Zoektocht

Loop ik afgelopen vrijdag met Anita en Marja in NaturZoo Rheine worden we vergezeld door talrijke vlinders die we in het hele park in groten getale tegenkomen.
Enkele Kleine Vosjes maar ook veel Dagpauwogen. Op een zeker moment spot ik een Koolwitje, nou zie ik die maar heel zelden, laat staan stil zittend op een bloem en lang genoeg om te kunnen fotograferen, blijf ik staan. Verstijfd als het ware in de hoop dat ze gaat zitten op de vlinderstruik waar ik op dat moment naast sta zodat ik een kans krijg, en kan benutten, om haar te fotograferen.
En zo waar dat lukt ook nog, ikke blij natuurlijk!
Ik laat de camera weer zakken en net op dat moment vlindert mij iets oranjes voorbij. Zonder me te verroeren volgen mijn ogen het en zien dan luttele seconden later dat het een vlinder is die op dezelfde struik een plekje inneemt.

Nou ken ik onderhand vele vlinders, de meesten niet bij naam maar wel bij uiterlijk, maar kon me niet herinneren deze ooit eerder gezien te hebben, én dat terwijl menig dierentuin tegenwoordig wel over een vlindertuin beschikt… maar toch. En zo begon dus een zoektocht want ik had al eens eerder ontdekt dat het best moeilijk is een vlinder die je gezien hebt terug te vinden op het internet als je de naam wilt weten.
De zoektocht boekte resultaat want zopas vond ik dan eindelijk de naam: Gehakkelde Aurelia. Wie dit verzonnen heeft weet ik niet maar ik had me een mooiere naam kunnen voorstellen ;-) Hoe dan ook, deze vlinder en diens naam zal ik niet meer vergeten, misschien was dat nou juist wel net de opzet van de naamgever?
Wie zal ’t zeggen.

Fuuurrrrrliieeefffttttttt

Anita heeft deze dagen een logee… haar ex-schoonzusje Marja, die ik natuurlijk ken en met wie ik ook prima door één deur kan. We waren alledrie echt toe aan afleiding na vele dagen (zo niet weken) vol zorgen en stress en andere ballast dus planden we een dagje dierentuin, waar we alledrie dol op zijn. Onze keuze viel op de Duitse dierentuin Naturzoo Rheine. dat op zo’n 150 km van Assen af ligt. Anita en ik waren er in maart al, toen onze 1e keer en dat bleek een zeer aangename verrassing want niet alleen liggen de prijzen beduidend lager in Duitsland, het is ook nog eens een prachtige dierentuin met zo’n 100 verschillende diersoorten.
Een park dat alleszins zeer de moeite waard is.

Nou wil het geval dat Marja een logeetje heeft, een 4-voeter, een dwergschnauzer, superlief en die had ze dus bij zich. Ik ben, zoals jullie wel weten, niet echt fan van honden in een dierentuin omdat de dieren er altijd op reageren  maar vandaag leverde dat toch wel komische taferelen op zo her en der. Niet alleen met andere bezoekers die met honden liepen maar ook bijv. de leeuwenaapjes. Ze waren reuze nieuwsgierig naar dat 4-voetertje voor hen en leken het zelfs leuk te vinden.

De Kaapse Grielen waren minder gecharmeerd, het mannetje hipte behoorlijk opgewonen heen en weer en wist een ander mannetje te alarmeren die hem ook bij ging staan, terwijl de vrouwtjes zich achter hen schaarden, in een verdedigingspose. Dat kon Anita met haar foon filmen terwijl ik het geluk had er mooie foto’s van te maken.

Zie filmpje van Anita:

Met regelmatige pauzes liepen we zo op ons gemakkie de zoo door. Deze zoo staat niet alleen bekend om de zoo zelf maar minstens zo vanwege het klooster en de tuinen die daarbij horen, de zoo bezet er maar een deel van. De plek in Rheine staat met name bekend om hun zoutwinning en dat is ook zeer indrukwekkend om te bekijken. Je kunt dat zout daar ook kopen om mee te koken bijv. De dame in het winkeltje had ook gezelschap van een huisdier, haar hond. Een reus, een Ierse Wolfshond, weliswaar een klein uitgevallen exemplaar maar toch nog eentje die hoog genoeg was om tot haar heupen te komen en zij was iets kleiner dan ik, zo plm. 1.75. Marja schoot in de lach toen ze mij bezig zag met dat dier, ‘die is verliefd’ grinnikte ze het uit, ik kon dat niet ontkennen, integendeel. De eigenaresse, duidelijk net zo gek op haar hond als dat ik op de mijne ben vertelde maar wat graag het eea over haar hond.

De dag vloog voorbij en ondanks dat we er toch al vroeg waren was het al ruim avond toen we weer vertrokken. Het weer was ons prima gezind geweest, af en toe wat regen maar slechts heel kortdurend. Heerlijk geluncht ook, aan het eind van de middag nogmaals koffie met gebak en ijs. Superfout natuurlijk maar ja af en toe mag je jezelf best wel even kietelen toch, en ja natuurlijk had ik mijn escape-pilletjes bij, Anita ook.

Even na half acht stapten we mijn huis weer binnen om nog een bakkie koffie te drinken. Nou waren de dames vanochtend al binnen geweest dus hoefde ik ze niet nogmaals voor de giga puinhoop te waarschuwen. Ik kreeg echter een super verrassing toen ik binnenkwam want de kamer was, voor zover mogelijk, al opgeruimd en de helft van de woonkamer is al klaar. Manlief is een week bezig geweest om de muren schoon te krabben en van alle behang te verlossen. De gaten gevuld etc en vandaag dus 2 muren met structuurverf gedaan, het plafond gewit dus ik was helemaal verrukt. Nadat we koffie gedronken hadden vertrokken de dames weer en ging ik aan de slag mijn hoek weer in te richten. De eettafel is dus weer verlost van diens ballast *glimlach*. Ik ben helemaal happy. Had een geweldig leuke dag en zo thuiskomen vergroot de feestvreugde natuurlijk behoorlijk.

De kleren uit, comfortabel pakkie en en op de bank. Mentaal zit ik helemaal perfect in mijn velletje maar het lijf is moe, ja duhuh, maar dat geeft niet dat werk ik wel weer weg door nu de fysieke rust te pakken.
Echt een dag om in te lijsten!!

Mijn handen waren heerlijk stabiel vandaag en ik kwam dan ook met 215 foto’s thuis waar 200 van overbleven…
Wil je die bekijken? Klik dan ►►► HIER ◄◄◄

Zó je dag (niet) hebben

33 jaar al… wat een tijd…en waar is die tijd gebleven? Toen, 1984, beiden amper getrouwd en nog niet droog achter de oren, ook al dachten wij toen van wel natuurlijk, werkzaam bij hetzelfde bedrijf. Ontmoetten elkaar op de werkvloer van ons beider nieuwe werklocatie nadat we beiden overgeplaatst werden vanuit diverse locaties van dat bedrijf in de stad, Groningen om precies te zijn, naar een lokaal kantoor in een dorp, Hoogezand om precies te zijn. Ik woonde zo’n 3 km ten westen van dat kantoor en zij amper 1 km ten oosten.
Wat is er veel veranderd sindsdien. Zij scheidde, huwde en scheidde, en huwde, vandaag nog met een vette grinnik: “3x scheepsrecht toch?” bevestigd. Wetende, én in haar stem ook duidelijk horende, dat ze nu super happy is. Inmiddels woont zij al weer bijna 30 jaar in het westen. Ik werk al 12 jaar niet meer bij dat bedrijf, zij nog steeds wel, zij het dan op een behoorlijke afstand van haar woonplek. De vele, nog steeds gaande, veranderingen hebben haar werkplezier niet vergroot, integendeel. Ze is aan het solliciteren en ik duim natuurlijk voor haar mee dat ze een andere functie mag gaan uitoefenen. Een functie die de toekomst schijnt te hebben en dus nog volledig in ontwikkeling is… ik hoop het zo voor haar!
Hoe dan ook…  we proberen minimaal 1x per jaar maar liever vaker natuurlijk, samen wat uurtjes te spenderen, die data worden dan ook vaak al ver van te voren geprikt. Helaas moest het een paar keer verschoven worden vanwege mijn gezondheidsperikelen maar vandaag kon het dan eindelijk toch doorgang vinden.


Haar vader, al jaren weduwnaar, woont nog steeds in onze ‘oude’ woonplaats,  met zijn nieuwe levensgezellin. Sjoukje was er gisteren naar toe getreind en ik zou haar daar vanochtend oppikken. Wat we vandaag gingen doen mocht ik bepalen, zij wilde het niet weten. Ze was expres naar het noorden gekomen opdat ik niet zovele kilometers zou hoeven rijden in mijn uppie.  Ik had een aantal plannetjes gemaakt en welke het precies zou worden en hoe het precies zou verlopen hing af van oa het weer en natuurlijk de tijd, die vliegt immers altijd sneller dan je denkt, vooral als je het naar je zin hebt? Aangezien er morgenochtend weer vroeg uit de veren gesprongen, nou ja met deze temperaturen zijn het hooguit lakens, moet worden vanwege de werkverplichtingen wilde ze niet al te laat thuis zijn, logisch toch!  Ik wilde daarentegen niet dat zij nog vanuit het noorden vele uren moest treinen inclusief overstappen. Was even een gepuzzel want ja ik reis niet met het ov dus weet er niets van. Uiteindelijk besloot ik haar in Zwolle af te zetten zodat zij ‘maar’ 2 uurtjes zou hoeven treinen, rechtstreeks naar CS Den Haag, wat vervolgens voor mij betekende dat ik dan nog 3 kwartier in mijn uppie moest tuffen. 2x 3 kwartier op 1 dag is genoeg voor mij, zeker met dit weer! Toen ik om half zeven binnenstapte was mijn pijp wel leeg, dus ik vloog met verzamelde moed/kracht snel onder de douche door en dook op de bank alwaar manlief al een bak thee had neergezet.


Al met al vlogen in totaal 340 kilometers toch wel onder mijn auto door vandaag, waarvan dus 127 in mijn uppie. Ik had zaterdag in Duitsland mijn tank al gevuld en aangezien mijn auto op Duitse benzine veel zuiniger rijdt, én het daar al snel tussen de 20 en 30 cent per liter goedkoper is, snappen jullie vast wel waar ik vandaag tankte *grijns*. Het was een zalige dag, totaal relaxed een dierentuin in waar ik graag vertoef en de weg op mijn duimpje ken inmiddels, Sjoukje genoot ook volop mee. Het enige dat we samen als een ‘probleem’ ervoeren was de hitte. De zon scheen ongenadig en hoge luchtvochtigheid deed daar een schepje, zeg maar gerust SCHEP, bovenop. GodZijDank heb ik arko *glimlach*, die moest dus ook beide ritten volop aan de bak. Een ander ‘probleem’ had zij niet maar ik wel, hoogstwaarschijnlijk ten gevolge van die hitte en humiditeit verkrampten mijn handen om de haverklap en kon ik dus veel foto’s weggooien bij ’t nakijken. Ook de belichting kreeg ik maar niet zoals ik het graag wilde maar goed, er bleef nog een aantal over dat ik wel tonenswaardig vind, als je die wilt bekijken klik dan ►►►HIER◄◄◄ Die 2 minpuntjes neem ik van ♥-e voor lief want zo’n dag als vandaag is er eentje met een gouden randje, past perfect in mijn koesterdoosje. Vriendschap; de echte, de pure, is immers onbetaalbaar. Ik koester het én haar natuurlijk ook *glimlach*. Rijk mens ben ik toch!!

De krant gehaald

Dat ik geen kranten lees weten jullie wel maar wisten jullie ook al dat ik een heel lieve (v)echtgenoot heb die op nieuws in diezelfde kranten wijst als hij iets ziet waarvan hij weet dat het mij interesseert? Helemaal wanneer het feestelijk nieuws is? Nou bij deze dan!

Gisteren was het feest in de Duitse dierentuin van Karlsruhe, olifantenkoe Rani vierde haar 62e !!! verjaardag. Rani is de oudste in Duitsland levende olifant. Deze bejaarde dame kwam in 1957 naar Karlsruhe op 2-jarige leeftijd. De verzorger vertelde dat haar exacte geboortedatum onbekend was en toen op 17 mei werd vastgezet. Reden voor een feestje dus, nou feestjuh?, zeg maar gerust; feest. 62 jaar is immers niet niks? Die leeftijd behalen is extreem bijzonder aangezien de gemiddelde leeftijdsverwachting zo rond de 45 jaar ligt als het gaat om in gevangenschap levende dieren. In het wild ligt dat iets lager, zo tussen de 35 en 40 jaar. Bij een feest hoort taart dus kreeg Rani die ook, zal haar ongetwijfeld heerlijk gesmaakt hebben.

In de Nederlandse dierentuinen kunnen we over zo’n hoge leeftijd nog niet spreken al komen we aardig in de buurt met Irma uit Blijdorp die as. 18 september hopelijk haar 47e verjaardag mag gaan vieren, zoals de krant meldt. Helaas klopt die info niet want Arnhem heeft Rekka en zij is ook van 1970 maar haar geboortedatum staat op 1 januari, zij is dus ál 47, ruim zelfs. Irma is dus niet de oudste maar de 2-oudste. Opgevolgd door Pinky, ook in Arnhem,  van 1 januari 1976. Een kniesoor die daar op let? Nou laat mij dan maar die kniesoor zijn.

Zwarte Rand

29 april werd via de sociale media bekend gemaakt dat in een Spaanse dierentuin in Sevilla te Spanje; La_Reserva del Castillo de las Guardas , 6 van 7 aanwezige Aziatische olifanten overleden zijn ten gevolge van het eten van met Clostridium vergiftigd alfalfa kuilvoer.
De enige olifant die dit drama heeft overleefd is de op 15 maart 2010 in Berlijn geboren Dimas. De zes die helaas overleden zijn  Aung Si (03-03-2002 in Emmen), Unt Bwe (23-05-2006 in Emmen), Than Myan (05-09-2002 Emmen), Kan Kaung (27-05-2002 in Emmen), Tsje Pyan (23-12-1997 in Emmen), Euan (25-09-2004 in Whipsnade UK). 5 van die 6 heb ik gekend.

Dat dit afschuwelijke nieuws helaas niet op een leugen berust kreeg ik zojuist bevestigd.
Of er opzet in het spel was is op dit moment nog niet bekend.  :-( ;-( ;-( ;-( ;-(

Welkom Lili

Binnenkort wordt Lili in Wildlands verwelkomd!

Daar lopen inmiddels 3 ijsberen rond, Lale, Noordje en Nela. Lili is de zus van Lale en zit nu nog in Tierpark Zoo am Meer, waar Anita en ik haar op 7 september 2016 al bezochten. Bij ijsberen is het net als bij mensen… bij 3 is er altijd 1 teveel / over. Dat is nu in Wildlands ook het geval. Noordje en Lale spelen het meest samen en Nela is vaak in der eentje aan het spelen. Lili komt dus vanuit Bremerhaven naar Emmen om Nela’s maatje te gaan worden. 

Het ijsberenverblijf in Wildlands is mega-groot dus deze 4e dame zal zich daar ongetwijfeld ook enorm gaan vermaken zoals het reeds aanwezige 3-tal al doet. Ik kijk er (uiteraard) naar uit om haar zsm te mogen gaan bewonderen in mijn ‘thuis-zoo’. Naar verluidt zal het transport van Lili plaatsvinden in week 19. Zondag 7 mei is voor het publiek in Bremerhaven de laatste dag dat men de kans krijgt afscheid van Lili te gaan nemen. Wanneer Lili dan in Emmen aankomt en vervolgens zichtbaar zal zijn voor het publiek weet ik nog niet… meestal houden dierentuinen nieuwe dieren namelijk een tijdje achter de schermen om ze te laten wennen.
Kortom: wordt vervolgd!

Vrij

Marion‘s… Japans op Zaterdag

(voorheen: Haiku op zaterdag)

114

Hier gestart op 17 januari 2015

De vleugels gespreid,
stijgend en dalend zweven,
zo voluit leven.

 

Wat is een Haibun ~*~ Wat is een Haiga ~*~ Wat is een Haiku ~*~
Wat is een Kyoka ~*~ Wat is een Renga ~*~ Wat is een Sedoka ~*~
Wat is een Senryu ~*~ Wat is een Tanbun ~*~ Wat is een Tanka ~*~