Vanochtend stapte ik om even voor half tien de auto in en reed ik naar de andere kant van de stad om Niels en Anita op te halen, waarna we onze reis voortzetten naar Smilde waar Corry ons al met koffie en wat lekkers opwachtte. Even later stapten we in Corry’s auto en reden we onder begeleiding van een stralende zon naar Apeldoorn. Ons uitje, een bezoek aan Paleis Het Loo was begonnen. Ruim anderhalf uur later zaten we op het terras in de schaduw te genieten van heerlijke koffie met lekkere baksels erbij.

Daarna kon het echt beginnen. We begonnen in de stallen, geen paard te zien daar, maar alles ademde wel een zeer actief paardenleven daar. Een deel van de stallen was verbouwd, omgebouwd tot showrooms waarin de prachtigste auto’s en koetsen stonden. Toen we daar onze ogen uitgekeken hadden was het tijd geworden om in een gereedstaand, open busje te stappen. Dat kostte 1 euro en het kaartje was dan gelijk een retourtje. De chauffeur bracht ons tot aan de poort van het paleis zelf en even later liepen we dus de poort door en wisten eerst even niet waar we moesten kijken. Eenmaal binnen liepen we van kamer naar kamer naar kamer, en wat een kamers qua aantal, heb ze niet geteld maar het waren er heel veel. Het ene nog voller dan het andere, uitstallingen van diverse artikelen. Ook waren de ruimtes veelal nog gelaten zoals ze oorspronkelijk waren geweest. Wat een pracht en praal, toen ik op een gegevens moment het woord ‘kitsch’ liet vallen, voelde ik gelijk een ijzige blik van 1 van de suppoosten. Dat mocht ik kennelijk niet zeggen, *grinnik*…. niet dat het mijn mening deed veranderen hoor…*glimlach*.

Op een zeker moment kwamen we in een soort hal en daar stond een tafeltje met daarachter enkele dames, bij hen kochten we een kaartje voor de rondleiding op het dak van het paleis en toen kon het wachten beginnen. Het is namelijk niet toegestaan om solo het dak op te gaan, dat mag alleen maar in groepen onder begeleiding van een gids en een aantal suppoosten. Na ruim 20 minuten begonnen we aan de lange klim van vele traptreden. Corry kon helaas niet mee want er was geen lift, zij ging de tuinen in, waar wij ons later weer bij haar voegden. Corry en ik liepen de tuinen naderhand weer uit en gingen op zoek naar het terras waar we iets te drinken namen en wachtten op Niels en Anita, die in de tuinen aan de wandel waren gegaan. Nadat die zich enige tijd later bij ons voegden hebben we heerlijk gelunched, helemaal top, zowel de producten op onze borden als het bedienend personeel.

Niels wilde graag nog een keer de tuinen in, Anita, Corry en ik wilden graag de tentoonstelling van Grace Kelly bekijken. Anita ging daarvoor entreekaartjes kopen en toen zij terug was gingen wij gedrieën naar binnen. Naderhand bleek wel dat we er alle drie meer van verwacht hadden, was dus wel een kleine tegenvaller maar uiteraard lieten we ons daardoor niet uit het veld slaan, het was immers een heerlijke dag?! Foto’s hebben we er niet van want dat was niet toegestaan. Waar we het overigens ook grondig over eens waren met elkaar was het feit dat we voor alle geld ter wereld nooit en te nimmer zouden willen ruilen met de mensen die er hun leven hebben moeten doorbrengen. Je mag dan wel over zoveel pracht en praal kunnen beschikken maar ‘opgesloten’ in zo’n paleis, binnen tal van muren en hoge hekken? Letterlijk dus een vogeltje in een gouden kooitje, zeker in vroegere tijden toen je als vrouw natuurlijk niets in te brengen had en moest doen wat je ouders voor jou als het beste achtten. Met name in die tijd dat het ‘not done’ was dat je buiten vertoefde want des te blanker je huid was des te hoger je aanzien. Een kleur op je huid betekende dat je tot het werkvolk hoorde. Even voor vijven stapten we weer in het busje dat ons naar de parkeerplaats bracht. Amper enkele kilometers verderop stopte ik de auto weer bij het raampje van een McDonalds nadat ik ijs en milkshakes had besteld, daarna kon de thuisreis aanvaard worden. Anderhalf uur later waren we terug in Corry’s huis en met een versnapering even napraten terwijl Niels onze foto’s op haar computer plaatste zodat we die haar niet hoefden toesturen en zij in alle rust van alle foto’s inclusief haar eigen nog lekker lang kan nagenieten. Daarna bracht ik Niels en Anita thuis en reed ik naar mijn eigen ‘nederig’ stulpje waar ik allerhartelijkst verwelkomd werd en me wederom realiseerde dat het geluk hem niet zit in rijkdom en het hebben van een groot huis.

Vanochtend hadden Niels en ik al afgesproken dat ik de telelens zou gebruiken vandaag en hij de normale. De foto’s staan zoals gewoonlijk op mijn Picasa, het zijn er 295 in totaal. De eerste 154 zijn van mij en de laatste 141 zijn van Niels. Wil je bekijken wat wij allemaal gezien hebben vandaag, klik dan HIER.