Nou Ja!!!

19 maart was het toen ik voor Corry en mij de Paasbrunch bij Wildlands reserveerde… Vanaf dat moment begon ik dus ook stevig te hopen op het feit dat minimaal 1 van beide drachtige olifanten in Emmen, Mingalar OO & Ma Ya Yee, zou bevallen in de tijd dat wij er dan zouden zijn.  Waar ik niet op hoopte en dus ook totaal geen rekening mee hield was de mogelijkheid dat het afgezegd zou moeten worden om welke redenen dan ook. Toen ik gisteren op zeker moment Corry wilde bellen om het af te zeggen omdat ik me strontberoerd etc voelde, belde zij mij met ook gezondheid als afzegredenen. Geluk bij een ongeluk dus, natuurlijk baalden we maar dat we beiden ziek zijn maakte dat afzeggen minder erg.
Lig ik vanochtend voor pampus op de bank, broeierig etc, je kent het wel… begint mijn foon te bliepen, en jawel op exact dezelfde seconde meldden Daniëlle & Daphne zich met ‘baby-olifantje!!!!!’………… ehhhhhhhh tja en toen? Na vliegensvlug beraad met me, myself and I, vloog ik (de tegenstemmen overstemmend) omhoog, schoenen aan, jas aan, beiden los, cameratas en autosleutels en gaaaaaaaan met die banaan. Ondertussen blogde Daniëlle DIT.
Dik half uur later stapte ik de lift uit en opende mijn tas om het parkeerkaartje op te bergen…kom ik toch tot de ontdekking dat ik mijn portemonnee niet bij me heb? Shoootttttt hoe kom ik straks de parkeergarage weer uit??? Met Herman en Daniëlle om de hoek, belde ik hen of zij mij even wat parkeergeld wilden voorschieten, ik zou hen niet treffen omdat zij op familiebezoek moesten maar kon het naderhand wel komen halen, joepie probleem opgelost. Later bleek die wandeling naar hun huis niet nodig want Daphne was aan het werk en zij gaf mij haar pinpas etc.
Linea recta naar de Oifantenvallei natuurlijk, jeetje wat veel meters lopen…. met een ‘het is niet voor niets, zometeen geniet je wel’ sleepte ik me van de ingang naar achter in het park in de kas om precies te zijn. Wat een drukte daar *hoe kan dat noouu, ‘k snap er niks van’…

De Bullenbak, is een klein deel van de gehele olifantenvallei die men dus kan afsluiten, bleek een prima plek voor de boreling met Mama Mingalar OO, tantes Ma Ya Yee & Shwe Zin, grote broer Radza jr. en neefje Ravi.. de boreling is een jongetje en kreeg de naam Mauk. De overige 3, Papa Mekong, en neefjes Einga Tha & Ein She Min mochten er nog niet bij, zij liepen buiten in alle rust in de Olifantendelta.

Mijn overige foto’s….allemaal alleen maar olifantenspul dus… HIER

Toen de duizelingen mij te erg begonnen te worden hobbelde ik, na afscheid van vele die-hard-fans-bekenden en een knuffel van mijn schoonmeisje naar de uitgang en ruim een half uur later plofte ik uitgeput op de bank neer. Al met al natuurlijk heel blij maar toch wel ook heel blij weer veilig en wel thuis te zijn. Zulke geintjes moet ik niet te vaak uithalen *grijnsssss*

Zing zo – 315

Zing-Zo / Limerick op zondag 1 april / 315 / Gestart op 29 januari 2012

Zing jij ook mee met?

 

 

Hoe d’eerste Paasdag inspireerde.
Menig componist componeerde,
gebruikte gnostiek
voor mooie muziek,
zo Jezus’ opstanding vereerde.

Vooral Bach kon dat toen niet laten,
en voegde saam talloze maten.
Gepassioneerd
musicus die leert
vervoering in de hoogste staten.

Wij mogen de opstanding vieren
en Gods huis in Albuskleur sieren.
Geen enk’le deur dicht,
voel ’t Wit van het licht,
op Bach’s ritme nu samen zwieren.

 


(bewust deze versie gekozen vanwege de ondertiteling)

Japans op Zaterdag – 154

Marion‘s  Schrijf-Uitdaging – 155 –   “Japans op Zaterdag”
(voorheen:  Hier sinds 17-01-2015)

 

(( Heden zult gij met Mij in het paradijs zijn” (Lucas-23:43b) ))

Hem nog eenmaal zien.
Liefdevol strelen misschien.
Leeg graf, onvoorzien.

Verbijstering daar.
Hij is weg. Vertrokken naar?
Zijn Vader, echt waar.

Stille Zaterdag
wat (on-)geloof ook vermag.
Eden; zo Hij ’t zag.
Vader Gods’ liefdesverdrag.
Paradijs, zoals Hij ’t zag.

 

Haibun *** Haiga  *** Haiku *** Kyoka *** Renga *** Sedoka *** Senryu *** Tanbun *** Tanka 

Zwijmelen op Zaterdag – 281

Kort verhaal dat ik schreef op verzoek … wordt in een kerkdienst één dezer dagen in een kerk in het westen voorgedragen…

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) 281
Voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

Leiden in Lijdenstijd

Ergens in de verte klonken rennende voetstapjes over het, spiegelend gewreven, hout van de lange vloeren in de gang. Kinderstemmetjes die zingend en schaterend hun plezier niet konden verbergen. Ook niet hoefden te verbergen want plezier hebben mocht.

Terwijl er een weemoedige glimlach over haar verweerde gezicht, waarop de cracqueleehuid steeds minder moeilijk door smeerseltjes te verbergen was, trok schudde ze haar hoofd. Ze streek ongeduldig een vrijgekomen haarlok uit haar gezicht en wilde uit haar stoel opstaan want plezier maken mocht dan wel maar luieren niet. “Zo ben ik niet opgevoed” fluisterde ze op mopperende toon tegen haar spiegelbeeld, evengoed zag ze ook de nog steeds aanwezige schitterende sterretjes in haar kraakhelder  zeeblauwe ogen.  “Met zelfmedelijden kom ik er ook niet”…. leiden ja, maar lijden? Nee!!  Iemand was haar voorgegaan en Die had pas écht geleden, daarbij vergeleken voelde haar lijden toch echt wel ver weg in het nietige.

Sloffend en met haar handen houvast grijpend aan elk meubelstuk dat voorbij kwam op haar weg naar haar doel, schuifelde ze voetje voor voetje verder tot ze bij het antieke dressoir aankwam. Ze streelde er liefkozend overheen. Terwijl ze het warm aandoende hout voelde hoorde ze de stem van haar overgrootvader en flitsten beelden voorbij van zóóó lang gelee toen ze hem in die oude gammele schuur aan het werk zag om dit prachtstuk te maken voor haar overoma. Midden op dat dressoir stond een, minstens zo oud als dat dressoir, beeld van Maria met kind. Om de voet van het beeld lag een krans van verse bloemen. Zoals ze altijd al had gedaan, vanaf het moment dat zij trouwde, dat dressoir kreeg, elke zaterdag. Verse bloemen van de markt die ze vrij kort afsneed en op minuscule vaasjes zette. Morgen zou ze nieuwe halen…gele deze keer. Of nee, stop, wacht, niet nu, niet geel, Nee! ze zou roze bloemetjes zoeken en ze nam zich voor te blijven zoeken tot ze ze zou vinden.

Ze drukte een liefdevolle kus op het Mariabeeld en aaide even zo liefdevol het kindje Jezus over Zijn hoofdje. Ze legde haar hand op Zijn handje en knipoogde met een glimlach…. U vindt het toch niet zo heel erg hè dat ik af en toe wat opstandig ben? Verbeeldde ze zich het nou of knikte Hij liefdevol, vergevingsgezind, begrijpend en goedkeurend, naar haar?

“Ouwe taart… jij ook altijd met je grappen en grollen” leken haar ogen haar in de spiegel terug te zeggen. Ze kon een schaterlach niet onderdrukken. Nog grinnikend om haar eigen gedrag schuifelde ze terug naar haar stoel. Net toen ze zat kwam er een zonnestraal door het raam naar binnen vallen en viel op haar gezicht, alsof het soort van liefkozing van boven was. Haar opstandigheid verdween even snel als dat het was opgekomen.

Ze belde haar steun en toeverlaat om de markt-bezoek-bloemen-zoek-afspraak te maken, ‘kan ik ook al niet meer alleen’… heel even leek de opstandigheid in haar omhoog te komen… ze keek naar buiten en voelde diep van binnenuit liefde, warmte en blijdschap opborrelen.

Ze wist… met een rotsvast en onwankelbaar vertrouwen… Hij was opgestaan, ook voor haar.  Zij mocht nu nog even opstandig zijn zo af en toe.. En straks? Straks als zij eenmaal oog in oog met Hem zou staan zou ze hem bedanken op haar knieën voor alles dat Hij haar geschonken had.

Leid mij maar… uit het lijden… aan Uw hand op weg naar de Opstanding, rijkelijk gezegend.

===================================================================================================================

En op Stille Zaterdag mag er wel degelijk muziek zijn…

Kraambezoek

De zuidelijk gelegen dierentuinen in ons land staan al een tijdje op ons lijstje, maar ja, telkens kwam er weer iets tussen ofzo. Eergisteren werd die wens natuurlijk fors groter toen Dierenrijk in Nuenen hun 1e olifantenbaby ooit mochten verwelkomen, compleet verbijsterd ook want de bevalling werd pas over 4 maanden verwacht. Daphnes werkrooster liet het voorlopig niet toe…dus tja … afwachten maar… tot gisterenavond zij mij blij apte dat ze vandaag vrij zou zijn, ze was afgezegd. Anita zat hier op de bank en ook zij was gelijk enthousiast, regelde het eea en binnen een paar minuten stond dus de afspraak om vanochtend in alle vroegte de rit naar Nuenen te ondernemen. Met een bagger-weer zonder weerga vertrokken we maar gaandeweg werd het droog en kwam de zon erbij.

Zonder noemenswaardige oponthoud kwamen we een kleine 3 uur later op onze bestemming aan, veel auto’s dus het zou druk zijn, dat klopte dus ook. Grrrrr, meer zeg ik daar niet over *glimlach* (zie foto hieronder) . Koffie eerst maar… en toen aan de wandel. Een totaal onbekend park dus we waren reuze nieuwsgierig. Het viel absoluut niet tegen, ontzettend veel dier-soorten op toch wel een redelijk beperkte ruimte maar dat is lumineus opgelost. Elk diersoort had ruimte zat, echt heel leuk gedaan. Aangename verrassingen dus.  De moeite van het bezoeken zeker waard, ook al moet je er dan zo’n eind voor tuffen.

Heerlijk weer ook de hele dag verder. Eenmaal bij de olifantendames in de stal konden Daphne en ik het klikken natuurlijk niet laten. In de fotomap zitten dus heeeeeeelllll veeeeeeellll baby-fantje-foto’s. Sommige foto’s zijn wel gelukt hoor, maar velen ook niet. De selectie leverde al ruim de helft prullenbakwaardig, tja leuk zo’n lijf dat niet altijd doet wat het zou moeten doen op momenten dat het gevraagd wordt, maar ja dat ben ik onderhand gewend dus ik roeide met de mij beschikbare riemen en uiteraard met behulp van 2 personen bij me die nu wellicht zere armen hebben van het mij meeslepen dan wel ‘dragend steunend’ voort duwen.

De kleine dreumes  is inderdaad erg klein, en ook relatief mager, wat je bij een prematuurtje natuurlijk mag verwachten. Ze zag er echter verder prima uit en naar verluidt gaat het erg goed met haar. Mama Htoo Yin Aye en grote zus Ma Palai gingen enorm beschermend en liefdevol met haar om. Jing is duidelijk in goede ‘handen’. Beide bullen Sibu & Thuya stonden buiten in een afgescheiden deel natuurlijk.


Aan het begin van de avond leverden we Anita thuis af en reden daarna door. Het bekijken, goed- dan wel afkeuren, van de 700 foto’s kon beginnen. Uiteindelijk bleven er toch nog 310 over die ik uploade zodat jullie ze HIER kunnen bekijken, 121 zijn van Daphne en de rest is van mij.  Daphne en ik kunnen nu Dierenrijk Nuenen van ons lijstje schrappen.  *glimlach*

Ik ga nu de rust in… morgen en zondag ook zodat ik maandag fit ben om met Corry naar Emmen te gaan voor de paasbrunch en daarna de zoo bekijken natuurlijk als het weer ons dat tenminste toestaat, en Corry’s gezondheid ook want het gaat niet echt lekker met haar de laatste tijd. Kortom, veel zin in en hopelijk voor haar een enorme opkikker, want daar is ze wel aan toe!!

Achter-de-foto-33

Foto-&-Schrijf-Uitdaging ~ Gestart: 17 – 8 – 2017 / 33 / 29 maart – 5 april 2018

Bijdrages van:

Dieren zijn levende wezens en als je het geluk hebt om je in hun territorium te mogen begeven is het toch wel de normaalste zaak ter wereld dat je je aanpast… althans… dat vind ik…  De Ringstaart Maki’s bijvoorbeeld zijn erg nieuwsgierig en komen wel op je af, ALS zij dat willen uiteraard. Ook dieren hebben een karakter en diverse eigenschappen. Voorspelbaar tot op zekere hoogte maar nooit helemaal controleer- noch stuurbaar. Klink allemaal logisch toch?

Kennelijk denkt niet iedereen zo want ik wil nog wel eens, zeer tegen mijn zin, tegen mensen aanlopen die de ‘ik-mentaliteit’ hebben en er vanuit gaan dat ieder ander zich wel aan hem/haar aanpast. Zo ook op zekere dag, nog niet zo lang geleden. Ik loop al fotograferend door een grote kas en merk al bij binnenkomst dat de aanwezige dieren anders dan anders zijn, alerter en onrustiger. Acuut gaat er in mijn hoofd een lampje branden; ‘wedden dat hier ergens iemand rondloopt die een hulphond bij zich heeft?’ Een tijdje later spot ik inderdaad een persoon met een hulphond, ‘zie je nou wel?’.

De eigenaar is druk bezig met fotograferen, een passie die ik uiteraard herken. De begeleidende 4-voeter dribbelt onrustig rondom deze persoon, het is wel duidelijk dat die 4-voeter het niet naar de zin heeft. De fotograaf neemt alle tijd, binnen de beleving van de 4-voeter veel te veel tijd, binnen de mijne ook maar dat terzijde. Ik heb al medelijden met die 4-voeter maar besluit mijn mond te houden alhoewel ik maar met veel moeite de nijging iets te zeggen om het voor die 4-voeter op te nemen, kan onderdrukken!

Enkele meters, vele minuten later, komen 4- & 2-voeter bij deze aapjes. De roering in de groep was er al en de onrust stijgt. Eerst op een afstandje blijft de groep, weliswaar verspreid over het hele verblijf alle aandacht voor het duo houden. Meer en meer stijgen de geluiden uit hun keeltjes op, het zachte grommen wordt intenser en luider naarmate hun onrust verder stijgt. 2-voeter is duidelijk niet van zins te wijken en kijkt geamuseerd (???) rond. De 4-voeter staat inmiddels op springen, de onrust wordt hem te veel, de smekende blikken naar boven komen echter niet over. Ook de Maki’s begint dit schouwspel de keel uit te lopen en de groep verplaatst zich, dichter bij elkaar, dichter naar het duo toe. Hun grommend wijzigt in schreeuwen.

Mijn sein dat het nu echt wel genoeg is!! Ik sta op en zet een stap richting het duo..onderwijl bedenkend welke woorden ik zal uiten richting die 2-voeter. Kennelijk was mijn sein ook voor die 2 voeter het vertreksein want die draaide zich om en liep weg. Onmogelijk, ik weet het,, maar ik zweer het je… ik hoorde die Maki’s en die hulphond talrijke vette zuchten van opluchting slaken.  Het heeft nog ettelijke minuten geduurd voordat de rust terugkeerde in de Maki-groep, nou ja, redelijk terugkeerde dan want het bleef langere tijd onrustig en alle Maki’s bleven alerter dan dat ik van hen gewend ben.

 

 

Jaaa! Gespot!!

Gisteren waren er nieuwe vogels uitgezet in Birdie Bush van Wildlands, de Blauwwang Honingeter om precies te zijn. Vandaag zou Daniëlle geïnterviewd worden door iemand van een regionaal Emmens krantje en na veel 5-en en 6-en was afgesproken dat dat in Wildlands zou plaatsvinden. Zo toog ik dus vanochtend na mijn werk naar Emmen voor 2 mooie doelen. D8 ik… Om 12 uur hobbelden/rolden we gedrieën het park in en (uiteraard) gingen we eerst aan de lunch want onze inwendige mensen meldden zich al. Nadat we die tot zwijgen hadden gebracht gingen we op zoek… en na enig zoeken vonden we het koppeltje dan ook, t duurde ff, vele foto’s mislukt omdat ze zich telkens achter en in het weelderige groen verschansten, en konden we een paar mooie foto’s maken.

Alledrie rokers..dus hup naar buiten om eentje, nou ja 3 dan, weg te paffen, terwijl we over het overdekte terras bij de olifantendelta zaten alwaar Mekong, Ein She Min en Einga Tha zich vermaakten met verse takken, die zij als soort van tandenstokers gebruiken zeg maar. Einga Tha is de puberale klier maar Mekong laat het zich vrij lang welgevallen tot hij het zat is en dan van zich af schopt en wegloopt.

Tja..dan kom je al van voor de opening met grote regelmaat in het park, denk je alle hoekjes en plekjes en hun bewoners wel te kennen, blijkt dat je je (weer) vergist want wat spotte mijn ook? Jawel een varken. Ik wist natuurlijk wel dat ze er waren, onderdeel van de show van Jungle Jim (en nee die heb ik nog steeds niet gezien) maar gezien had ik ze dus nog niet. Nu dus wel *grijns*

Het werd tijd om naar de ingang te lopen om de betreffende reporter op te vangen. Oepss…fooutjeeee…(niet) bedankt. Door miscommunicatie werd de locatie van het interview alras gewijzigd van in het park naar de woonkamer van Daniëlle. Wat daar uit voortkomen zal, zal ik mettertijd wel bloggen. Nadat die persoon vertrokken was kletsten we nog even alvorens ik ook huiswaarts ging.

Veel foto’s maakte ik dus niet…dikke 20 …die zijn toegevoegd aan de map van zondag, klik HIERRR

Kortom… kort maar krachtig, veel plezier, nieuwe vogel en varken gespot en nog geen baby’s…  prima dagje tot zover *grijnssss*

Baby-Olifantje

Compleet verrast zijn ze… Mensen van Dierenrijk in het Brabantse Nuenen… vanochtend namelijk beviel daar olifant Htoo Yin Aye van haar (5e) baby en wel 4 maanden te vroeg ook nog. Htoo Yin Aye werd geboren in 1981 op Birma in het wild, kwam in 1988 naar Emmen. In 2013 verhuisde ze naar Dierenrijk alwaar ze nu bevallen is.
Voor Nuenen is dit zo wie zo heel speciaal want het is de 1e keer voor dit dierenpark dat er een olifantje geboren is.

Na het intrieste nieuws uit GaiaZoo is dit nieuws natuurlijk een enorme opkikker.

Nu Mingalar OO & May Ya Yee in Emmen nog…waar de spanning, letterlijk en figuurlijk, al behoorlijk oploopt….

22-L

Hi Everybody

 

With a little help from a rollercoaster  I got a L, better still, 2 ;-)

 

 

Have something to share about the letter L?
Please join in and share it at https://abcwednesday.com/

Have a splendid, ♥-warming ABC-day / – week!
♫ M e l ☺ d y ♫