Happy Challenge ~ FF weg

happy-smiley Vonnie’s Happy Challenge
~ 49 ~
Gestart op 15 januari 2016
Iedere vrijdag staat er een feel good log op Vonnies blog met de naam “Happy”. Zij daagt jou uit ook een “Happy-blogpost” te schrijven en bij haar jouw link achter te laten. De inhoud van die blogpost kan van alles zijn zolang jij er maar Happy van wordt… Een mooie quote, of regel, foto, weer, jaargetijden, dier, kind, sport. Het kan, én mag, van alles zijn! Doe jij ook mee?
Dat vindt Vonnie ♥stikke
leuk!”


Door tal van minder leuke omstandigheden kwam het er dit jaar helaas niet van om er samen met mijn meisje een paar dagen tussenuit te piepen.

Daar baalden we beiden van en eergisteren bespraken we de mogelijkheden om alsnog iets te regelen, we zagen een opening en legden die gelijk vast. Een uitje plannen en er naar uitkijken is leuk maar nog leuker is het wanneer die uitjes in zeer korte tijd gaan plaatsvinden. Een heerlijk vooruitzicht op zeer korte termijn; dinsdag de 10e vertrekken we in de vroege ochtend richting Antwerpen, hoe we de dag precies gaan invullen weten we nog niet, we laten ons verrassen. ’s Avonds om een uur of 19.00 staan we dan voor de poort van de Zoo om de China Lights Expositie te gaan bekijken. Dat hebben we in het verleden al eens gedaan in Burgers Zoo te Arnhem, zo leuk!  We overnachten dan ergens in een B&B en rijden de volgende dag terug, hoe we die dag gaan invullen weten we ook nog niet, we zien wel wat in ons hoofd opkomt, wat/wie we onderweg tegenkomen, welke verrassingen op ons pad zullen komen. Het nieuwe jaar zo beginnen…. hoofdzakelijk met ‘verrassing’ als leidraad…. ja, dat vind ik ontzettend leuk en heb er dus ook heel veel zin in, daar word ik dus wel heel erg happy van op dit moment.

ABC Wednesday ~ 19-H

abcw19klein

Round 19-H
My 105th entry ~Mijn 105e bijdrage

Hello and good morning, -afternoon, -evening, dear people who all participate is this wonderful photomeme, which is a joy to me, week after week, after week. I’m always curious to what you come up with!

The challenging letter of this week is the and I’ve chosen for the word Height

That I love to visit zoo’s is quit well known by most of the people who follow me by now, I guess. During a trip in my ‘to-the-south-neighbor -country Belgium, my daughter in law and I went to Pairi Daiza. It is the most beautiful zoo I’ve ever seen so far. I know all the zoo’s but 2 in The Netherlands, I know 1 in Tallinn (Estonia) and I now 2 in Germany. In Paira Daiza you can find lots and lots of buildings en statues.  The one you see on the photo is very very large, much larger then I am. (on bare feet I measure 1.78 cm) … I chose a photo on which I am visible to give you an idea of its height.  Isn’t it enormous? Somewhere coming fall we want to visit it again for obvious reasons but also because of the fact that they have Chinese Panda’s and that one of those gave birth june 2nd.

Have a nice ABC-Wednesday-day / – week ~ ♫ M e l o d y ♫ (ABC-W-team)

3m

 

Goedemorgen / – middag / – avond beste deelnemers in deze mooi foto-uitdaging, waar ik week na week iedere keer weer veel plezier beleef. Ben altijd heel benieuwd naar waar jullie mee komen.

De uitdagende letter van deze week is de letter H en ik koos voor het woord Hoogte

Dat ik ervan houd dierentuinen te bezoeken is onderhand wel bekend bij de meesten die hier lezen, neem ik aan. Tijdens een tripje naar de zuiderburen, Belgie, bezochten Daphne en ik  Pairi Daiza. Het is bij uitstek de mooiste dierentuin die ik ooit bezocht. Op 2 na ken ik alle dierentuinen van Nederland, ik ken die van Talling (Estland) en 2 Duitse, die in Nordhorn en die in Osnabrück. In Paira Daiza vind je naast heel veel dieren natuurlijk ook ontelbaar veel beelden en gebouwen. Het beeld op de foto is enorm hoog. Ik plaats hier expres een foto waarop ik zelf ook sta zodat je je een voorstelling kunt maken van de hoogte van dit beeldhouwwerk. Ik ben op blote voeten 1.78.  We hopen ergens komende herfst weer naar dit park terug te mogen keren want we waren, en zijn nog steeds, behoorlijk onder de indruk van dit schitterende park.  Een extra reden om dit park nogmaals te bezoeken is het feit dat er Chinese Panda’s zijn en er op 2 juni jl een panda-baby geboren is.

Wens je een fijne ABC-Wednesday-dag / – week. ~♫ M e l o d y ♫ (ABC-W-team)

Jurgen – – – Ja !!!!!!!!!

Na lang in spanning gezeten te hebben …. is dan eindelijk de aflevering van The Voice van Vlaanderen uitgezonden waarop Daphne en ik al heel lang zaten te wachten.

Jurgen Stein, die ik al ken vanaf Jeans-7 … 1997-1998, vertelde me van de zomer, toen we samen op een terras in Antwerpen zaten dat hij zou gaan auditeren… En hij is door !!! Helemaal top natuurlijk !!!

Gewoontjes-Bijzonder

Tegenstelling 257 ~ 16 – 23 februari

Bekijk bijdrages van:

Een ooievaar…. best gewoontjes als je in Nederland woont, je ziet ze (gelukkig weer) steeds meer…
Deze ooievaar daarentegen zie je in Nederland niet, niet in het wild en ook niet in een dierentuin… best wel jammer vind ik want het is een prachtig en elegant dier… dit is een Schoenbek-Ooievaar met wie ik voor het eerst in mijn leven kennis mocht maken in september 2015 toen ik met Daphne in de dierentuin van Brugelette liep, Pairai Daiza genoemd.  Een dierentuin die op ongeveer 3 kwartier rijden ten zuid-oosten van Brussel ligt en absoluut, zonder meer, een bezoek waard is. Ik geef je heel graag de tip mee, dat als je besluit dat park te gaan bezoeken, er veel tijd voor uit te trekken, het is ontzettend groot en er is heeeeeeeeeeelllll veeeeeeellllll te zien. Niet alleen een schitterende collectie aan dieren maar ook prachtige gebouwen en schitterend aangelegde tuinen. Wil je foto’s zien van die dierentuin etc klik dan HIER 

bijzonder-gewoontjes

Heb jij ook een leuke uitvoering van deze uitdaging?
Laat dan de link naar jouw blogpost achter…
Ik kijk naar jouw bijdrage uit, bedankt alvast!

Thema Tegenstelling 258 / 23 februari – 1 maart: Zoet-Zuur

Cadeautje !!

JurgenSteinDinsdag 8 september, terwijl Daphne en ik enkele dagen en het Belgische vertoefden, troffen we Jurgen Stein op een terras in Antwerpen en kletsen we uitgebreid bij. Er waren inmiddels ‘enkele’ jaren verstreken nadat we elkaar gezien hadden maar dat was niet merkbaar. We hadden al die jaren contact gehouden nadat ik ontmoette hem in Jeans-7, waarna hij onder andere ging spelen in Rent, Elisabeth, Sound of Music, Soldaat van Oranje en vele, vele andere producties. De laatste jaren met name in producties van zijn echtgenoot Tijl. Hij vertelde in Antwerpen wat hij op stapel had staan en noemde dat hij ‘binnenkort’ dicht bij mij in de buurt zou zijn. In Martini Plaza te Groningen om precies te zijn met “Wickie de Musical”. Hij nodigde ons gelijk uit die voorstelling te komen bezoeken en beloofde ons kaartjes bij de kassa neer te laten leggen voor ons.

castWickiemetJurgen

En zo…stapten Daphne en ik om 12.uur de auto in en reden we naar Groningen. Eenmaal binnen de kaartjes afgehaald, de jassen laten opbergen in de garderobe, nog ff een snelle pitsstop en de zaal in. Precies in het midden op rij 16 hadden we perfect zicht. Het is een kindervoorstelling dus alleen maar kleine koppies voor ons, de meesten amper of net niet boven de rugleuning van de stoel uitstekend… met her en der een vader, moeder, opa, oma of wat dan ook maar voor volwassene als begeleiding maar niet recht voor ons. Daar Jurgen had gezegd dat ik wel verrast zou zijn over de rol die hij zou gaan spelen en verder niets had verteld daarover, had ik mezelf weerhouden van het gaan zoeken naar ‘spoilers’ op het net. Daphne daarentegen wist het wel en op het moment dat hij het toneel opkwam zei ze, daar is tie… , nou ik had hem niet herkend! Ik heb dan wel een goed geheugen voor stemmen etc maar als iemand in een rol een andere stem moet gebruiken en ik best wel ver af zit is dat dus wel andere koek. Al snel nadat Daphne het had gezegd herkende ik hem uiteraard wel, ik heb een ‘makke’ voor hoe iemand beweegt en zijn bewegingen toonden onmiskenbaar de Jurgen die ik ken en me herinner uit de Jeansshows. En wat heeft hij een prachtige rol, kan niet anders zeggen dan dat het een feest was om ernaar te kijken. Je ziet een heel andere kant van iemand dan naar buiten komen.

Alsof de verrassingen van de middag al niet compleet waren kwam er nog eentje bij. De dame die de moeder van Wickie speelde herkende ik op afstand niet maar toen zij haar mond opende en begon te zingen wist ik het acuut. Nee toch? Zal toch niet? Dat kan niet? Of toch wel? Ja dus! Staat daar Marleen van de Loo. (ex-)Castlid van Jeans; shows 3-2 en 4 maar bovenal mijn favoriete Elisabeth-vertolkster. Haar rol in de musical Ciske de Rat staat ook nog op mijn netvlies…. toentertijd was ze zwanger en kreeg een dochter in november 2008, Liene Teuntje, ik herinner me nog dat ik haar een kraamcadeautje stuurde en er een log aan wijdde toen. Tijd vliegt, dat meiske wordt volgende maand al weer 7. Maar goed….Marleen zingt nog net zo mooi als toen…. en dus ook vanmiddag wist ze mijn hart feilloos te raken!

De musical Wickie is dan wel een kindervoorstelling maar als je Wickie van tv kent, of het je herinnert en het toen leuk vond, kan ik je deze musical van harte aanbevelen. Wil je alvast een voorproefje? Bekijk dan het filmpje hieronder:

(Jurgen is in beeld op dit filmje maar ik denk dat niemand hem er zal kunnen uitpikken ;-))

Na de voorstelling hebben we Jurgen nog even in de foyer getroffen en gesproken en ik was blij aan zijn reactie te merken dat mijn herinneringen over zijn favoriete chocolade van 18 jaar geleden, mij niet in de steek hebben gelaten en die ‘liefde’ nog steeds actueel is. Hij zal zich er wel mee vermaken in de bus op de lange weg terug naar huis. We hebben genoten!!

Geluk

Wat is het?

watisgeluk

Een vraag wellicht die geheel terecht niet met 1 simpel antwoord afgedaan kan worden omdat het voor ieder persoon totaal verschillend is zoals ook ieder persoon anders dan de eerstvolgende andere is? Vanmorgen zag ik in een flits een stukje van Koffietijd voorbij komen waarin de beide host-dames spraken met 2 acteurs, over de zelfmoord van auteur Joost Zwagerman. Eén van de heren zei: “depressieve mensen staan niet met de rug tegen de muur maar met hun buik, hun uitzicht is dus zeer beperkt”. En hoe waar is die zin!!

Hoezeer ik ook kan stellen dat ik mijn depressiviteit heb geaccepteerd inmiddels, helemaal waar voor de volle 100% is dat natuurlijk niet. Al strijd ik nog regelmatig met diverse spoken in mijn hoofd, al weet ik nog zo goed dat het al veel beter gaat dan enkele jaren geleden en zie ik wel degelijk heel grote verschillen… toch kan ik soms zo ontzettend boos zijn, op het leven, op omstandigheden, op gebeurtenissen, op hoe iets mij al dan niet beïnvloedt, op mezelf met name omdat ik niet sterk genoeg ben een nare ‘bui’ af te schudden, hoe teleurgesteld ik dan in mezelf kan zijn! Het regelmatig mijn ‘zegeningen tellen’ is inmiddels een 2e natuur geworden al wil ik het soms ook wel in een hoek schoppen want het eeuwig maar zoeken naar positiviteit terwijl ik het absoluut niet voel is vermoeiend, zowel voor de geest als voor het lijf. En moe….. dat is standaard onderdeel van mijn zijn. Een slecht eetpatroon, het vaak niet kunnen eten omdat mijn slokdarm dichtgemetseld voelt, dus niet de benodigde vitaminen en mineralen binnen krijgen, het proberen aan te vullen met (homeopatische omdat ik de chemische zo intens verafschuw) diverse middelen. De gesprekken die ik met mezelf voer, de strijd als het ware tussen de emotionele ik en de intellectuele ik. Enerzijds ben ik soort van ‘trots’ op mijn niet te stillen leer- & ontdekhonger, maar anderzijds is die honger ook mede de oorzaak van veel onrust. Ik weet het immers zo goed te relativeren vanuit de kennis die ik in de loop der jaren heb opgedaan via allerlei wegen?! Kennis is macht, zegt men vaak, daar ben ik het dus niet mee eens, het veroorzaakt namelijk ook onmacht met alle gevolgen van dien.

Geluk dus.. wat is het precies.. althans voor mij:
Het in staat zijn dingen te kunnen ondernemen met mensen die mij dierbaar zijn en die ik durf te vertrouwen. Het opgaan in hobby’s zoals fotografie en het bezoeken van dierentuinen. Dat zijn namelijk de plekken waar ik voor de poort alles achter me laten kan. Alle zintuigen zijn dan volledig gericht op het genieten van wat mijn ogen, mijn neus en mijn oren mij vertellen. ‘Gezegend’ met zowel een heel scherpe neus als heel scherpe oren is dat niet per definitie een feestje. Enerzijds ontgaat me weinig en anderzijds kunnen de dingen die anderen ontgaan als enorme triggers op mij werken en mijn humeur in no time verpesten. Expressief als ik ben ontgaat mijn gezelschap dat dan ook niet. Een mensen-mens ben ik al jaren niet meer en ben ik heel selectief in wat ik met wie onderneem en vooral waar! In een vreemde ruimte zal ik altijd acuut de muren weten te vinden en zeker de in- & uitgangen. Al is het de laatste jaren minder geworden, vluchtdrang heb ik nog steeds, het is altijd aanwezig en alert. Het me veilig voelen is van essentieel belang, ik zie al gauw overal beren en bomen. Het afspraken met mensen is ook zo iets, op zich prima maar wel als ik de regie over mijn plek in de situatie heb en kan behouden. De reden dus dat ik niet reis met het ov, niet van winkelen hou, zelden in een bioscoop kom etc. En dan is daar JEANS, ik ken zo goed als elk theater in het land inmiddels. Er zijn er bij die ik absoluut niet zal binnenstappen en in die waar ik wel naar binnen ga weet ik precies waar de uitgangen zijn en heb ik al op voorhand routes in mijn hoofd die ik kan benutten als dat nodig mocht blijken.

Ontspannen is een sleutelwoord, een utopie voor mij in de meeste gevallen. Volledig ontspannen ben ik hoogstzelden. Altijd staan de draadjes gespannen om bij het minste of geringste de aangeknoopte belletjes te laten rinkelen, en dat gebeurt niet alleen op locaties maar ook met mensen om mij heen. Men zegt wel eens: ‘de eerste indruk is een daalder waard’… in mijn geval is het ‘de eerste rinkel bepaalt mijn volgende stap’. Des te indringender die rinkel des te harder ik zal weglopen. Hoe graag ik ook wil, hoeveel trainingen ik er inmiddels ook voor heb doorlopen, ik kan het nog steeds niet goed, ontspannen dus. Ondanks dat ik best wel ‘veel’ mensen dierbaar noem heb ik nog steeds veel moeite ze volledig te vertrouwen. Het aantal mensen dat ik 100% letterlijk mijn rug durf toe te keren is heel klein, buiten mijn gezin om nog geen handvol. Triest eigenlijk hè?! terwijl ik natuurlijk heel goed weet dat ik door die ‘angst’ in mij ook mensen tekort doe, mensen die dat niet verdienen, en toch kan ik niet anders. Juist vanuit die ‘angst’ heb ik mezelf regelmatig gedwongen mensen te vertrouwen en ja hoor, natuurlijk kreeg ik dan weer de deksel op mijn neus. Het maakt me soms zo intens verdrietig, waarom moeten mensen het vertrouwen van anderen beschamen? Wat is daar nou de zin van? Hoe kan iemand plezier scheppen in het anderen kwetsen, hen beliegen en bedriegen, hun vertrouwen te beschamen en noem maar op ??? Het allerliefste wil ik ‘gewoon’ zijn, mensen open en onbevangen tegemoet treden maar kennelijk is dat niet de bedoeling, zo jammer!! Alhoewel ik mezelf heb aangeleerd zo blanco mogelijk mensen tegemoet te treden en geen verwachtingspatronen te hebben weet ik natuurlijk maar al te goed dat dat nooit 100% lukt. Het is menselijk iets van de ander te verwachten en dus evenzo menselijk een gevoel van teleurstelling te ervaren als die ander iets niet, of anders, doet dan dat jij had verwacht. Ik weet het, ben het me bewust, dus op momenten dat het ‘fout’ gaat neem ik mezelf hard onder handen omdat ik niet het slachtoffer wil zijn van mijn eigen verwachtingspatronen en nog minder wil zwelgen in zelfmedelijden. Al heb ik in diverse therapieën ook geleerd dat het goed is om dat af en toe wel te doen. Af en toe laat ik het dus ook toe maar dan stel ik wel eisen aan mezelf in de trant van: “oke, je wilt ff zielig zijn? Prima… over 15 minuten doe je weer normaal, afgesproken?” het werkt ook nog, na dat kwartier geef ik mezelf dan een zogenaamde schop onder het minst edele deel en ga weer verder.

Geluk is voor mij ook weten, het diep in mijn hart voelen, dat ik mensen heb die wél mijn vertrouwen verdienen, die ik wel de rug kan toekeren omdat zij nooit eerder de kans mij in de rug aan te vallen hebben benut. Mensen die ik ongeacht welk tijdstip van de dag ook kan bellen of kan appen-smsen. Mensen die aan 1 woord genoeg hebben om te weten dat ik ze op dat moment nodig heb en dan maakt het hen niet uit wat ik op dat moment van hen nodig heb, ze zijn er gewoon! Nou ja ‘gewoon’, ik neem het natuurlijk nooit als vanzelfsprekend aan!
De afgelopen dagen in België waren heerlijke dagen, iemand bij me die me zeer dierbaar is, hoe zo’n geluksvogel ben ik met de keus van mijn zoon. We delen de liefde voor fotografie en dieren. Elke keer weer leren we van elkaar hoe een foto net iets mooier kan zijn. Hoe vertrouwd we met elkaar zijn en kunnen omgaan. 3 dagen, net lang genoeg om leuke dingen te doen en net te kort om heimwee te krijgen. We zijn nu in gedachten al weer bezig ons volgend uitje te plannen, heerlijk vooruitzicht. Maar ook het weg kunnen gaan op zich…. wetende dat het thuisfront het je van harte gunt en zich prima zal redden en je dan weer met open armen ontvangen zal. Het is niet niks om als partner met iemand te moeten samenleven die van de ene op de andere seconde van stemming kan wisselen en die stemmingen kunnen ook nog eens heel explosief zijn. En toch houdt hij het al 38 jaar met me uit.. geef het je te doen! En toch is hij er altijd, kalm en onverstoorbaar, me laten of zich met me bemoeien, hij weet wat ik op welk moment kan of niet kan en wat hij wel of niet moet doen. En ja, de ontmoeting met een heel lief ex-jeansje in Antwerpen was natuurlijk helemaal geweldig! En dan ook nog huiswaarts keren met een afspraak elkaar snel weer te treffen, prachtig cadeau, heerlijk vooruitzicht.

Geluk zit ‘m in vele dingen, klein en groot. Ook al heb ik dan een lijf dat regelmatig protesteert en iets weigert, ik prijs me gelukkig met het feit dat ik kan zien, horen, ruiken….. en voelen!! Ja, al is het voelen soms nog zo moeilijk en verwarrend en paniekzaaiend, ik zou het niet willen missen. Even terug naar de alinea waarmee ik begon, de zelfmoord van iemand… ik heb alweer berichten onder ogen gekregen van mensen die het niet snappen waarom iemand daarvoor kiest. Ik zou die mensen willen adviseren eerst eens goed na te denken voordat ze hun stompzinnigheid op het internet knallen, ze hebben niet in de gaten hoeveel mensen ze ermee kwetsen. En na het nadenken over zoiets zou mijn 2e advies zijn: “wees blij dat je het niet snapt want dat betekent dat jij jouw leven niet als een onoverkomelijke ramp ervaart. Neem van mij aan dat niemand ervoor kiest depressief te zijn en dat het leven van een mens die geplaagd wordt door depressiviteit er heel anders uitziet dan het leven van iemand die dat niet heeft!! En dan wil ik nog niet eens benoemen hoe groot de verschillen zijn tussen die 2 mensen als ze nadenken over hoe hun toekomst eruit zal gaan zien…”

GodZijDank ben ik niet meer suïcidaal maar ik weet heel goed hoe ondraaglijk het leven kan aanvoelen en dat die laatste stap dan als de enige zinvolle oplossing aanvoelt.. Je kan nog zo’n liefdevolle relatie hebben, nog zoveel vrienden om wie je oprecht heel veel geeft, je kan nog zoveel leuke hobby’s hebben, het leven kan nog zo leuk zijn… als die ene uitweg met stip op nr. 1 staat is er geen houden aan. GodZijDank is dat bij mij niet meer het geval omdat ik andere uitwegen weet te vinden en te benutten. Ik hoop ook van harte dat dát zó blijft! Geluk is geen overgewaardeerd woord noch gevoel maar iets dat aanwezig is als je maar in staat bent het te ervaren en de rijkdom ervan in te zien!

Blij in België

belgie1

Het is dinsdagavond rond de klok van 11…. Aan het eind van de middag kwamen Daphne en ik thuis van onze 3-daagse trip in het land van onze zuiderburen, en om maar gelijk met de deur in huis te vallen, met (samen) over de 4000 foto’s. Tja… dat leverde al gelijk een groot en tijdrovend probleem op want… mijn foto-kaartje was bij een vorige tripje kapot gegaan dus moest ik me deze dagen redden met mijn ‘nood-kaartjes’. Ergens, zonder dat ik het gemerkt heb, is bovendien de instelling van de telling gewijzigd en had ik dus veel foto’s met dezelfde nummers. De afgelopen uren heb ik dus veel werk gehad aan het selecteren, samenvoegen en omnummeren van foto’s. Daarna heb ik ze gesplitst, zoveel mogelijk althans, over de 3 dagen, wat 4 mappen op mijn Picasa opleverde. Als jullie in die mappen gaan bladeren zul je merken dat ze niet op volgorde staan en dat er wellicht ook nog dubbelen tussen zitten…..

Terug naar het begin… 520 Foto’s dag 1
Wij vertrokken zondagochtend rond de klok van 6.30 en tot aan de grens heeft Daphne gereden, vlak voor de grens nam ik het stuur van haar over en even voor elven parkeerden we de auto op de parkeerplaats van Pairi Daiza, een dierentuin in Brugelette, een dik half uur ten zuidoosten van Brussel. Mensenkinderen wat een S.C.H.I.T.T.E.R.E.N.D.E. dierentuin is dat zeg! We keken letterlijk onze ogen uit en wisten niet waar we het eerst of het laatst moesten kijken. Met een afmeting van ruim 5 hectare een megagroot gebied ook nog. Het Chinese deel is echt helemaal geweldig. Dat ik voor deze dierentuin had gekozen was om 1 reden, de Chinede panda’s. Helaas waren die niet buiten maar wel binnen te bezichtigen. We waren de rest van de dag zoet en even voor sluitingstijd liepen we het park weer uit. Via Brussel terug naar Antwerpen naar het hotel want we wilden een bezoek aan het Atomium natuurlijk niet overslaan. Tegen 20.30 waren we in het hotel en een half uur later zaten we aan een heerlijk diner. Toen maar het bed in want onze wekker zou de volgende dag weer vroeg gaan.

belgie2

Dag 2… 135 Foto’s dag 2 deel 1 & 690 Foto’s dag 2 deel 2
Vroeg op dus en de stad in. Op ons agenda stond eerst het Centraal Station omdat het Aquatopia pas om 10.00 de deuren zou openen. Dat is een soort van dierentuin maar dan alleen voor onderwaterdieren en reptielen. En ja ook dat is zonder meer een bezoek waard als was het wel kleiner dan wij vermoed hadden. Tegen het middaguur waren we weer buiten. We staken de weg over en namen plaats op een terras voor koffie/thee met wat lekkers, Belgische wafels (natuurlijk). Daarna staken we het plein over en stonden we voor de ingang van de Zoo Antwerpen, waar we ook net voor sluitingstijd weer uitliepen. Eveneens een prachtige dierentuin maar heel anders dan die in Brugelette. Wat hier weer mooi aan was is het feit dat de entreeprijs fors lager was dan gebruikelijk omdat men daar seizoenstarieven hanteert. We konden er met najaarstarief in. Weer het plein over de parkeergarage in en toen nog een ‘rondje’ gereden, inclusief wat boodschappen bij de A.H. Tegen 21.00 waren we in het hotel en doken we vermoeid het bed in. Samen in 1 bed op dat moment met de tablet van Daphne onder onze neuzen om samen nog 2 afleveringen van CSI (Vegas-versie) te bekijken. Daarna sliepen we gelijk in.

Dag 3… 375 Foto’s dag 3
Wederom vroeg op. We wilden de Onze Lieve Vrouwe Kathedraal gaan bezoeken. Net als de Domkerk in Berlijn is ook deze kathedraal enorm indrukwekkend, al was het alleen al vanwege de Gregoriaanse muziek die door de kerk galmt. We constateerden overigens elke morgen weer hoe ‘slim’ het is vroeg te zijn want dan heb je eerst veel rust, niet al te veel mensen. We hebben eerst op een terrasje koffie/thee gedronken omdat we te vroeg waren, zo vervelend grinnik. Inmiddels had ik contact gelegd met een heel lieve Ex-Jeans die in Antwerpen woont sinds vele jaren inmiddels en na onze bezoek aan de kathedraal troffen we hem. We hebben uitgebreid bij gekletst terwijl we op een (ander) terrasje zaten in een ander deel van de stap waar het ook schitterend was. Dat was écht even genieten! Soort van kers op de België-taart zal ik maar zeggen. Halverwege de middag namen we afscheid van elkaar met een afspraak op zak elkaar gauw weer te ontmoeten want hij speelt in een voorstelling die reizende is en eerdaags Groningen aandoet. Heerlijk vooruitzicht hem dan weer te ontmoeten maar ook weer te mogen genieten van zijn talenten! Met nog wat ‘seit-sieing’ door Antwerpen reed ik via een omweg de stad uit en zocht uiteindelijk de grote weg op om richting Nederland te reizen. Die reis verliep voorspoedig gelukkig. Ik had al voor de grens het stuur weer aan Daphne over gegeven zodat ik heerlijk kon ontspannen op de bijrijdersstoel en om even over vijven werden we nog net niet ondersteboven gelopen door 2 dolle honden waarvan er eentje meermalen een poging deed mij om mijn hals te vliegen, wat een heerlijk welkom glimlach.

Lang verhaal, veel, heel veel, foto’s en een schat aan fijne herinneringen rijker. Hoe heerlijk is het dat zoiets ‘gewoon’ kan!!! Nadat we vorig jaar al heel veel plezier in Berlijn hadden gehad met een actie van de Blokker mochten we nu weer van een zelfde actie genieten in Antwerpen. De hotelkamers zijn dan wel niet super de luxe maar dat hoeft immers niet als je er alleen maar bent om te slapen?! En dan via internet ‘goedkopere’ entreekaartjes scoren… pluhusssss wat ik helemaal geweldig vond, het tanken in het buitenland. In België heb ik kunnen tanken voor 128.4 .. kom daarin Nederlands eens om, en ook nog eens benzine waar mijn toettoet het heel goed op doet, stukken zuiniger is, geweldig toch?!

Wat ons ook is opgevallen aan België zijn wel de bijzondere verkeersborden. Bijvoorbeeld dat de Belgische files via een website ‘verheven’ moeten worden tot werelderfgoed… Of een sarcastische opmerking over wat voor soort voetganger jij wel of niet bent… hilarisch!! Wat ik zelf heel goede borden vond waren die langs de snelweg, waarop aangegeven wordt hoeveel zicht je hebt bij mist in combinatie met v-vormige tekens op de weg en dan de adviessnelheid per teken. Heel slim !!! Dat zou men in Nederland ook moeten invoeren vind ik. Wat ik minder prettig vond was de snelheid waarmee veel verkeer om ons heen vloog, letterlijk links en rechts inhalend. Sommige auto’s reden zelfs zo idioot snel dat ze al toeterend ons van achteren benaderden om mij maar te laten opmerken dat ze in aantocht waren en ik het niet in mijn hoofd moest halen om van rijbaan te verwisselen… bizar!

De foto’s staan verdeeld over 4 mappen… map 1 voor dag 1, 2 mappen voor dag 2 en 1 map voor dag 3… tezamen 1720… De linkjes naar de afzonderlijke mappen staan erbij met het aantal foto’s dat er in zo’n mapje zit. Mochten de links niet werken kun je ze ook oproepen door naar mijn Picasa te gaan en dat kan HIER. Ik wens je veel kijkplezier!!

FF Promoten

Dat Schoondochter-in-spé en ik enkele hobby’s delen is iets waar we beiden altijd veel plezier aan beleven. We gaan vaak samen op pad met onze camera’s en zijn gek op dierentuinen. Ook doen we met enige regelmaat foto-cursussen en -workshops. Volgende week om deze tijd zitten we in de auto en zijn we al een eind op weg zuidwaarts om een paar dagen Antwerpen onveilig te gaan maken, én aan dat we daar zin in hebben hoeven jullie niet te twijfelen ;-)

foto-raadsel-van-DaphneOok het blogvirus heeft haar aangestoken en al een tijdje heeft ze een eigen blog. Ze heeft er een tijdje niets mee gedaan maar sinds enkele weken is ze er weer veel mee bezig. Foto-uitdagingen vindt ze het leukst en de laatste weken liep ze veel rond met gedachten over het starten van een eigen foto-uitdaging. Vele ideeën kwamen boven drijven en enkele dagen geleden had ze iets bedacht dat haar erg leuk lijkt. Het is niet een blog-uitdaging waarbij je zelf een foto moet maken en plaatsen maar het heeft wel met fotografie te maken.

Nou krijgt zij nog niet zoveel bezoekers dus vandaar dat ik haar foto-uitdaging, die morgen van start gaat, hier even wil promoten. Als je op het logo hierboven klikt kom je bij het bericht op Daphne’s blog waarin zij uitlegt wat de bedoeling is. Ik vind het zelf een leuke uitdaging dus ik ga zeker mee doen en wie weet kom ik jou daar dan ook wel weer tegen.

Daphne: Veel succes meiske en natuurlijk veel plezier! -x-♥

Midnight Walk Assen nr. 7

mindnightwalk11092015amindnightwalk11092015b

Ook al ziet het er op dit moment absoluut nog niet naar uit maar toch hoop ik vandaag over exact 3 weken weer in staat te zijn weer mee te lopen met 1000-en anderen in de mooiste wandeling van het jaar in mijn heerlijke thuisstad Assen. De voorgaande keren waren zo gezellig, heb er zoveel leuke herinneringen aan, dat ik die natuurlijk graag wil vermeerderen. Joop kan dit jaar niet mee natuurlijk, jammer maar dat is even niet anders, volgend jaar maar weer dan. Of Niels en Anita dit jaar mee lopen is afhankelijk van of Niels die avond vrij kan krijgen omdat hij in een winkel werkt en op vrijdag in onze stad koopavond is. Anita is nog steeds niet volledig hersteld na haar ziekte van vorig jaar dus ook dat is nog even afwachten. Wil je ook meelopen? Opgeven kan HIER. Lijkt me reuzegezellig met bloggers mee te lopen!!

En dan weer 2 weken later gaan de JEANS-deuren weer open, dit seizoen start in Beverwijk.

Maar…..voor deze twee activiteiten staan er nog meer leuke zaken op de agenda. Eerst al maandag met Daphne, Niels en Anita naar Ouwehand in Rhenen, ik neem de rolstoe mee, ‘moeten’ ze me maar om de beurt duwen ;-) Daphn en ik waren immers vorig zomer een paar dagen naar Berlijn geweest? Enige tijd geleden kregen we weer de aanbieding om heel goedkoop een hotel te boeken voor 3 dagen. Ons het plezier van vorig jaar herinnerend was het natuurlijk snel besloten om van deze aanbieding gebruik te maken. Het werd echter noodgedwongen uitgesteld vanwege Joops operatie en de staaroperaties van mijn maandagmeneer. Deze week besloten we toch maar de knoop door te hakken omdat de aanbieding niet zo heel lang meer geldig is en dus pakten we onze agenda’s erbij en legden 6 t/m 8 september vast, een prachtig hotel in Antwerpen. Dat betekent weer volop genieten en bovenal dierentuinen bezoeken. Aangezien Brussel en Antwerpen niet zo ver van elkaar vandaan liggen pakken we die allebei, is het plan althans. Ik ga nu maar heel hard aan de slag met het weer in orde krijgen van mijn rug maar een voorraadje pijnstillers zal ons op de reis zeker vergezellen.

Hoe dan ook….. ik heb er zin in!!!