*2017·MOND·Schrijfveren

Taak

Thema Heldenreis ~ Schrijfveren van 9 april 2017: “Jouw taak in dit huis”

Ik ben geboren in de winter van 1962 en groeide op in een huishouding waarin de man en de vrouw hun rollen hadden, de vrouw bemoeide zich niet met de mannenrol en vice versa. Manlief is geboren in de lente van 1957 en groeide in identieke omstandigheden op. In die trant zijn wij dus ook beiden opgevoed.  Manlief was een gehoorzaam en volgzaam kind en vond alles best, is nog steeds zo, al is hij bijna 60. Ondergetekende daarentegen was zijn tegenovergestelde, ook dat is nog steeds zo *glimlach*.

Zolang als ik me kan heugen heb ik me aan die patronen gestoord, vond het zo’n onzin en dat vind ik nog steeds. Alhoewel we zogenaamd in de moderne tijd leven anno 2017 zijn er nog koppels die aan dit rollenpatroon vasthouden. Daar oordeel ik niet over, als het is wat die koppels willen, beiden, dan vind ik het goed. Ieder moet het doen zoals hij/zij dat het liefste wil, ik heb er immers niets meer noch minder om.

Als moeder in het ziekenhuis lag was vader de baas en dat vond ik heerlijk. Ik heb nog steeds haar,  ontzet van verontwaardiging, gezicht op mijn netvlies staan toen ze het antwoord van mijn broertje en mij. “nee hoor”, “Pa natuurlijk” op haar vraag ‘jullie missen mij zeker wel?’ ‘Wie kookt beter pa of ik?’  aangehoord had. Alsof het gisteren gebeurde, ligt het vers in mijn geheugen, dat mijn ouders ruzie hadden over het feit dat mijn moeder ziek op de bank lag en ze mijn vader vroeg of hij naar de dorpswinkel wilde gaan om maandverband te halen. Hij weigerde uiteraard. “en ik voor schut staan daar zeker? Iedereen kent me, iedereen ziet me, ben je gek geworden of zo?” Wie uiteindelijk op pad gestuurd werd om het dus wel te halen, kunnen jullie zo wel invullen neem ik aan, zonder dat ik dat letterlijk moet benoemen.

“Jouw taak in dit huis” … is een regel die nooit tussen manlief en mij is uitgesproken. Toen wij in 1983 gingen samenwonen werkten we beiden fulltime, hij op 10 minuten fietsen van huis en ik op 1 uur met het openbaar vervoer. Als ik ’s avonds thuis kwam had hij altijd het eten klaar. Na het eten deden we samen wat er gebeuren moest, nooit een discussie over geweest. Op zeker moment stonden schoon-lui voor de deur, onaangekondigd. Terwijl zij de woonkamer inliepen zagen ze mijn handwerken op de bank liggen en dat manlief achter de strijkplank stond. Schoon-ma kreeg een rolberoerte. Schoon-pa klapte zijn zoon op de schouder en zei, met van plezier twinkelende ogen en een grinnik in zijn stem: “Goed bezig jochie’ . Het gesprek dat daarop volgde herinner ik me nog levendig, was geen aangename conversatie zoals jullie je vast wel zullen kunnen voorstellen. Schoon-ma had vanaf dag 1 geprobeerd zoon op andere gedachten te brengen want ja een toekomst met een luie vrouw, haar woordkeuze omdat ze vond dat mijn fysieke beperkingen aanstellerij waren. Het kwartje, dat zij ons daardoor juist nog meer naar elkaar toe dreef, is bij haar nooit gevallen. Ze sprak er schande van, mijn moeder deed daar volop aan mee. Onze vaders bemoeiden zich er niet mee maar waren ’t duidelijk niet met hun vechtgenotes eens.

Door de jaren heen is ons huishouden nooit een kwestie van ‘Jouw taak in dit huis’ geweest. De dingen die gedaan moe(s)ten worden, gebeuren gewoon, de ene keer door hem, de andere keer door mij, maar net hoe het uitkomt qua tijd en thuis zijn en bovenal fysieke energie. Manlief gaat geen enkele klus uit de weg, ik kan helaas niet hetzelfde zeggen. Afwassen is er eentje van, ik boen liever 10 toiletpotten uit. Stofzuigen en dweilen moet hier dagelijks gebeuren, vind ik absoluut geen nare klussen om te doen maar mijn gewrichten denken daar helaas anders over. Als ik die klussen doe moet ik het naderhand bezuren. Ik doe die klussen dus ook niet zo vaak, 1 a 2 in de week ofzo, afhankelijk van de mobiliteit van mijn bewegingsapparaat. Eten koken, ook zo iets, afschuwelijk! Doe ik dus echt nooit, nou ja nooit is lang, maar bij hoogste uitzondering. Kippensoep bijvoorbeeld, die maak ik, al het andere doet manlief.

In mijn kindertijd was ik ‘het bokje’ zoals wij dat in het Gronings zeggen. De huishoudelijke klussen moesten gedaan en ik moest meehelpen, of ik nou tijd en zin had of niet. Broer hobbelde na het eten achter pa aan beiden zegen op de bank neer voor de tv. Ik kan me niet herinneren hoe vaak ik zo verontwaardigd en boos ben geweest om het feit dat ik wel moest helpen en hij niet. Het steevaste antwoord was: ‘omdat hij een jongen is’. Tssssssss
Na de middelbare school doorleren? Ik? Vergeet het maar! Ik was immers een meisje, dus ik zou trouwen en kinderen krijgen en man volgen en gehoorzamen, dus verder leren was een verkwisting van geld en tijd, aan die onzin zouden zij niet mee doen. Ehhhhh?????

Toen wij zelf kinderen kregen moesten zij uiteraard ook hun steentje bijdragen, wij werkten immers beiden en daarnaast had ik bergen aan vrijwilligerswerk en studeerde ik bovendien ook nog. Wij hebben nooit onderscheid gemaakt in klussen passend bij het geslacht, wat een idioterie en klinkklare kolder. Wij maakten onderscheid in de zin van leeftijd en mogelijkheid tot het dragen van verantwoordelijkheid die bij de klus paste  etc.

Inmiddels zijn we bijna 40 jaar samen als koppel, waarvan op een 8 maanden na 34 jaar getrouwd en terwijl ik dit zo zit uit te tikken zit ik op de bank met de benen omhoog en de flap op schoot. Manlief is in de keuken bezig met het eten. “Taken”, toebedeeld aan één van ons op basis van geslacht of welke andere ongein dan ook, dáár doen we niet aan, nooit gedaan ook, en dat zal ook vast niet veranderen.

40x Akkoorden op ~ Chords on “Taak

  1. ik kan niets anders doen , dan instemmen met jullie taak verdeling
    maar als ik terug kijk naar mijn jeugd , was het bij ons thuis precies zo , geen idioterie van jij dit omdat en ik dat omdat , gewoon alles samen net hoe het uitkwam
    en nu , nu doe ik alles voor 2 hihi
    fijne avond groet

    1. Dat is fijn te lezen.

      Gelukkig maar dat het toen bij jou anders was!! Vind ik fijn te lezen. .

      Haha ja, zolang je niet vuil maakt voor 3 komt dat prima uit *grijns*

      danku danku danku, joeotoe-dels

      1. ach het was achter elke deur achter
        al kwam je er niet altijd achter
        ook al stonden in die tijd de voor en achter deur gewoon open
        en juist dat is wat ik mis
        trappenhuizen vol volk en ze kennen elkaar niet
        vandaar dat men nu spreekt over ” verborgen armoe en andere ellende ”
        geloof en of relegie zal er een flinke vinger in de pap hebben gehad
        ik heb mijn HH redelijk tot goed , in de hand

        slaap zacht groet

  2. Ik probeer de roze kwaliteiten van mijn man zoveel mogelijk kansen te geven om zich te ontwikkelen… zodat ik verder kan toegeven aan mijn blauwe. Ook hier staat manlief als het past achter de strijkplank terwijl ik een kast van Ikea in elkaar schroef. Groeten van de klussende vrouw… vandaag in ieder geval!

    1. iekssssssssss blauwwww????????????????? *grinnik*

      Haha zo kan het hier inderdaad ook toegaan… ik steek geen moeite meer in het ‘laten ontwikkelen *grijns*.. na bijna 40 jaar ben ik er achter dat ik daarop toch geen invloed kan uitoefenen. Beter laat dan nooit nietwaar? ;-)

      Lieve groet terug van de bankhanger, vanavond in ieder geval ;-)

  3. Bij de huwelijksvoltrekking heb ik de ambtenaar laten weten dat ik geen “ja” ging zeggen op de vraag of ik mijn man zou gaan gehoorzamen. Het idee! Alleen omdat hij een man is?
    Mijn ouders waren ook ouderwets. Ik moest van alles in het huishouden doen. Mijn broer niet “want die trouwt toch met een vrouw.” Echt een dooddoener.
    Dikke kus ♥

    1. Hahaha weeeeeeerrrrrrrrrrrrr een overeenkomst….. in het gesprek vooraf kreeg ik een man tegenover me die een tekst voorlas…en of die oké was? Mijn mondelijk zwijgen maar sprekende ogen lieten hem glimlachend de tekst doorstrepen en wijzigen…

      Afschuwelijk hè? Die regel heb ik ook altijd moeten aanhoren, wilde het in mijn verhaal express niet benoemen want vond dat te voor de hand liggend…

      -x-x-x-♥♥♥

    1. Dat hebben onze ouders gedaan…. wij heel bewust niet. Nog steeds geen spijt van… vooral niet als ik zit te smullen van weer een heerlijk bord eten door mijn zoon bereid.

  4. Veel herkenbaarheid, ik ben natuurlijk nog heel ” traditioneel” opgevoed . Ook ik vond veel dingen “niet eerlijk”, maar soms zijn dingen zijn gewoon praktisch en vallen eigenlijk niet echt te veranderen. Maar inderdaad, terwijl ik het eigenlijk een extra compliment waard vindt als je tegen heug en meug huishoudelijke taken goed uitvoert is ook mij vaak luiheid verweten. Gelukkig is dat niet mijn probleem.

    1. Verbaast me niet …. evenmin als het feit dat ik in diezelfde traditie ben opgevoed ook al is dat dan een paar jaartjes later, mijn ouders waren op en op conservatief. Vreselijk!!
      Praktisch…. ja dat telt zeker mee… manlief werkte in ploegendiensten… ik in dagdienst en daarbij was ik jarenlang op pad met de auto door heel het land dus ik had naast 8 werkuren per dag, 5 dagen in de week, ook heel veel reistijd elke dag. En daarbuiten om veel vrijwilligerswerk en ik studeerde dus tja…er bleef weinig tijd over.

      Ach ja luiheid…dat heb ik van beide moeders ook vaak moeten aanhoren… dat heb ik altijd weggewuifd onder het mom van ‘jullie zijn gewoon jaloers omdat jullie het niet doen zoals wij…’

        1. nou precies ;-)

          Dat is heel fijn maar het ‘ontspannen’ werkt in het geval van Kakel en mij niet… in onze hersenen zit schade waardoor de verbindingen met die specifieke delen die de remslaap moeten oproepen niet meer functioneren.

          dank je wel, komt goed, jij ook.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge