Rica

Het klinkt wellicht raar uit mijn mond, aangezien ik het erg leuk vind om weblogmeetings te organiseren, maar om 1 op 1 een blogger te ontmoeten is toch wel een ander verhaal. De laatste keer dat ik dat deed is al weer een paar jaar geleden. Heb uitnodigingen afgeslagen omdat het simpelweg niet goed genoeg voelde. Ik ga al vele jaren niet meer op mijn ratio af maar volledig op mijn emotie…

Enige tijd terug ontdekte ik via één van de foto-uitdagingen waaraan ik mee doe een Nederlandse blogster die ik nog niet kende. Ik ging haar log bezoeken en in no time gingen de mails over en weer. Er was een enorme klik. Voor mij werd weer eens heel duidelijk dat er heel leuke bloggers in weblogland rondwaren. Een ander feit dat weer eens bewezen werd is dat leeftijdsverschil totaal niets uitmaakt. Deze blogster kan qua leeftijd mijn dochter zijn. De overeenkomsten die wij delen zijn op zijn zachtst gezegd bizar te noemen. De 1e klik lag bij de passie die wij delen voor fotografie en al snel kwam de vraag of we niet iets konden afspreken. De agenda’s werden getrokken en zo spraken we af elkaar vandaag te ontmoeten op het treinstation in Assen.

Op de afgesproken tijd stond ik op het perron te wachten en even later kwam de trein binnendenderen, weer even later zaten we in de auto en waren we op weg naar de dierentuin in Emmen. De klik was er nog steeds en we hebben een fantastisch leuke dag gehad. We babbelden er lustig op los en de dag vloog om. Hoezo ‘we kennen elkaar nog maar net’? Het voelde alsof we elkaar al heel ons leven kenden, we hadden aan een half woord genoeg om elkaar te begrijpen. Zo ontzettend leuk! Ik heb zo ontzettend genoten! We boften bovendien met prachtig weer, de jas kon veelal uit, bijna constant zon, heerlijk! Vlak voor sluitingstijd liepen we het park uit en namen we plaats op een terras schuin tegenover het dierenpark van mijn favoriete restaurant in Emmen, Markant, voor de weblogmeeters en de adoptie-loggers wel een bekend gegeven inmiddels.

We wandelden daarna met een kleine omweg terug naar de auto en ik nam haar mee naar huis. Bij mij thuis dronken we nog op ons gemakkie koffie en keuvelden we vrolijk verder totdat het tijd werd dat ik haar terug moest brengen naar het station, zij had nog een hele reis voor de boeg, een Rotterdamse in hart en nieren die haar hart deels verpand heeft aan het Brabantse waar ze alweer een tijdje woont. Na een hartelijk afscheid op het perron en de belofte dat we elkaar ‘snel’ weer zouden treffen stapte zij in de trein en nam ik de auto naar huis terug.

Uiteraard foto’s geselecteerd en in mijn PICASA gezet waar jullie ze natuurlijk mogen bekijken. Vandaag was weer zo’n dag die mij vertelde dat het leuk is nieuwe mensen te ontmoeten, dat het prima is dat ik selectief ben maar eveneens dat er geen redenen zijn om te huiveren ‘ja’ te zeggen als er een uitnodiging komt en het gevoel daarbij goed is.

Lieve Liesbeth, ik vond het heel erg leuk vandaag! Bedankt voor de ontzettend fijne dag én bovenal de moeite die jij wilde nemen om die lange afstand te reizen. Het was voor mij een dag met een gouden randje!!