Klapband

Al een tijdje terug spraken mijn maandagmeneer ik over dierentuinen… dat onderwerp komt natuurlijk veel vaker aan de orde want hij kan altijd enorm genieten van mijn verhalen over een dierentuin die ik bezocht… waarop hij zei: “Artis…daar was ik 82 jaar geleden voor het eerst een ook voor het laatst, is zeker wel een beetje veranderd sindsdien?” waarop ik voorstelde om met Daphne in overleg te gaan wanneer zij weer een vrije dag had en we dan wel naar Amsterdam zouden kunnen mits het weer natuurlijk goed zou zijn die dag. Vond hij een prachtig plan, dus zo gezegd, zo gedaan, datum geprikt en in de agenda’s gezet, vandaag dus.

Nou is hij met zijn 1.94 geen kleintje in de zin van lengte maar vet op de botten heeft hij niet, soort van gratenpakhuis sak mar segguh. De laatste jaren is zijn loop-mogelijkheid steeds verder geslonken en al hoe ijdel hij ook kan zijn wat dat betreft, ik wist hem over te halen akkoord te gaan met het gebruiken van een rolstoel. Ik verzekerde hem natuurlijk wel gelijk dat ik een goede rolstoel zou regelen zodat hij niet de hele dag in zo’n blauw ijzeren kreng zou moeten zitten. Het is prachtig dat dierentuinen zo ver mee denken dat ze ze ter beschikking stellen maar als je geen ‘ weerbaar stootkussen-lijf’ hebt is dat geen doen. Ik een mooie grote rolstoel geregeld, de banden op laten pompen en in de auto ermee. Verbazingwekkend hoe veel er in mijn duveltje kan maar dat even terzijde, en vanochtend even voor half negen waren we dan gedrieën op weg naar het verre gewest. Het was prachtig weer en ondanks de drukte op weg kwamen we keurig op de geplande tijd aan. De auto geparkeerd, de rolstoel uit de auto en in elkaar gezet en op naar de ingang. Enkele meters voor de ingang schrokken we ons te blubber door een oerknal zonder weerga en rondvliegend rubber. Suffe ikke eerst niets in de gaten dus ik keek zoekend om me heen waar dat geluid toch vandaan gekomen was….totdat Daphne me wees op het feit dat het geluid bij mij vandaan was gekomen, 1 van de banden van de rolstoel was dus geploft. Grmbllll Hoe nu verder?? Ik om de rijen wachtende mensen heen naar een kassa die wel bemand was maar kennelijk niet voor het reguliere publiek bestemd was. Een charmante jonge gozer opende het raampje en met een tandpasta-glimlach werd ik allerhartelijkst begroet. Ik legde de situatie uit en vroeg of hij mij kon helpen met een oplossing. Hij vroeg of ik al entreekaartjes had, nou nee, Daphne stond netjes in de rij. Ik moest haar roepen en toen zij bij mij was gekomen vertelde die jongeman dat we geen 3 maar maar 2 kaartjes hoefden te kopen om binnen te komen. Een geluk bij een ongeluk dus, mooie troostpleister! Even later stond hij buiten, binnen de poort, bij mij met een andere rolstoel en konden we mijn maandagmeneer overhevelen, weliswaar zo’n blauw ijzeren kreng maar heej beter iets dan niets nietwaar? Het comfort verhoogden we door de kussens van de kapotte rolstoel te gebruiken en daarna konden we op naar de koffie om van de 1e schrik te bekomen. We konden er zelfs al om lachen, natuurlijk hoofdzakelijk mede dankzij de adequate handeling van die jongeman en zijn stralende vriendelijk- en hulpvaardigheid.

Het was behoorlijk druk in het park, weliswaar een maandag maar ja vakantieperiode in het westen hè. Het was zalig weer, of eerlijk gezegd voor mij te warm al, in no time had ik het zweet in mijn nek staan. Nou heb ik tegenwoordig overal wel haarelastiekjes liggen maar niet in mijn cameratas natuurlijk grmbl *grinnik*, dus moest ik vaker dan mij lief was mijn camera los laten om mijn haar van mijn natte nekhuid te verlossen en even door te schudden. Enige tijd later hadden we trek en ging Daphne in het restaurant in de rij staan. Personele planning is ook daar kennelijk een hot item op drukke dagen, mijn maandagmeneer en ik namen plaats op het terras in de schaduw en wachtten tot Daphne bij ons terug kwam, ruim een half uur later. De trek was honger geworden dus onze lunch was in no time verorberd.

Op naar het nieuwe olifantenverblijf, wow wat is dat mooi geworden zeg! De 3 olifanten die Artis rijk is hebben zeeën van ruimte en kunnen ook heerlijk badderen in een grote poel, wat een feest. De jonge Sanuk genoot daar zichtbaar van en dat zie ik natuurlijk weer heel graag. Binnendoor naar de vlindertuin want die wilde mijn maandagmeneer ook graag zien. Oefff, de warmte sloeg ons in het gezicht dus wederom in no time parelde het zweet van mijn hoofd af. De vloer is dan wel prima begaanbaar in die vlinderkas maar de stijging in die vloer maakt het duwen van een rolstoel die niet echt mee wil werken niet tot een feestje. Ik liet me natuurlijk niet kennen maar was enorm opgelucht toen we even later weer buiten stonden. Via de leeuwen dan maar terug naar de uitgang. Meldde me weer bij de infobalie om de rolstoelen om te ruilen terwijl Daphne de auto ophaalde.
Mooi voor de middagspits aan reden we noordwaarts en om even over 4-en leverden we mijn maandagmeneer bij zijn huis af. Hij was inmiddels erg moe maar bedankte ons nog wel even weer voor de fijne dag. Het is zo leuk om hem mee uit te nemen, hij kan zo genietend naast me in de auto zitten en geeft zijn ogen goed de kost. Onderweg nog uitvoerig vertellend over hoe hij ‘toen’ naar Artis was geweest. Met een stoomtreintje, vanuit Assen naar Amsterdam, in die tijd dus speciale treinen die ingezet werden voor scholen om schoolreisjes te organiseren. Stel je ver… nog ver voor de 2e wereldoorlog… ik probeer me dat voor te stellen maar dat lukt natuurlijk van geen kant ik ben immers van ver na de oorlog. Ik weet wel iets van de geschiedenis en kan me wel tv-beelden voor de geest halen maar me echt een voorstelling maken van hoe hij als 8-jarige jochie door Artis liep, dat lukt me niet. Logischerwijze komt het gesprek dan ook op de voortgang van alles… mensen van zijn leeftijd hebben toch maar even heel veel dingen zien ontstaan en veranderen, veel meer dan de mensen van deze of mijn generatie.

Eenmaal thuis de foto’s uitgezocht en geselecteerd natuurlijk. Het zijn er niet zo heel veel deze keer en de meesten zijn ook niet van mij maar van Daphne maar dat geeft natuurlijk niks. De volgende keer zullen het er weer veel meer zijn, Daphne en ik willen binnenkort weer want we willen natuurlijk heel graag de welpjes van Rica & Mowgli zien, de beide panters die vanuit Emmen naar Amsterdam verhuisden toen het oude park in Emmen de deuren sloot, die welpjes zaten vandaag nog uit het zicht van publiek, dus we gaan gauw weer terug, alleen wanneer weet ik nog niet.

Foto-Map van vandaag dus…. 140 foto’s… vind je HIER

Op stap

Zing-Zo

Limerick op zondag

~ 278 ~ Gestart op 29 januari 2012

Zing jij ook mee met?


Als het weer maar met ons is morgen,
mijn auto ons daar wil bezorgen,
een heel fijne dag,
wat best vaker mag,
om zijn leef-plezier te waarborgen. .
Mijn maandagmeneer mee uitnemen
altijd een feest zonder problemen.
Als een kind zo blij
genieten doet hij
en dat tot in grote extremen.
Voordat Daphne en ik dan op pad gaan
moeten we eerst wel bijtijds opstaan.
De wekker gezet
uitslapen belet,
In Artis herinneringen opslaan.

 

 

Beschuit met muisjes

Liep ik 25 april samen met de inmiddels blogloze Vonnie in Artis, die mij die dag trakteerde op dat schitterende uitje, zag ik halsreikend uit naar de voortgang van de aanleg van het nieuwe olifantenverblijf waaraan men toen nog volop werkte. Enige tijd later was het dan zover en kregen de olifantendames van Artis, Moeder-Matriarch Thong Thai met haar dochter Yindee en baby-dochter Sanuk alle ruimte die ze zich konden wensen. Ik benoemde dus al aan Vonnie dat ik ‘binnenkort’ wel weer in Artis zou lopen om dat nieuwe olifantenverblijf te gaan bewonderen.  Dat is er nog niet van gekomen maar Daphne en ik zijn al plannen aan het maken dus eerdaags zal dat wel gaan gebeuren.

Met iets meer haast dan enkele uren geleden wil ik nu wel graag een datum prikken want zopas ontdekte ik dat men in Artis dus blij babynieuws had. De panters Rica en Mowgli, die vanuit het oude park van Emmen aan Artis zijn uitgeleend voor het fokprogramma hebben met succes liggen vrijen. 2 welpjes kwamen ter wereld. Zodra we dus weten dat we ook die welpjes mogen gaan bekijken zullen we er wel snel lopen denk ik zo, kan niet wachten natuurlijk *glimlach*.

Kortom: wordt vervolgd….

Ho maar

Marion‘s… Japans op Zaterdag (voorheen: Haiku op zaterdag)

 

116 Hier gestart op 17 januari 2015

 

Wat is een Haibun ~*~ Wat is een Haiga ~*~ Wat is een Haiku ~*~ Wat is een Kyoka ~*~ Wat is een Renga ~*~ Wat is een Sedoka ~*~ Wat is een Senryu ~*~ Wat is een Tanbun ~*~ Wat is een Tanka ~*~

Stille tranenstroom
Ongehoorde protesten
’t Aardse slijk regeert.
Schade onherstelbaar
Dat punt is bijna bereikt
redding mogelijk
Hoop doet nog leven
Liefde is er om geven
Verlies doet beven
Bewaren is het streven
Voortbestaan voortgedreven.

(te) Bezopen (voor woorden)

Echt hè? Hoe dom kun je zijn? Alhoewel ik toch inmiddels over meer dan genoeg levenservaring beschik om te weten dat er domme mensen zijn en dat er minderdomme mensen zijn die domme dingen doen… lukt het sommige mensen toch nog steeds telkens weer mij te verbijsteren…

Zo ook zojuist toen ik onderstaand filmpje met bijbehorend nieuws onder ogen kreeg…

Wat bezielt je toch om zoiets uit te halen?
En dat nog wel voor de ogen van jonge kinderen?

Echt.. ik ga dit niet begrijpen!!!

Het gaat er dus echt naar toe dat een dierenpark veel meer mensen in dienst zal moeten nemen om bij elk dierenverblijf ‘bewaking’ in te zetten om dit soort idioterie te voorkomen. Nieuwsberichten als deze duiken de laatste tijd steeds vaker op… ben ik nou zo wantrouwend en zie ik overal samenzweringstheorieën of is een zekere partij bezig om via deze manier mensen ervan te overtuigen dat dierenparken tot de verleden tijd moeten gaan behoren en opgeheven zouden moeten gaan worden?

Hemelse Cadeautjes

17 maart, onderweg in de auto naar Hamburg, Tierpark Hagenbeck, kreeg ik een appje van VonnieB met daarin de uitnodiging haar te vergezellen naar Artis en of ik haar een paar data wilde laten weten. Nou zo’n uitnodiging sla ik natuurlijk van ze never nooit nie af hè? Data gingen in de app terug en de 25e april werd vastgelegd in ons beider agenda’s.
Dat is dus vandaag, het had nog even fout kunnen gaan als ik niet zo enthousiast was geweest over dit uitje want ruim voor de wekker aan vanochtend werd ik wakker. Bleek bij het uitzetten van die wekker-melding dat ik vergeten was de wekker aan te zetten.
Ruim op tijd zat ik dus in de grote rode duivel met de kleine rode duivel op de achterbank.
Eenmaal bij afslag a27-a1 stond ik stil, langdurig, ongeluk met vrachtwagen, ambulances en andere toeters en bellen vlogen langs de rij over de vluchtstrook, die leeg was.
Gelukkig is daar de app dus kon ik Vonnie laten weten hoe laat ik bij haar kon zijn.

Eenmaal aangekomen werd ik hartelijk ontvangen en na een heerlijk groot glas zalige cappuccino stapten we de auto in en togen naar Artis, waar we een half uurtje later de auto weer parkeerden en het park in konden lopen. Het was wel erg druk maar dat mocht onze pret natuurlijk niet drukken. Met regelmatige pauzes, jawel we zijn niet oud maar willen rustig in rust genieten *glimlach*, zagen we bijna alles dat het park te bieden heeft. We lunchten zeer smakelijk waarna we het wandelen en fotograferen voortzetten.
De dag vloog om en om 17.00 uur zette ik Vonnie weer thuis af waarna ik de auto omkeerde en richting het noorden tufte. Op zeker moment even de radio aan om te horen of er files waren. Nou wat een bofkont was ik, bleek er weer een ongeluk met een vrachtwagen plaatsgevonden te hebben en zou ik in een file belandden die mij naar men verwachtte, een vertraging van een uur zou opleveren. Dat bleek uiteindelijk ‘maar’ een half uur te zijn.

Om 20.45 parkeerde ik de auto achter het huis en even later liet ik me op de bank ploffen. Daphne kwam beneden om mijn verhaal te horen en mijn foto’s te bekijken, ze zette ook gelijk een bak thee voor me, lekker hoor. Ze vervangt manlief goed als hij er niet is.

Het was een dag met Hemelse Cadeautjes.
Het weer was uiterst wisselvallig maar we hebben amper de vallen regendruppels ontmoet want ze vielen iedere keer net als wij onderdak waren. Getrakteerd worden op een dierentuinuitje is al een prachtig cadeau, veel zon erbij geeft de cadeautjes nog meer glans. Zo’n dag in prima gezelschap, veilig heen en terug rijden. Het fileleed inbegrepen want dat heeft me totaal niet gestoord, heb gewoon lekker zitten genieten in alle rust, ettelijke meters kruipende, het zij zo, niet druk om maken, kan er immers toch geen invloed op uitoefenen. En dan terug heel dicht bij huis nog een regenboog ook…
Kortom, de dag was perfect.

Lieve VonnieB; ENORM BEDANKT!!!

En voor de nieuwsgierigen *glimlach*… de fotomap met 145 foto’s staat HIER!!!

Wat bezielt jullie

Jij… halfgare nitwit, randdebiel van de hoogste orde.
Als je kunt lezen en schrijven… en beschikt over het internet… google dan eens op ‘respect’ voor leven! Je zult verbijsterd staan, dat zweer ik je met de hand op mijn hart, van wat je dan te lezen zult krijgen. Al betwijfel ik natuurlijk ten zeerste dat je het zult kunnen begrijpen want  ‘gezond verstand’ heb je niet (meer).
Hoe haal je het in je gore botte harses om een terrein, waar de toegang overduidelijk verboden is, te betreden om schade aan te richten aan iets dat leeft? Je hebt dus wel het lef om die dingen te doen maar je bent te laf om dat in het daglicht te proberen, bang om gezien te worden zeker? LAFAARD!!! Wat een grote baby ben je toch, zielig hoopje mens dat helaas ooit het grote geschenk van het leven kreeg maar dat niet naar waarde weet te schatten.  Wees nou eens ook zo groot en dapper  en vertel wie je bent. Breng dan ook de moed op en aanvaard de gevolgen van je acties. Wat dapper is? Wat moed is? De antwoorden op die vragen staan ook op het internet. Ohnee, stom van mij, dat hoef ik jou natuurlijk niet te vragen want dat durf je niet, schijtlijster eerste klas!! Je voelt je zeker een heel groot en sterk iemand hè om een zwakkere te onderdrukken, dat durf je vast niet bij een mens van jouw eigen omvang, walgelijke lafbek!!


“Bij een inbraak in dierentuin Artis in Amsterdam is een roze pelikaan dusdanig verwond, dat die later aan zijn verwondingen overleed. De dader of daders hebben daarnaast vermoedelijk tien van de veertien eieren die de vogels aan het uitbroeden waren, meegenomen. De pelikanen zitten midden in het broedseizoen en raakten ernstig verstoord door het nachtelijke bezoek. Een van de pelikanen heeft een gebroken poot opgelopen en is daaraan vervolgens bezweken.
Hoewel er beveiligingscamera’s hangen in de dierentuin zijn er geen beelden die de mishandeling bevestigen. In de afgelopen weken zijn er vaker insluipingen in Artis geweest. De politie heeft daar meerdere mensen voor opgepakt en beboet. De directeur van Artis, Haig Balian, noemt de dierentuin belangrijk voor de discussie over de relatie tussen mens en dier. “Deze inklimming, waarbij de daders kennelijk geen enkel besef hebben van het effect van hun gedrag op de dieren, maakt des te meer duidelijk hoe belangrijk de rol van Artis is.”
Artis heeft aangifte gedaan van dierenmishandeling, inklimming, diefstal en vandalisme.”

Stompzinnige idioterie ten top.
Wat bezielt iemand toch om een kwetsbaar wezen zoiets aan te doen? 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

En dan jullie daar, Het Hoger Gerechtshof…. wat voor een stelletje imbeciele idioten zijn jullie?? 

Binnenkort is het weer toegestaan om binnen Zuid-Afrika neushoorn hoorns te kopen en verkopen. Het Hooggerechtshof heeft in hoger beroep het verzoek van de Zuid-Afrikaanse regering om het verbod op de handel in stand te houden, afgewezen. WNF heeft grote zorgen over de gevolgen van het opheffen van het verbod. Sinds 2009 was in Zuid-Afrika een moratorium op de handel in hoorn van kracht, maar in 2014 spanden grote neushoornboeren een rechtszaak aan om het binnenlandse verbod op de handel in hoorns op te heffen. En dat is nu gelukt want het hoogste hof heeft het verzoek van de overheid om het moratorium te verlengen afgewezen.”

Hier spreek weer de vuile bek van het gore slijk der aarde… en zoals altijd wint het…

WNF-wildlifecrime expert Christiaan van der Hoeven, is erg bezorgd over de gevolgen van de gerechtelijke uitspraak: “Nog altijd worden elke dag drie neushoorns gestroopt. Met man en macht wordt geprobeerd om het tij te keren. Legalisering zet juist de deur open naar de internationale zwarte handel. De capaciteit om te handhaven is er niet en wij zijn bang dat je hiermee de vraag vanuit Azië alleen maar aanwakkert. Dit is een totaal verkeerd signaal.”

Van der Hoeven vindt het opheffen van de ban ook totaal onlogisch want er is geen vraag in Zuid-Afrika zelf en daarnaast blijft de internationale handel in neushoorn hoorn volgens de CITES-regels gewoon verboden.

Er is niet een kant-en-klare oplossing, maar WNF vindt dat de Zuid-Afrikaanse overheid moet onderzoeken in hoeverre het moratorium opnieuw ingesteld kan worden. Ook is het essentieel om de criminele syndicaten die achter de stroperij en illegale handel van bedreigde soorten keihard aan te pakken.

 

FF Voorstellen

Op 16 oktober om 18.07 werd in een Nederlandse dierentuin het laatste olifantje van dat jaar geboren en daarmee kwam het aantal olifanten dat Artis rijk is op 3 te staan. De bevalling duurde overigens maar 2 minuten, dat is natuurlijk wel heel erg snel. Mama Thong Thai beviel dus van een prachtige dochter die de mooie naam Sanuk kreeg.

We waren nog niet in de gelegenheid geweest om zelf op kraambezoek te gaan maar gisteren kwam het er dan eindelijk van en kan ik Sanuk aan jullie voorstellen met eigen foto’s.  Vanwege het slechte weer stonden de olifanten binnen maar daar mochten we ze alsnog wel bezoeken. De foto’s zijn niet van goede kwaliteit en de reden daarvoor gaf ik in mijn vorig bericht al aan, een 2e reden is dat ze gemaakt zijn met mijn foon ipv mijn camera en de 3e reden was dat ik niet wilde flitsen en me dus tevreden moest stellen met het weinige licht dat er daar was.

Sanuk stond dus binnen met haar moeder, Matriarch Thong Thai en haar tante Yindee, een eerdere dochter van Thong Thai die met Sanuk voor de 4e keer moeder werd.

Op de grote www vond ik ook het filmpje van de geboorte van Sanuk:

Belofte maakt schuld

Schreef ik 14 december HIER dat Daphne en ik het plan hadden opgevat om Rika en Mowgli te bezoeken op hun nieuw adres in het gewestelijk Amsterdamse Artis… duurde het nog even voordat het er van kwam. Vandaag was het dan eindelijk zover. Ik stond al op met het verkeerde been, dat beloofde niet veel goeds, ik ken mezelf, ik ken mijn buikgevoel en dat bedriegt me zelden, ook vandaag niet.

Lees verder