf was er minder blij mee.
Woensdag
28 september
Lamgeslagen… dat wat persé moest gedaan maar verder ‘nu ff nie’
Dinsdag
27 september
Vanwege het ‘niet-fijn’ voelen had ik mijn agenda leeggemaakt, een dag rusten zou me goed doen.
Daar kwam totaal niets van, integendeel. Een a.f.s.c.h.u.w.e.l.i.j.k.e crematie in Amsterdam, files te over, kortom in plaats van een rustdag werd het een dag die ik volledig op wilskracht moest doen, GodZijDank letterlijk en figuurlijk mede overeind gehouden door Anita.
Maandag
26 september
De dag begon goed maar het werk viel me zwaar, ik voelde me niet oké lichamelijk gezien, kreeg ook mijn hoofd niet echt op orde maar geen geen reden aanwijzen.
Wilskracht aan moeten boren aangezien door ziekte mijn hulp op een aantal plaatsen nodig was.’s middags hét telefoontje dat ik al zo lang bevreesde en dat me van mijn stuk bracht.’s avonds de cursus, ik deed mijn best aan de groep bij te dragen maar dat lukte maar nauwelijks, gelukkig was dit geen probleem en mocht ik zijn wat/wie ik was zonder enige veroordeling what so ever. Raar maar wel enorm ontroerend hoe zo iets heftigs toch tegelijkertijd als een warm bad kan aanvoelen.

Nav van mijn ‘diefstal’ bij Viviane.  (Zie ook: Vorige berichten