Zoo-Emmen tagged posts

Japans op Zaterdag – 136

6

Marion‘s… 136e Japans op Zaterdag (voorheen:  Hier sinds 17-01-2015)

Haibun *** Haiga  *** Haiku *** Kyoka *** Renga *** Sedoka *** Senryu *** Tanbun *** Tanka  

Dit frêle wezen,
kennelijk niets te vrezen,
om pracht geprezen,

landt op groen tapijt,
voluit levend, korte tijd,
kwetsbare schoonheid.

Teer stukje geluk,
onuitwisbare indruk.
Natuur’s delicaat pronkstuk.

►meer~more

Tegenstelling – 350

10

Tegenstelling – Foto uitdaging

350 Gestart op 01-03-2011

Thema 14 – 21 november  2017

Alleen – Samen

 

Heb jij ook een leuke uitvoering van deze uitdaging?
Laat dan de link naar jouw blogpost achter…
Ik kijk naar jouw bijdrage uit, bedankt alvast!


Tegenstelling 351: 21 – 28 november 2017: Bitter – Zoet

►meer~more

Ani-Pic-36-Baviaan

6

Ani-Pic – Foto-Uitdaging bij Daphne

Start: 1 maart 2017

– 36

Thema 8-15  november 2017

Uit het album van Serenga (Wildlands)

 

►meer~more

Japans op Zaterdag – 132

8

Marion‘s… Japans op Zaterdag
(voorheen: Haiku op zaterdag)
131
Hier gestart op 17 januari 2015
~* Wat=een Haibun ~* Wat=een Haiga ~* Wat=een Haiku
~* Wat=een Kyoka  ~* Wat=een Renga ~* Wat=een Sedoka
~* Wat=een Senryu ~* Wat=een Tanbun ~* Wat=een Tanka  

 

Vol overgave .
Uitbundige levenswil.
Passie onstuitbaar.

►meer~more

(v)Luchten

18

Ik had de keus toen ik vanochtend weer thuis kwam:  of op de bank kruipen en mezelf zielig(er) gaan zitten vinden of mijn snufferd de zon in sturen en van pitamientjes opslurpen met het hoogstwaarschijnlijke gevolg dat ik me minder zielig zou gaan vinden, geen moeilijke keus toch? Jeugd was werken, manlief liep na nachtdienst in dromenland te zwalken en ogenschijnlijk volgde mijn veestapel zijn voorbeeld… dus graaide ik mijn cameratas uit de gang, stapte de auto weer in en stond ik nog geen 3 kwartier later met mijn abonnementspasje in de hand bij 1 van de ingangspoortjes van Wildlands. Eenmaal door de poorten kom je als eerste op het kompasplein bij het… jawel kompas *glimlach* Het bijzondere licht viel me op dus probeerde ik dat te vangen…

Toen, zoals altijd, het eerste naar de meiden in Nortica… zou ik deze keer wel boffen en ze alle vier zien? Ik zag als eerste Nela lopen, mooi wit was ze. Dat bleef niet lang zo want amper een minuut later ging ze liggen rollenbollen… Even verderop lagen Noordje en Lale op 1 van de vele heuvels, knus bij elkaar tegen elkaar aan in de zon. Lilly zag ik vanuit een ooghoek aan komen en die begroette het duo en liep vervolgens verder, ging ook liggen rollenbollen en zag er dus even later zo uit:

Op weg terug (grappig wel dat je onbewust toch telkens weer dezelfde route loopt) langs de uilen. Het mannetje zat op zijn eigen plekje, pontificaal voor het glas en liet zich gewillig door de vele mensen fotograferen. Zijn dame dat hoog in de zon op het dak en van de Laplanduilen liet er maar eentje zich zien, een klein beetje ook nog maar, als je niet weet waar je moet kijken vind je ze niet. Gelukkig voor mij weet ik zo onderhand wel hun vaste plekjes.


Ik liep verder terug naar het kompasplein en ontdekte iets nieuws. Een popcorn- en suikerspinkraam. Gelijk had ik het water in de mond en dus liep ik even later met 2 suikerspinnen verder terug. Had er maar 1 gekocht natuurlijk maar de machine deed raar en de verkoopster vond dat ik dan maar 2 helften moest krijgen, de 1e die ze draaide vond ze te klein voor de prijs die ik ervoor betaalde. Bofte ik ff!! Zo liep ik dus met een joekel en knalblauw ook nog, suikerspin terug langs de zeeleeuwen en de zeehonden.

Weer op het kompasplein dus… ik nam in de zon plaats op een bankje en smulde van eerst die suikerspin en daarna een sigaretje waarna ik Jungola (de vlindertuin) in liep. Ik zette mentale oogkleppen op om me niet te storen aan te oude kinderen die hun kroost voordoen hoe je vlinders moet vangen grrrrrr dat lukte aardig *grijns*. Daarna liep ik door langs de doodshoofdaapjes naar de olifantenvallei alwaar ik een ouder echtpaar trof uit Amsterdam en daarmee in een hartstikke leuk gesprek verzandde. Weer een tijd later vond ik het wel tijd voor een bakkie leut en eenmaal in de Rimbula trakteerde ik mezelf daar dus ook op. Nam er iets lekkers bij en genoot ff smullend en wel. Op zoek naar de Bonobo-slingerapen want eentje had een baby… en ja hoor, welismaar maar 1 foto van, maar toch, beter één dan geen, of niet dan?
Daarna weer verder op zoek naar ‘mijn meisje voor een ijsje’ maar die vlieger ging even niet op. Ze was er niet, de meiden die er wel stonden stuurden me terug naar Rimbula restaurant en daar was ik dus net geweest en haar niet gezien, dus hoppa ik terug en jawel hoor toen vond ik der toch. Even een babbeltje en weer terug om toch nog maar dat oh zo lekkere, oh zo foute, ijsje (ik ben wel eens stout… kom er voor uit) te halen.

Langs de andere kant weer naar buiten, ik maakte de 2e olifantenpresentatie van de middag mee en Mekong stond prachtig voor mij zodat ik ongehinderd foto’s kon maken. Ook de zwangere dames en de andere jongens en meiden lieten zich niet onbetuigd. Heel bijzonder dat Mekong, terwijl hij volop in Must is, toch de rust zelve is en bij de kudde kan blijven. Dat kon Radza vroeger ook maar is niet echt gewoonte bij bullen. Simpelweg puur genieten dus en dat deed ik dan ook volop.


Weer terug op het Kompasplein liep ik nog even de ingang van Serenga in, die is zo  mooi. Al doe ik Serenga niet alle keren dat ik er ben, de ingang sla ik toch nooit over, moet er altijd even weer kijken. Het is een magneet die ik niet kan weerstaan. Vandaag dus ook geen Serenga, geen tijd voor maar eveneens ook niet meer de nodige energie, mijn gewrichten protesteerden toch al behoordlijk. Serenga is het grootste van de 3 werelddelen en dat kon ik niet belopen vandaag.
Het werd tijd om te gaan en dus hobbelde ik terug naar de parkeergarage ….
Oeps………kaartje? ….. zoeken, zoeken, zoeken, ….niet te vinden. Alarmknopje dan maar… Ik legde uit wat er gebeurd was en een zeer vriendelijke medewerker liet me de helft van de dagkaart betalen, zeer coulant, dank je wel!! Ik kreeg een kaartje en tufte huiswaarts alwaar manlief me opwachtte met dampende koffie en thee.

Zoals altijd de afsluiter… foto’s op de pc, bekijken, selecteren en uploaden naar HIER! 
Veel kijkplezier!

►meer~more

Mazzeltjes op een rij !

14

Jeetje wat kan een mens toch mazzel hebben zeg!

31 uur lang kun je je onderdompelen in Wildlands, start op vrijdag 20 oktober om 10.00 en einde op zaterdag om 17.00 uur. Nou was ik die uitdaging maar wat graag aangegaan maar helaas gaat dat niet, gezien mijn ‘verplichtingen’ op het 2e adres maar ook vanwege het ding wiens naam met een G beegint en waarmee we allemaal te maken hebben ;-)

Hoe dan ook… ik kon voor vanavond vervanging regelen maar geen gezelschap, geen punt bij Ko=mij dus toog ik in mijn uppie rond de klok van 5 vanmiddag richting Emmen. Het was er niet al te druk toen ik binnen kwam en de sfeer was top, de lucht zoemde gewoon van de opwinding van de mensen die zich, al dan niet helemaal in dit ‘geweld’ stortten. Het weer was echt niet om over naar huis te schrijven dus doe ik dat ook maar niet en vertel ik hier alleen maar dat ik zeiknat geworden ben, aan de buitenkant dan hè want mijn (voor vertrek boven uit de kast geplukte) winterjas hield me gelukkig niet alleen warm maar ook droog.

Het draaiboek van deze organisatieklus vertoonde her en der wat haperingen en dat leverde ook wel wat gemopper op maar ik had me al voorgenomen me daarvoor af te sluiten om me niet te ergeren aan ‘dom’ gedrag. Ik liep daar dus in mijn eentje rond tussen mensen van diverse leeftijden. Kennelijk was mijn uitstraling de juiste want ik verzeilde in diverse gesprekken met kinderen. Het eerste duo, een jaar of 4 en 6, bleek uit Dordrecht te komen. Even later werd ik aan mijn jas getrokken door een droppie van een jaar of 4 die met zijn zus uit Gouda kwam. En zo ging het eigenlijk de hele tijd door. Op zeker moment was de wachtrij voor de ‘voucher-balie’ erg lang en besloot ik een kopje koffie te gaan drinken en een beetje op te warmen, daar kwam ik in gesprek met kinderen die met papa en mama een lang weekend uit waren in een vakantiehuisje dichtbij Emmen, en zij kwamen uit Limburg. Ik weet niet waarom, zo gek ben ik heus niet op kinderen, maar vanavond was het één en al feest.

Bij het Prarie-café moesten we telkens verzamelen als we aan de beurt waren voor een presentie in 1 van de stallen. Tussen de Nijlpaardenpresentatie en die van de Olifanten door moest ik lange tijd wachten, geen punt, het was immers gezellig. Bakkie leut erbij en hoppa. Het begon steeds harder te plensen en op zeker moment kwam de meneer hierboven de boel opvrolijken, wat een hilariteit, geweldig, ik genoot met volle teugen. Terwijl ik daar (een beetje maar hoor *glimlach*) op zijn gezang en aanstekelijk humeur mee stond te zingen en swingen realiseerde ik me hoezeer ik me op mijn gemak voelde. Bizar joh!!! Te midden van talloze mensen, heel veel lawaai en het maakte me alleen maar vrolijker.  Bij de presentaties kregen we te horen dat de foto’s wel gemaakt mochten worden maar niet gepubliceerd op social media, ik ben een gehoorzaam meisje dus dat doe ik dan ook niet. De foto’s die wel openbaar mogen gebruik ik hier en de komende tijd nog wel een keertje ergens. Ook kreeg ik alle kans met de dierverzorgers te praten en met name de olifantenverzorger nam daar even alle tijd voor,  daar werd ik natuurlijk nog blijer van.

Uiteindelijk dan kletsnad en koud terug naar huis… een donker huis want Daphne is weg voor een zwemweekend, zoonlief boven in zijn eigen domein, manlief al in bed omdat hij morgenochtend de ochtenddienst in moet… dacht ik. The Voice zou vanavond weer beginnen, kijk ik normaliter nooit naar maar ja deze keer wel want één van de liefste Jeans-meiden van enkele jaren geleden doet mee. De dvd-recorder stond geprogrammeerd want ik wilde haar optreden natuurlijk wél zien!! …. Kom ik dus thuis zit manlief nog keurig op de bank, nou ja bijna dan, hij kwam de keuken uitlopen met een bak dampende thee, zo lekker, zo’n welkom. Hij zat nog voor The Voice en Tjindjara was nog niet geweest. Ik kleed me om, plof op de bank neer en adem even diep … zo van ‘hè, hè, ik zit, in warme comfortabele kleren.. en daar komt Tjindjare aan de beurt, alsof er op mij gewacht was *grinnik*. En natuurlijk helemaal supergeweldig, én wat ik ook gehoopt had maar niet durfde te verwachten gezien de ervaringen dat jury’s vaak keuzes maken die ik niet begrijp want ja ik heb nu eenmaal niet die muzikale kennis die zij wel hebben enzo… allevier de stoelen draaiden voor haar om en ze werd de hemel in geprezen, totaal terecht natuurlijk als je het mij vraagt *grinnik*.

Lang verhaal kort… deze blije gup heeft al heel de avond een glimlach van oor tot oor en zal daarmee zometeen ook heerlijk gaan slapen, welterusten!!

►meer~more

Uitdaging

2

Aanstaande vrijdag start Wildlands een marathon-openstelling. Vanaf vrijdagmorgen 10.00 uur tot aan zaterdag 17.00 uur is het park 31 uur lang geopend. Ik hoopte natuurlijk hier bij te kunnen zijn maar dat is vooralsnog geen haalbare kaart. Natuurlijk wil je zo iets in gezelschap doen, mijn reguliere dierentuingezelschap is geen van allen beschikbaar en daarbij, ik ben geen 20 ofzo meer en met mijn taken op mijn 2e adres is ‘rust’ natuurlijk ook wel een dingetje, zowel voor lijf als voor geest, al ben ik dan nog zo blij met het feit dat Klaas Vaak mij weer weet te wonen *grijns*

Rreclame maken kan ik natuurlijk wel en dat doe ik dan ook graag want het is een ontzettend leuk iets en een dierentuin in het donker bezoeken is natuurlijk altijd wel extra bijzonder. Wat precies de bedoeling is kun je HIER lezen.  En als je zo exact mogelijk wilt weten welke activiteiten er in die 31 uur plaats gaan vinden en hoe laat dat allemaal is enzo klik dan maar HIER!

Uitdagingen, ik hou ervan, dat verrast niemand meer neem ik aan, maar ik denk dat ik deze dan toch aan mijn neus voorbij moet laten gaan, en als ik even heel eerlijk ben baal ik daar eigen wel behoorlijk van maar ja dingen zijn zoals ze zijn, wat gaat gaat, wat niet gaat gaat niet.

►meer~more

Zwanger

2

Nadat Radza Sr. overleed op 1 oktober 2013 moest Dierenpark Emmen op zoek naar een andere bul om voorplanting te waarborgen want in Emmen liepen veel koeien rond die een prima leeftijd hadden om kinderen te krijgen.

Januari 2016 kwam Mekong vanuit Artis naar Emmen en mocht zich in het, toen nog splinternieuwe en nog niet voor publiek toegankelijke, Wildlands Adventure Zoo gaan bewijzen. Ik mocht als tester in februari het park al in en ‘kennis maken’ met de nieuwe man in het olifantenverblijf. Een zeer indrukwekkend heerschap, wat een schitterend dier, ik was gelijk ‘furlieft’ sak mar segguh *glimlach*.
Natuurlijk blijf ik me Radza herinneren en mis ik hem ook wel maar Mekong is ook een prachtig exemplaar onder de olifanten en het is altijd feest om bij hem op bezoek te mogen gaan. Dat ook Mekong een ‘gentle giant’ is zoals Radza ook was bewijst wel het feit dat hij supersnel door de hele kudden met open ‘poten’ verwelkomd werd. Er waren 3 koeien waarbij hij zich mocht gaan uitleven maar Shwe Zin (8-8-2007) werd door hem niet gedekt, kennelijk vond hij haar nog te jong ofzo…

Mingalar OO was met haar 24 jaar (1-3-1992) naturlijk een prachtige kandidate. Zij heeft ook al meerdere keren een kleintje gekregen, Myo Set Kaung (7-8) in 2005 en Yoe Ma (4-9) in 2008 en Shwe Myarr (8-8) in 2011 en Radza jr. (16-5) in 2014.

Ook de zus van Mingalar OO, Ma Ya Yee (2-5-1999) viel bij Mekong in de smaak.

Al snel gingen de geruchten dat zowel Mingalar OO als Ma Ya Yee drachtig zouden zijn. Ik moest mijn ongeduld nog wel even binnen houden want de bevestiging van beide zwangerschappen liet behoorlijk op zich wachten maar uiteindelijk kwam die dan toch.

Al duurt een zwangerschap bij een olifant gemiddeld 22-24 maanden (ofjee daar moet je toch niet aan denken?) en heeft een olifant zo wie zo toch al wel behoordelijk ronde vormen, is het nu wel duidelijk zichtbaar, vooral Ma Ya Yee toont haar 3e zwangerschap prachtig. Ze kreeg eerder al en Ein She Min Nayaone in (23-5) 2009 en Ravi (20-7) in 2014.

Van de 4 kinderen van Mingalar OO loopt er nog 1 in Emmen rond, Radza jr. En van Ma Ya Yee lopen ze er allebei nog. Dit is dan wel weer een spannend detail want normaal gesproken gaan bulletjes als ze zo rond de 5 jaar oud zijn weg omdat men natuurlijk wil voorkomen dat ze hun eigen zussen, moeders, tantes etc bezwangeren. Ein She Min Nayaone en Einga Tha (9-3-2010) . Emmen heeft de ruimte wel en dus scheiden ze de kudde al geruime tijd maar hoe men dit op de langere termijn wil gaan doen is nog niet bekend.. Radza jr. & Ravi zijn beiden van 2014 dus die hebben nog wel ff de tijd maar op termijn zal ook voor die 2 een oplossing gevonden moeten worden… wat dit betreft moet ik het, net als ieder ander, gaan afwachten.

Nu is het eerst uitkijken naar de bevallingen van de beide dames Mingalar OO en Ma Ya Yee. Als je bedenkt dat Mekong er in januari 2016 kwam, we nu 22 maanden verder zijn, zal het wel niet al te lang meer duren voordat ik op kraambezoek mag ;-)

►meer~more

Ani-Pic-32-Geit

6

Ani-Pic – Foto-Uitdaging bij Daphne

Start: 1 maart 2017

– 32

Thema 11 – 18 oktober 2017

 

Uit het Album van Serenga – Wildlands

►meer~more

Huisvrouwenleed – Zing Zo 286

28

Zing-Zo

Limerick op zondag

~ 286 ~ Gestart op 29 januari 2012

Zing jij ook mee met?

Het leven gaat niet over rozen
in ’t huishouden moet je veel hozen
De werkstroom houdt aan
gelijk lekke kraan
er is nooit tijd om te verpozen.
De wasmachien draait overuren
tenminste bij gebrek aan kuren.
Stel je dat eens voor
da’s is echt een ramp hoor!
’t Geluk laat zich immers nooit sturen?!
Dan moet je de was ook nog drogen,
iedere lijn hangt krom in bogen.
Daarna dat gevouw,
doet iedere vrouw,
Opgeruimd maakt haar opgetogen!
Ja mensen, het is keihard werken
*grijns*
het huishouden is voor de sterken.
Niet ieder kan dat,
te snel afgemat,
hard werken: huis-(man-)-vrouw’s kenmerken.
►meer~more
Xieje graag terug! ~ Love to see you again! All rights reserved by Melody Music 2003-2017