Schoonheid

Zing-Zo

Limerick op zondag

~ 279 ~ Gestart op 29 januari 2012

Zing jij ook mee met?


(foto van Ludo)
Je kunt over schoonheid wel twisten
Moeder Natuur had geen stylisten
Elke creatie
kreeg een donatie
dát zonder hulp van specialisten.
Toch blijft het een kwestie van smaken
of iets je wel of niet kan raken.
Bijvoorbeeld dit dier
deez’ hyena hier
kun je niet voor lelijk uitmaken?!
Het “iets” in hen dat telkens ontroert
en in stomheid mij dan de mond snoert
Geen idee wat ’t is
grijp bij woorden mis
Ik raak door hen altijd weer vervoerd.
Ludo wist dit moois vast te leggen!
” ’n Beetje verliefd” kan ‘k wel zeggen
‘k Geef ‘ruiterlijk toe,
dieren word ‘k nooit moe,
‘k Bevind mij graag binnen Zoo’s heggen.

Mazzeldag

Perfect! Zo heel af en toe heb je van die dagen waarop alles loopt zoals je hoopt, dat je van de ene mazzel in de andere rolt, momenten van intense dankbaarheid in elkaar overlopen. Zo’n dag was vandaag!

Vanochtend in alle vroegte tufte ik naar Hotel Van der Valk om daar op de bumper gevolgd te worden door vriendje Ludo. Stapte mijn duiveltje uit en zijn *kwijl* grote peugeot in. Zonder de gebruikelijke ochtendspits, vakantieperiode enzo, kwamen we even na 9-en aan bij de dierentuin in Amersfoort. Weeronline had niet gelogen, het weer was prachtig. Eenmaal binnen begonnen we met een bakkie leut en daarna weer in de benen. Ik weet welke dieren hij graag ziet dus in mijn hoofd had ik al zo’n beetje de route uitgestippeld die ik wilde belopen. Ik wist ook dat we niet de hele dag de tijd hadden gezien zijn overvolle agenda. Eveneens had ik Petra beloofd haar de foto’s te sturen die ik van Yunha hoopte te kunnen maken. Bij het olifantenverblijf aangekomen stond alleen het mannetje buiten… geen dames noch jongedame te zien. Dus de stallen maar in. Yunha stond helemaal achteraan in 1 van de boxen dus haar fotograferen zou niet lukken. Jammer maar helaas.


Ik legde onderweg uit wat waar te zien was en zo liepen we in opperbeste stemming gezellig keuvelend het park door. Hij kende het park niet dus voor hem was alles nieuw en ik kon mijn kennis aanspreken om hem meer te vertellen over het park.
Bij de tijgers hadden we vette pech, ze lagen dusdanig dat hen fotograferen onmogelijk bleek, wederom jammer maar helaas. Op zeker moment bleek het nog vroeg genoeg te zijn dus keerden we op onze schreden terug voor een 2e kans.
Laat die 2e kans nou echt precies goed getimed zijn wan we konden beiden heel mooie foto’s maken van zowel de Siberische als de Witte tijger.
Daar waren we natuurlijk super blij mee!


Gaandeweg was het drukker geworden in het park. Vakantieperiode enerzijds maar anderszijds ook opa’s en oma’s met kleingrut en mama-vriendinnen met kroost omdat papa’s aan het werk waren, bedachten we zo al wandelend. De 2e ronde kwam op zeker moment uit bij het nieuwe verblijf van de hyena’s. Op zich niet de meest aantrekkelijke dieren om te zien maar toch hebben ze wel iets. Dat verblijf ligt tegenover het olifantenverblijf dus (uiteraard) stak ik even  het pad over en zag ik tot mijn grote vreugde dat alle olifantendames ook buiten waren.
Ik richtte mijn camera en alsof het op cue was begon Yunha te hollen, ontzettend aandoenlijk om te zien maar daar een kiekje van scoren lukte me dus niet. Ik haar achterna de bocht om, weliswaar aan de andere kant van het hek, en kon daar een paar prachtige plaatjes schieten. ’t Is zo’n mooi olifantenkind, echt even genieten! Saillant detail… naast mij stond een groepje mensen en zij hadden geen aandacht voor de reuzen in het groot en het klein, ze waren vol enthousiast met elkaar aan het praten over ‘natuur-vakanties’ … in de bossen van Frankrijk en de dalen in der Schweiz waar naakt-recreatie kennelijk tot de ‘mooiste’ vakantie ooit behoorde. En nee natuurlijk wilde ik niet afluisteren maar ja ik heb nou eenmaal een ontzettend scherp gehoor dus geen enkel detail in dat gesprek ontging mij. Toen ik de kriebels kreeg van een ‘teveel’ aan info waarop ik niet zat te wachten ben ik maar snel teruggehobbeld naar de andere kant van het verblijf waar Ludo nog aan het fotograferen was.

Ook dierenpark Amersfoort is volop in beweging, ik vind het geweldig te zien hoe ook deze dierentuin alles in hun macht in het werk zet om de dieren een zo natuurlijk mogelijke habitat te bieden. Het nieuwe leeuwenverblijf bijvoorbeeld, dat 8 juli jl geopend werd, is werkelijk een paradijs voor de grote katten. De 3 dames waren ook buiten maar om onbekende redenen gescheiden van de man, hun buitenverblijf was relatief klein maar zij konden wel het binnenverblijf in, dat was ook zichtbaar voor het publiek, bijzonder mooi aangelegd en heel ruim voor 4 leeuwen.

Tegen het middaguur liepen we het terras op en hebben we in de schaduw heerlijk geluncht, wat in Amersfoort heel goed kan omdat ze een lunchkaart hebben waarop ook producten genoemd worden voor mensen met lactose – en/of – gluten- en/of andere allergieën.
Een klein uurtje later liepen we het park weer uit, de drukte achter ons latend de parkeerplaats op. Op de weg was het al een stuk drukker inmiddels maar zonder verder nog noemenswaardige oponthoud kwamen we een tijdje later in Assen aan. We namen hartelijk afscheid en ik kon huiswaarts keren terwijl Ludo zich naar de zaak begaf omdat hem daar nog enkele taken wachtten.

Kortom een dag volop mazzel met 1 klein ‘minpuntje’, ik had weer bezoek van de ‘trillemientjes’ in mijn ledematen dus veel foto’s moest ik weggooien omdat ze bewogen waren, toch bleven er nog 75 over, KLIK ►  HIER . Ik kijk terug op een heerlijke dag waarvan ik ontzettend genoten heb!!!

UPDATE 22017
Door op onderstaande foto te klikken zie je een aantal van de schitterende foto’s die Ludo maakte!!

Klapband

Al een tijdje terug spraken mijn maandagmeneer ik over dierentuinen… dat onderwerp komt natuurlijk veel vaker aan de orde want hij kan altijd enorm genieten van mijn verhalen over een dierentuin die ik bezocht… waarop hij zei: “Artis…daar was ik 82 jaar geleden voor het eerst een ook voor het laatst, is zeker wel een beetje veranderd sindsdien?” waarop ik voorstelde om met Daphne in overleg te gaan wanneer zij weer een vrije dag had en we dan wel naar Amsterdam zouden kunnen mits het weer natuurlijk goed zou zijn die dag. Vond hij een prachtig plan, dus zo gezegd, zo gedaan, datum geprikt en in de agenda’s gezet, vandaag dus.

Nou is hij met zijn 1.94 geen kleintje in de zin van lengte maar vet op de botten heeft hij niet, soort van gratenpakhuis sak mar segguh. De laatste jaren is zijn loop-mogelijkheid steeds verder geslonken en al hoe ijdel hij ook kan zijn wat dat betreft, ik wist hem over te halen akkoord te gaan met het gebruiken van een rolstoel. Ik verzekerde hem natuurlijk wel gelijk dat ik een goede rolstoel zou regelen zodat hij niet de hele dag in zo’n blauw ijzeren kreng zou moeten zitten. Het is prachtig dat dierentuinen zo ver mee denken dat ze ze ter beschikking stellen maar als je geen ‘ weerbaar stootkussen-lijf’ hebt is dat geen doen. Ik een mooie grote rolstoel geregeld, de banden op laten pompen en in de auto ermee. Verbazingwekkend hoe veel er in mijn duveltje kan maar dat even terzijde, en vanochtend even voor half negen waren we dan gedrieën op weg naar het verre gewest. Het was prachtig weer en ondanks de drukte op weg kwamen we keurig op de geplande tijd aan. De auto geparkeerd, de rolstoel uit de auto en in elkaar gezet en op naar de ingang. Enkele meters voor de ingang schrokken we ons te blubber door een oerknal zonder weerga en rondvliegend rubber. Suffe ikke eerst niets in de gaten dus ik keek zoekend om me heen waar dat geluid toch vandaan gekomen was….totdat Daphne me wees op het feit dat het geluid bij mij vandaan was gekomen, 1 van de banden van de rolstoel was dus geploft. Grmbllll Hoe nu verder?? Ik om de rijen wachtende mensen heen naar een kassa die wel bemand was maar kennelijk niet voor het reguliere publiek bestemd was. Een charmante jonge gozer opende het raampje en met een tandpasta-glimlach werd ik allerhartelijkst begroet. Ik legde de situatie uit en vroeg of hij mij kon helpen met een oplossing. Hij vroeg of ik al entreekaartjes had, nou nee, Daphne stond netjes in de rij. Ik moest haar roepen en toen zij bij mij was gekomen vertelde die jongeman dat we geen 3 maar maar 2 kaartjes hoefden te kopen om binnen te komen. Een geluk bij een ongeluk dus, mooie troostpleister! Even later stond hij buiten, binnen de poort, bij mij met een andere rolstoel en konden we mijn maandagmeneer overhevelen, weliswaar zo’n blauw ijzeren kreng maar heej beter iets dan niets nietwaar? Het comfort verhoogden we door de kussens van de kapotte rolstoel te gebruiken en daarna konden we op naar de koffie om van de 1e schrik te bekomen. We konden er zelfs al om lachen, natuurlijk hoofdzakelijk mede dankzij de adequate handeling van die jongeman en zijn stralende vriendelijk- en hulpvaardigheid.

Het was behoorlijk druk in het park, weliswaar een maandag maar ja vakantieperiode in het westen hè. Het was zalig weer, of eerlijk gezegd voor mij te warm al, in no time had ik het zweet in mijn nek staan. Nou heb ik tegenwoordig overal wel haarelastiekjes liggen maar niet in mijn cameratas natuurlijk grmbl *grinnik*, dus moest ik vaker dan mij lief was mijn camera los laten om mijn haar van mijn natte nekhuid te verlossen en even door te schudden. Enige tijd later hadden we trek en ging Daphne in het restaurant in de rij staan. Personele planning is ook daar kennelijk een hot item op drukke dagen, mijn maandagmeneer en ik namen plaats op het terras in de schaduw en wachtten tot Daphne bij ons terug kwam, ruim een half uur later. De trek was honger geworden dus onze lunch was in no time verorberd.

Op naar het nieuwe olifantenverblijf, wow wat is dat mooi geworden zeg! De 3 olifanten die Artis rijk is hebben zeeën van ruimte en kunnen ook heerlijk badderen in een grote poel, wat een feest. De jonge Sanuk genoot daar zichtbaar van en dat zie ik natuurlijk weer heel graag. Binnendoor naar de vlindertuin want die wilde mijn maandagmeneer ook graag zien. Oefff, de warmte sloeg ons in het gezicht dus wederom in no time parelde het zweet van mijn hoofd af. De vloer is dan wel prima begaanbaar in die vlinderkas maar de stijging in die vloer maakt het duwen van een rolstoel die niet echt mee wil werken niet tot een feestje. Ik liet me natuurlijk niet kennen maar was enorm opgelucht toen we even later weer buiten stonden. Via de leeuwen dan maar terug naar de uitgang. Meldde me weer bij de infobalie om de rolstoelen om te ruilen terwijl Daphne de auto ophaalde.
Mooi voor de middagspits aan reden we noordwaarts en om even over 4-en leverden we mijn maandagmeneer bij zijn huis af. Hij was inmiddels erg moe maar bedankte ons nog wel even weer voor de fijne dag. Het is zo leuk om hem mee uit te nemen, hij kan zo genietend naast me in de auto zitten en geeft zijn ogen goed de kost. Onderweg nog uitvoerig vertellend over hoe hij ‘toen’ naar Artis was geweest. Met een stoomtreintje, vanuit Assen naar Amsterdam, in die tijd dus speciale treinen die ingezet werden voor scholen om schoolreisjes te organiseren. Stel je ver… nog ver voor de 2e wereldoorlog… ik probeer me dat voor te stellen maar dat lukt natuurlijk van geen kant ik ben immers van ver na de oorlog. Ik weet wel iets van de geschiedenis en kan me wel tv-beelden voor de geest halen maar me echt een voorstelling maken van hoe hij als 8-jarige jochie door Artis liep, dat lukt me niet. Logischerwijze komt het gesprek dan ook op de voortgang van alles… mensen van zijn leeftijd hebben toch maar even heel veel dingen zien ontstaan en veranderen, veel meer dan de mensen van deze of mijn generatie.

Eenmaal thuis de foto’s uitgezocht en geselecteerd natuurlijk. Het zijn er niet zo heel veel deze keer en de meesten zijn ook niet van mij maar van Daphne maar dat geeft natuurlijk niks. De volgende keer zullen het er weer veel meer zijn, Daphne en ik willen binnenkort weer want we willen natuurlijk heel graag de welpjes van Rica & Mowgli zien, de beide panters die vanuit Emmen naar Amsterdam verhuisden toen het oude park in Emmen de deuren sloot, die welpjes zaten vandaag nog uit het zicht van publiek, dus we gaan gauw weer terug, alleen wanneer weet ik nog niet.

Foto-Map van vandaag dus…. 140 foto’s… vind je HIER

Op stap

Zing-Zo

Limerick op zondag

~ 278 ~ Gestart op 29 januari 2012

Zing jij ook mee met?


Als het weer maar met ons is morgen,
mijn auto ons daar wil bezorgen,
een heel fijne dag,
wat best vaker mag,
om zijn leef-plezier te waarborgen. .
Mijn maandagmeneer mee uitnemen
altijd een feest zonder problemen.
Als een kind zo blij
genieten doet hij
en dat tot in grote extremen.
Voordat Daphne en ik dan op pad gaan
moeten we eerst wel bijtijds opstaan.
De wekker gezet
uitslapen belet,
In Artis herinneringen opslaan.

 

 

E.i.n.d.e.l.i.j.k.

Ik weet het al een tijdje… nou ja zonder dat officieel bevestigd gekregen te hebben natuurlijk… maar heej  ‘k ben gekkie nie hè *glimlach*

Wildlands verwacht volgend jaar 2 nieuwe olifantjes…
Mekong is in januari 2016 van Artis naar Wildlands overgebracht om daar voor nageslacht te zorgen. Radza sr. was er immers niet meer en aangezien er genoeg koeien in Emmen rondlopen die nog prima in staat toch om te gebruiken binnen het fokprogramma was Mekong natuurlijk een prachtige aanwinst met mooie verwachtingen. Shwe Zin valt ook binnen de groep van die koeien maar kennelijk vind Mekong haar te jong dus negeert hij haar op dat vlak, daar zit dus nog toekomstmuziek in.


Mingalar OO, de matriarch van de kudde, geboren op 1 maart 1992 is met haar 25 jaar een heel goede moeder, haar laatste (5e) spruit Radza jr. is nog steeds bij haar in de buurt omdat hij ook nog steeds deel uit maakt van de kudde in Wildlands. Mingalar OO is een heel speciaal dier, zij was de 1e olifant die in Emmen geboren werd. Radza jr. werd geboren op 16 mei 2014.


De 2e olifantenkoe die ook drachtig is van Mekong is Ma Ya Yee, zij is van 2 mei 1999 en werd ook in Emmen geboren. Haar jongste spruit is Ravi (die haar 2e kind is) maakt deel uit van de kudde in Emmen. Ravi, het laatste kind van Radza sr. werd geboren op 20 juli 2014.

We zijn dus al ruim 3 jaar verder en ik keek al weer geruime tijd uit naar nieuwe aanwas, of in ieder geval signalen daarvan, mede doordat ik veel dekkingen van Mekong heb gezien natuurlijk. Vandaag is het nieuws officieel naar buiten gebracht en kan ik het dus ook hier melden.  Helaas meldt het nieuws niet wanneer we die jonkies mogen verwachten. Ik durf dat zelf ook niet in te schatten omdat ik vorig voorjaar al dekkingen zag plaatsvinden…  een olifant kent een zwangerschap van 20-24 maanden dus tja… welke dekking ‘zoden aan de dijk’ heeft gezet… moeten we dus nog maar even afwachten. Hoe dan ook…. er zijn 2 op komst en met dat nieuws ben ik uiteraard superblij!!

Beschuit met muisjes

Liep ik 25 april samen met de inmiddels blogloze Vonnie in Artis, die mij die dag trakteerde op dat schitterende uitje, zag ik halsreikend uit naar de voortgang van de aanleg van het nieuwe olifantenverblijf waaraan men toen nog volop werkte. Enige tijd later was het dan zover en kregen de olifantendames van Artis, Moeder-Matriarch Thong Thai met haar dochter Yindee en baby-dochter Sanuk alle ruimte die ze zich konden wensen. Ik benoemde dus al aan Vonnie dat ik ‘binnenkort’ wel weer in Artis zou lopen om dat nieuwe olifantenverblijf te gaan bewonderen.  Dat is er nog niet van gekomen maar Daphne en ik zijn al plannen aan het maken dus eerdaags zal dat wel gaan gebeuren.

Met iets meer haast dan enkele uren geleden wil ik nu wel graag een datum prikken want zopas ontdekte ik dat men in Artis dus blij babynieuws had. De panters Rica en Mowgli, die vanuit het oude park van Emmen aan Artis zijn uitgeleend voor het fokprogramma hebben met succes liggen vrijen. 2 welpjes kwamen ter wereld. Zodra we dus weten dat we ook die welpjes mogen gaan bekijken zullen we er wel snel lopen denk ik zo, kan niet wachten natuurlijk *glimlach*.

Kortom: wordt vervolgd….