Onzichtbaar

DiWoDi-Wo

Gedichten op elke 2e woensdag

28 – Gestart op 6 juli 2016

Lees ook de bijdrages van:

Wie en wat hebben hun sporen achtergelaten
en onzichtbare koppelingen  gecreëerd.
Waar verleden en heden samen komen zonder hiaten
en de toekomst zal tonen of er iets is geleerd.

De ononderbroken voortgang met pieken en dalen
al hoe graag je ook jouw ogen ervoor wilt sluiten.
Waaraan valt werkelijk nog eer te behalen?
Het vallen noch opstaan is onmogelijk te stuiten.

Opgesloten of in vrijheid leven
Iets doen of iets juist laten
Of je nou wilt of niet, je gaat geven
want jouw sporen, onzichtbaar, vullen open gaten.

21 – B

ABC-Wednesday 

Round 21

Letter B

My 151-th entry

Started: 28-08-2014 : 15-G

I’ve started this new round, totally new version also, of ABC with music.

Now…some days later I think about how to fill in the next letter, the B. Shall I or shall I not return to what I’ve started? I decide to do so, music has been the most important thing to me as long as I can remember. My nickname is Melody and for a reason! ABC is now ‘mine’ so what better way could I choose to fill in the first round of a meme which I may call mine?

Thus I present an other piece of music to you which I remember from my childhood. As a very young girl I had an uncle and an aunt who had lots and lots, countless, lp’s which they allowed me to borrow after they gave me a record player at my 12th birthday in 1974. They lived in the same street as we did so many times I went over to bring records back and take some others home. Thanks to them I came in contact with many different styles of music, their love for it has jumped over to me. What wonderful memories I have!!

The B it is today… I’ve chosen Brenda Lee, (oh by the way, this song of hers may not be a happy one but still it is one of my favorites) and I hope you enjoy my entry!

Have a ♥-warming ABC-day / – week!
♫ M e l ☺ d y ♫

Druk – Kalm

Tegenstelling – Foto uitdaging

333 Gestart op 01-03-2011

Thema 18 – 25  juli 2017

Druk – Kalm

Heb jij ook een leuke uitvoering van deze uitdaging?
Laat dan de link naar jouw blogpost achter…
Ik kijk naar jouw bijdrage uit, bedankt alvast!

Thema Tegenstelling 334 / 25 juli – 1 augustus 2017:  Samen – Alleen

Klapband

Al een tijdje terug spraken mijn maandagmeneer ik over dierentuinen… dat onderwerp komt natuurlijk veel vaker aan de orde want hij kan altijd enorm genieten van mijn verhalen over een dierentuin die ik bezocht… waarop hij zei: “Artis…daar was ik 82 jaar geleden voor het eerst een ook voor het laatst, is zeker wel een beetje veranderd sindsdien?” waarop ik voorstelde om met Daphne in overleg te gaan wanneer zij weer een vrije dag had en we dan wel naar Amsterdam zouden kunnen mits het weer natuurlijk goed zou zijn die dag. Vond hij een prachtig plan, dus zo gezegd, zo gedaan, datum geprikt en in de agenda’s gezet, vandaag dus.

Nou is hij met zijn 1.94 geen kleintje in de zin van lengte maar vet op de botten heeft hij niet, soort van gratenpakhuis sak mar segguh. De laatste jaren is zijn loop-mogelijkheid steeds verder geslonken en al hoe ijdel hij ook kan zijn wat dat betreft, ik wist hem over te halen akkoord te gaan met het gebruiken van een rolstoel. Ik verzekerde hem natuurlijk wel gelijk dat ik een goede rolstoel zou regelen zodat hij niet de hele dag in zo’n blauw ijzeren kreng zou moeten zitten. Het is prachtig dat dierentuinen zo ver mee denken dat ze ze ter beschikking stellen maar als je geen ‘ weerbaar stootkussen-lijf’ hebt is dat geen doen. Ik een mooie grote rolstoel geregeld, de banden op laten pompen en in de auto ermee. Verbazingwekkend hoe veel er in mijn duveltje kan maar dat even terzijde, en vanochtend even voor half negen waren we dan gedrieën op weg naar het verre gewest. Het was prachtig weer en ondanks de drukte op weg kwamen we keurig op de geplande tijd aan. De auto geparkeerd, de rolstoel uit de auto en in elkaar gezet en op naar de ingang. Enkele meters voor de ingang schrokken we ons te blubber door een oerknal zonder weerga en rondvliegend rubber. Suffe ikke eerst niets in de gaten dus ik keek zoekend om me heen waar dat geluid toch vandaan gekomen was….totdat Daphne me wees op het feit dat het geluid bij mij vandaan was gekomen, 1 van de banden van de rolstoel was dus geploft. Grmbllll Hoe nu verder?? Ik om de rijen wachtende mensen heen naar een kassa die wel bemand was maar kennelijk niet voor het reguliere publiek bestemd was. Een charmante jonge gozer opende het raampje en met een tandpasta-glimlach werd ik allerhartelijkst begroet. Ik legde de situatie uit en vroeg of hij mij kon helpen met een oplossing. Hij vroeg of ik al entreekaartjes had, nou nee, Daphne stond netjes in de rij. Ik moest haar roepen en toen zij bij mij was gekomen vertelde die jongeman dat we geen 3 maar maar 2 kaartjes hoefden te kopen om binnen te komen. Een geluk bij een ongeluk dus, mooie troostpleister! Even later stond hij buiten, binnen de poort, bij mij met een andere rolstoel en konden we mijn maandagmeneer overhevelen, weliswaar zo’n blauw ijzeren kreng maar heej beter iets dan niets nietwaar? Het comfort verhoogden we door de kussens van de kapotte rolstoel te gebruiken en daarna konden we op naar de koffie om van de 1e schrik te bekomen. We konden er zelfs al om lachen, natuurlijk hoofdzakelijk mede dankzij de adequate handeling van die jongeman en zijn stralende vriendelijk- en hulpvaardigheid.

Het was behoorlijk druk in het park, weliswaar een maandag maar ja vakantieperiode in het westen hè. Het was zalig weer, of eerlijk gezegd voor mij te warm al, in no time had ik het zweet in mijn nek staan. Nou heb ik tegenwoordig overal wel haarelastiekjes liggen maar niet in mijn cameratas natuurlijk grmbl *grinnik*, dus moest ik vaker dan mij lief was mijn camera los laten om mijn haar van mijn natte nekhuid te verlossen en even door te schudden. Enige tijd later hadden we trek en ging Daphne in het restaurant in de rij staan. Personele planning is ook daar kennelijk een hot item op drukke dagen, mijn maandagmeneer en ik namen plaats op het terras in de schaduw en wachtten tot Daphne bij ons terug kwam, ruim een half uur later. De trek was honger geworden dus onze lunch was in no time verorberd.

Op naar het nieuwe olifantenverblijf, wow wat is dat mooi geworden zeg! De 3 olifanten die Artis rijk is hebben zeeën van ruimte en kunnen ook heerlijk badderen in een grote poel, wat een feest. De jonge Sanuk genoot daar zichtbaar van en dat zie ik natuurlijk weer heel graag. Binnendoor naar de vlindertuin want die wilde mijn maandagmeneer ook graag zien. Oefff, de warmte sloeg ons in het gezicht dus wederom in no time parelde het zweet van mijn hoofd af. De vloer is dan wel prima begaanbaar in die vlinderkas maar de stijging in die vloer maakt het duwen van een rolstoel die niet echt mee wil werken niet tot een feestje. Ik liet me natuurlijk niet kennen maar was enorm opgelucht toen we even later weer buiten stonden. Via de leeuwen dan maar terug naar de uitgang. Meldde me weer bij de infobalie om de rolstoelen om te ruilen terwijl Daphne de auto ophaalde.
Mooi voor de middagspits aan reden we noordwaarts en om even over 4-en leverden we mijn maandagmeneer bij zijn huis af. Hij was inmiddels erg moe maar bedankte ons nog wel even weer voor de fijne dag. Het is zo leuk om hem mee uit te nemen, hij kan zo genietend naast me in de auto zitten en geeft zijn ogen goed de kost. Onderweg nog uitvoerig vertellend over hoe hij ‘toen’ naar Artis was geweest. Met een stoomtreintje, vanuit Assen naar Amsterdam, in die tijd dus speciale treinen die ingezet werden voor scholen om schoolreisjes te organiseren. Stel je ver… nog ver voor de 2e wereldoorlog… ik probeer me dat voor te stellen maar dat lukt natuurlijk van geen kant ik ben immers van ver na de oorlog. Ik weet wel iets van de geschiedenis en kan me wel tv-beelden voor de geest halen maar me echt een voorstelling maken van hoe hij als 8-jarige jochie door Artis liep, dat lukt me niet. Logischerwijze komt het gesprek dan ook op de voortgang van alles… mensen van zijn leeftijd hebben toch maar even heel veel dingen zien ontstaan en veranderen, veel meer dan de mensen van deze of mijn generatie.

Eenmaal thuis de foto’s uitgezocht en geselecteerd natuurlijk. Het zijn er niet zo heel veel deze keer en de meesten zijn ook niet van mij maar van Daphne maar dat geeft natuurlijk niks. De volgende keer zullen het er weer veel meer zijn, Daphne en ik willen binnenkort weer want we willen natuurlijk heel graag de welpjes van Rica & Mowgli zien, de beide panters die vanuit Emmen naar Amsterdam verhuisden toen het oude park in Emmen de deuren sloot, die welpjes zaten vandaag nog uit het zicht van publiek, dus we gaan gauw weer terug, alleen wanneer weet ik nog niet.

Foto-Map van vandaag dus…. 140 foto’s… vind je HIER

Taal

Thee-Label-Vraag op Maandag

 

nr. 28

 

Laat jij ook een link naar jouw antwoord achter?

De vraag die ik aantrof op het theelabeltje was:
“Welke taal zou jij willen leren?”

Dat zijn er veel maar de 2 die samen op de 1e plaats staan zijn het Hebreeuws en het Latijn.

Hoe die wens ooit ontstond weet ik echt niet maar als kind al was ik altijd zeer geïntrigeerd door taal. In het dialect opgevoed had ik de meeste moeite met het Nederlands. Ik herinner me nog als de dag van gisteren dat ik als kind al vaak zei: “als ik later groot ben en kinderen krijg zal ik Nederlands tegen ze spreken” en dát heb ik ook gedaan want ik wilde hen niet de moeilijkheden bezorgen die ik zelf ervaren heb.
Ik deed examen Mavo-4 in 1979, in die tijd mocht je maar examen doen in 6 vakken en op de Mavo waren slechts 4 dat vond ik toen, nog steeds, zo zonde! Ik heb ‘iet-wiet-waait-weg’-spelletje gedaan met mijn schooldecaan om de 2 vakken te kiezen waarin ik examen zou doen om het lijstje van 6 compleet te krijgen. Ben uiteindelijk met 4x een 9 en 2x een 8 geslaagd maar dat ging wel met heel veel bloed, zweet en tranen gepaard.
Dat even terzijde.

Het Hebreeuws en het Latijn zijn talen waarin de bijbel oorspronkelijk geschreven werd. Tijdens mijn studie theologie groeide mijn interesse voor die 2 talen nog meer. Waarom heb je het dan nog niet gedaan, hoor ik jullie denken, tja waarom eigenlijk niet… Er was altijd wel iets anders dan ‘belangrijker’ (b)leek. De tijd ontbrak, de financiële middelen eveneens maar mijn mentale gezondheid, of beter gezegd het falen daarvan, was denk ik wel de grootste oorzaak. De laatste tijd denk ik er steeds vaker aan weer een studie op te pakken, misschien wel omdat ik mentaal gezonder wordt de laatste maanden? Mijn hoofd is rustiger en ik ben meer en meer in balans….

Daarnaast ben ik natuurlijk enorm leergierig/nieuwsgierig en heb ik, mede door mijn studie theologie, heel veel vraagtekens bij de huidige vertalingen van de bijbel. Ik zou het zo ontzettend graag in de oorspronkelijke talen willen lezen om te kijken wat men toen schreef en hoe men toen tegen het alles omtrent religie aankeek.

Ach een mens mag wat te wensen overhouden… wie weet komt het er ooit nog eens van…

 

Op stap

Zing-Zo

Limerick op zondag

~ 278 ~ Gestart op 29 januari 2012

Zing jij ook mee met?


Als het weer maar met ons is morgen,
mijn auto ons daar wil bezorgen,
een heel fijne dag,
wat best vaker mag,
om zijn leef-plezier te waarborgen. .
Mijn maandagmeneer mee uitnemen
altijd een feest zonder problemen.
Als een kind zo blij
genieten doet hij
en dat tot in grote extremen.
Voordat Daphne en ik dan op pad gaan
moeten we eerst wel bijtijds opstaan.
De wekker gezet
uitslapen belet,
In Artis herinneringen opslaan.

 

 

Thuiskomen

Marion‘s… Japans op Zaterdag (voorheen: Haiku op zaterdag)

122 Hier gestart op 17 januari 2015

Wat is een Haibun ~*~ Wat is een Haiga ~*~ Wat is een Haiku ~*~ Wat is een Kyoka ~*~ Wat is een Renga ~*~ Wat is een Sedoka ~*~ Wat is een Senryu ~*~ Wat is een Tanbun ~*~ Wat is een Tanka ~*~

 

Een vlinder streek neer,
♥-verwarmend puur wezen.
Op zoek naar een thuis.

Van voorbij

Marja’s Zwijmelen op Zaterdag

241

Gestart op 17 november 2012

‘Al weer’ 4 jaar geleden… Namen we afscheid van een heel bijzonder mens, een uniek mens, eentje waarvan er geen 2e rondloopt. Eentje die je, als je het geluk hebt, eenmaal ontmoet, nooit meer vergeet en waarvan je gelijk weet: “Zoals deze vind je er geen weer”. Dat je mensen niet jaren hoeft te kennen om ze lief te hebben bewees hij wel! Een onuitwisbare indruk heeft hij achtergelaten en zijn naam valt nog met regelmaat. Johan mocht 73 worden. Wij voelen ons rijk dat we hem mochten ontmoeten en leren kennen!!

‘Al weer’ 3 jaar geleden… moest ik afscheid nemen van één van de allereerste bloggers die mij keer op keer bewees dat je niet bij elkaar om de hoek hoeft te wonen om een fijne vriendschap te hebben al zie je elkaar zelden in het eggie, maar ontmoet je elkaar wel meermalen per week op de digitale snelweg. Saskia 50 worden.

‘Al weer’ 2 jaar geleden… reed ik wederom over de afsluitdijk op weg naar een afscheid van iemand die in 1997 vanaf onze allereerste ontmoeting acuut diep in mijn ♥ kroop en die plek nooit verlaten heeft. Karel mocht 67 jaar worden.

De maand juli staat voor mij in het teken van afscheid én zéker óók dankbaarheid. Dierbare mensen wiens dood veel te vroeg kwam maar voor wie de dood tegelijkertijd een verlossing genoemd mag worden omdat hun lijden ondraaglijk was geworden. Mensen die mij onophoudelijk lieten zien dat er zo veel moois in de wereld was, dat er nog eerlijke en oprechte mensen bestonden, mensen die je namen zoals je bent zonder je op wat ook maar af te rekenen. Mensen die wisten wat het betekent om oprecht lief te hebben en dat ook uiten.

Mensen die in mijn ♥ kropen om het nooit meer te verlaten… “Mensen van voorbij…”

Jeugdsentiment

Een stokje dat je ‘moet’ terugvoeren naar je jeugd… al zijn enkelen van jullie dan jonger dan ik, anderen weer ouder,  we kennen allemaal wel de betekenis van jeugdsentiment toch?

Lees ook de antwoorden van: Marja

01) WAT WILDE JE WORDEN ALS JE GROOT ZOU ZIJN?
Ik wilde ‘artieste’  worden, oftewel het zingen, het dansen en het musiceren combineren. “Dat kinst wel op dien buuk schrievn” (Dat kin je wel op je buik schrijven) met andere woorden: vergeet het maar. Met die uitspraak ben ik opgegroeid want a) daar was geen droog brood in te verdienen, b) dat was werk voor hoeren en c) ik was een meisje dus ik moest niet zeuren, ik had niets te willen, ik zou ‘later’ trouwen en kinderen krijgen, man gehoorzamen en het huishouden doen en verder niets want ik was a) een meisje en b) veel te dom voor iets anders.

02) WAS JE EEN MAMA’S – OF PAPA’S KINDJE?
Ik was een papa’s kindje. De andere partij heeft maar al te vaak haar jaloezie daarover geuit. Als hij en ik samen waren hadden we altijd de grootste schik, dat is altijd zo geweest.

03) WAARMEE SPEELDE JE HET LIEFST?
De pop Lizette die ik van mijn lievelingsoom kreeg en helaas ‘verloor’ toen ik het huis uitgezet werd. Vorig jaar vond ik een identiek exemplaar op Marktplaats, ‘gewoon toevallig’ tijdens doelloos surfen. Blij dat ik was! Ze staat naast mijn bed in een prachtige jurk die ze (ik) van Joke kreeg met een capeje en schoentjes die ik van Dieneke kreeg.

04) WAT ZAG JE HET LIEFSTE OP TV?
Dat is moeilijk kiezen. Zo groot was de keuze niet in die tijd maar ik heb heel fijne herinneringen aan Pipo de Clown, Peppie & Kokkie, Swiebertje, Stuif-es-in, Pan-Tau, De Wrekers.

05) WAT DEED JE HET LIEFSTE?
Op mijn kamer zijn, boeken verslinden terwijl ik op mijn pickup lp’s en singeltjes draaide

06) WELK BOEK WAS JOUW FAVORIET?
(nog steeds…) Beekman en Beekman

07) WELKE MUZIEK BELUISTERDE JE HET MEEST?
Abba en klassieke muziek die ik van oom en tante mocht lenen

08) WELK KLEDINGSTUK DROEG JE HET LIEFSTE?
Een rood geruite schotse rok met zo’n ‘ouderwetse’ speld aan de voorkant

09) WELK KLEDINGSTUK VERAFSCHUWDE JE?
Grijze maillots… de enige kleur die jeukte en ik elke dag moest dragen brrrrrrr

10) WAT WAS JOUW FAVORIETE SNOEPGOED?
Schuimblokken en Salmiak

11) WIE WAS JOUW LIEVELINGSPERSOON BUITEN HET GEZIN?
Oom Harm, de oudste broer van mijn moeder, die om de hoek van de straat woonde, heerlijk dichtbij. Ik was er elke dag want hun huis lag op de route van school naar huis.

12) WELK KATTENKWAAD VRAT JIJ UIT?
Ik klom altijd in de kersenboom achter op het schoolplein. Hoe vaak ik geen buikpijn heb gehad van het eten van de nog-lang-niet-rijpe-kersen *glimlach* en nog steeds zijn kersen mijn favoriete fruitsoort.

13) WAAR DROOMDE JE ALS KIND ALTIJD VAN?
Dat ik een zusje zou krijgen waarmee ik kon spelen want (ik zal het maar netjes houden *glimlach*) ik kon met mijn broertje absoluut niet door één deur

14) WELKE GEUR HERINNERT JE AAN VROEGER?
Pijptabak. Mijn grootouders hadden een winkel, zij verkochten rookwaren, het rook daar altijd zo lekker.

15) WAT AT JE VROEGER HET LIEFSTE?
Stampot rode kool van mijn vader en stampot zuurkool met worst

Zoals gebruikelijk ‘tag’ ik niemand maar natuurlijk lees ik graag jouw antwoorden, nieuwsgierig  zijn is nog altijd het voorrecht van vrouwen, zo zegt men, dus ik kom er ronduit voor uit dat ik dat ook ben *grinnik* dus kom maar op….

Minuterietje

~ Minuterietjes : 2-wekelijkse schrijf-uitdaging op Woensdag

Gestart 2 juli 2017

2

Thema 12 juli 2017 : Onderwerp

 

Zucht!
Moeizaam gesprek.
Onvermijdbaar en pijnlijk.
Waarom dit of waarom dat?
Het is toch zoals het is?
Komt het niet altijd zoals het komt?
Accepteren is werkelijk waar wel aan te leren.
Gebeurtenissen in het verleden zijn niet om te keren.
Leer van die lessen en sluit het boek, Leef vandaag, Nu !