21 – C

ABC-Wednesday 

Round 21

Letter C

My 152-th entry

Started: 28-08-2014 : 15-G

One of my favorite songs, which has been covered countless time by even more countless artists in various musicstyles, from a ladysinger who’s name you probably will know, maybe you know this song also… I love it and love to share it with you!

Enjoy Maria Callas

 

Have a joyfull,  ♥-warming ABC-day / – week!
♫ M e l ☺ d y ♫

Samen – Alleen

Tegenstelling – Foto uitdaging

334 Gestart op 01-03-2011

Thema 25 juli – 1 augustus 2017

Samen – Alleen

Heb jij ook een leuke uitvoering van deze uitdaging?
Laat dan de link naar jouw blogpost achter…
Ik kijk naar jouw bijdrage uit, bedankt alvast!

 

 

Thema Tegenstelling 335 / 1 – 8 augustus 2017:  Mooi – Lelijk

Zomertijd-Stokje

Een stokje? Laat ik ‘m liggen? Pak ik ‘m op? Vul ik ‘m in? Ja! Nee! Ja! Duhuh!
Lag in de blog-tuin onder de parasol van Marije

1. Vertel eens iets over je allergrootste vakantie crush?
Eh ja wat valt er daarover te vertellen als je die nooit had…. nee hoor ben niet zielig, heb niets gemist.

2. Wat is je meest legendarische zomerherinnering?
De zomer van 1984. Mijn ouders stonden met vrienden en caravans op een camping in Voorthuizen. Bloedjeheet. Manlief en ik waren uitgenodigd om een weekje te komen, ‘nee’ zeggen wilde ik het liefste maar dat werd niet geaccepteerd dus gingen we maar.  We kregen het tentje toebedeeld dat tussen beide caravans in geplaatst was. Ik deed geen oog dicht, een snurkende echtgenoot naast me, een snurkende vader aan de ene kant en een snurkende kennis aan de andere kant. Dag 2 voelde ik me niet goed, de koorts vloog per minuut omhoog. Uiteindelijk toch maar naar een huisarts in het dorp, die stuurde me door naar het ziekenhuis. Hij vertrouwde het niet en aangezien ik zwanger was,  4 maanden pas maar met een toeter van een buik inmiddels, stuurde hij ons door naar het ziekenhuis in Harderwijk. Daar werd een dubbele longontsteking geconstateerd. Na nog een waardeloze nacht hield ik het voor gezien en nam ik alle gezeur voor lief, ik was onverbiddelijk, of manlief kon met de auto met mee naar huis of ik stapte zelf achter het stuur. …hij koos het eieren voor zijn geld *grinnik*, liever ruzie met de schoonfamilie dan met mij, ik hoor het hem nog zeggen, 33 jaar na dato. Hij bedoelde dat natuurlijk als een grapje maar het heeft wel even geduurd voordat ik daar ook (zij het als een boer met kiespijn) om lachen kon.

3. Noem je ijsjes top 3?
a) Walnotenijs ~ b) Amarenenijs ~ c) Slagroomijs

4. Waar kijk jij deze zomer heel erg naar uit?
Vrijdag 22 september.

5. Wat doe je wanneer je vakantie viert in eigen land?
Nooit is lang maar ik doe niet aan vakanties…. hooguit een paar daagjes weg met schoon. Heimwee is de ene reden en ” niets hebben met vakantie vieren” is reden 2.

6, Noem je favoriete zomerkledingstuk, zomerliedje en zomerdrankje?
a) Maxi-jurk ~ b) …heb ik niet…. c) … heb ik niet…..

7. Wat is je favoriete zomersnack?
…heb ik niet…

8. Noem je favoriete zomerparfum, zomerlipstick en zomernagellak?
(sorry het wordt saai….) … heb ik niet….

9. Wat vind jij het grootste nadeel aan de zomer?
Ohjee hebbie ff? *grinnik*… jammer dat ik maar 1 ding mag benoemen… 
Sleurhutten op de weg achter auto’s met bestuurders erin die geen flauw benul hebben van het gevaar waarmee ze medeweggebruikers confronteren door hun eigen onkunde dan wel eigenwijsheid

10. Vertel eens iets over je meest dierbare vakantieherinnering?
3 dagen Tallinn in september 2012 met Niels & Anita. Ongepland, ad hoc, haastje repje en weg.  Ik was toen verre van een ‘gelukkig’ mens, integendeel, zo suïcidaal als de pest, dat werd wel heel rigoureus doorbroken door het voorstel van die 2 terwijl ze zomaar ff langskwamen voor een bakkie. In Tallinn liggen niet alleen veel voetstappen van me maar ook veel tranen en wat heb ik genoten die dagen, onbeschrijflijk!!!

11. Wat vind jij echt bij de zomer passen? Waar denk je aan bij het woord ‘zomer’?
Ik heb een gruwelijke hekel aan de zomer, kan er uren over door mekkeren, ga ik dus hier niet doen. De zomer staat voor mij gelijk aan ‘ergernis’. Er is niets dat ik kan benoemen waardoor de zomer ‘leuk’  is.

Zorgenkindje

Mijn maandagmeneer is voor een tijdje weer even mijn ‘elke-dag-meneer’… Vorige week maandag was er niets aan de hand en genoot hij volop van ons uitje naar Artis, waar Daphne en ik hem mee naar toe  hadden genomen. Hij was er 80+ jaren niet geweest en wilde zo graag eens zien hoe het er nu uit ziet.  Wat hadden we een pret, mede veroorzaakt door de klapband van de rolstoel waarin ik  hem met enige dwang geplaatst had omdat ik niet langer kan/wil aanzien hoe hij zichzelf afbeult achter een rollator.

Met zijn nog enig levende zoon die elke vrije seconde op Ameland bij zijn lief is komen al een aantal jaren veel taken voor mijn rekening. Begrijp me niet verkeerd, die taken zijn me niet opgelegd maar heb ik heel bewust op me genomen want ik woon nou eenmaal ‘om de hoek’ en kan er veel sneller zijn dan zoon. Daarbij zijn we dol op elkaar dus doe ik het ook met alle liefde die in mij is, mede gevoed door de liefde, en mijn belofte op haar sterfbed, voor zijn vrouw die in 2011 overleed, mij achterlatend met de woorden: “Je laat Klaas niet in de steek hè als ik er zo meteen niet meer ben?”.

Afgelopen vrijdag werd hij niet goed, bleef maar overgeven en meer. Het liep er aan alle kanten sneller uit dan dat ik er iets in kon krijgen.  Zoon en lief losten mij af en ik hen, zodat mijn maandagmeneer niet al te veel alleen zou zijn. Nou wil het geval dat zoon en lief as woensdag op het vliegtuig stappen naar Canada waar 1 van de kleinzoons woont. Na het bezoek aan zoon gaan zij dan nog een paar weken met een camper door Canada trekken.
We hadden het de afgelopen dagen natuurlijk veelvuldig over die reis… en zo ook vanochtend, waarop ik voorstelde de huisarts toch maar even te laten komen zodat zij met een iets geruster gevoel toch op vakantie zouden kunnen. Zo gezegd zo gedaan en nog geen half uur na ons telefoontje kwam de inval-huisarts binnenvallen, de eigen huisarts ging per vandaag op vakantie en zij nam zijn praktijk waar. Ze vertelde al dat ze gelijk was gekomen omdat hij ‘nooit’ wat had gehad dus als er dan gebeld werd moest het wel dringend zijn. (Zeer attent van zo’n huisartsenpraktijk!!)  Ze onderzocht hem uitgebreid en kon zoon met lief, en mij, relatief geruststellen. Het heeft er alle schijn van dat hij een virus heeft opgelopen die ontaardde in een soort van griep-aanval. Ze drukte hem, mij vooral, op het hart vooral gelijk weer te bellen als er iets veranderde en natuurlijk helemaal als er iets verslechterde.

Zoon en lief vertrokken weer nadat wij onderling nog enkele afspraken maakten en gaan zich nu voorbereiden op hun vlucht van as. woensdag. Gelukkig heb ik hun volste vertrouwen en weten ze ‘Pa’ voor de komende weken in goede handen achtergelaten.  Eind september hoopt de oude baas 92 te worden, dat hopen we natuurlijk allemaal en met zijn ijzeren gestel hoeft het je ook niet te verbazen dat hij rondom die dag weer ergens het stralend middelpunt van een groot feest is maar aan de andere kant beseffen we natuurlijk ook  dat hij op zijn hoge leeftijd wel degelijk een mens van de dag is en er zo maar iets kan gebeuren waarop het in een flits van een seconde ineens heel anders kan zijn. Uiteraard duwen we het laatste naar de achtergrond van onze gedachten en hopen we hem nog heel lang in ons midden te mogen hebben!!

Uitdaging

Thee-Label-Vraag op Maandag

 

nr. 29

 

 

 

Laat jij ook een link naar jouw antwoord achter?

De vraag die ik aantrof op het theelabeltje was:
“Welke uitdaging zou je nog eens willen aangaan?”

“Vrije val” komt als eerste in mij op want daar droom ik al jaren met enige regelmaat van.
Ik wil zó graag eens aan den lijve ondervinden hoe het voelt, na een sprong vanuit een vliegtuig, in vrije val het 1e deel van de afstand naar beneden te overbruggen tot op het punt dat het noodzakelijk wordt om aan het touwtje te trekken dat ervoor zal zorgen dat de parachute zich dan ontvouwt om mij veilig te laten landen.

Dit is niet de enige uitdaging natuurlijk. Het lijstje van dingen die ik als een echte uitdaging zie bevat meer dan bovenstaande al staat die dan wel op de 1e plaats. Ik zou ook graag (en ja het is bizar, ik weet het) eens met soldaten naar een oorlogsgebied willen om daar ter plekke hen in hun werk te fotograferen. Ik zou ook graag eens willen proberen de intense hitte te doorstaan en op een kameel door de woestijn reizen en de extreme koude door met een expeditie mee naar Antarctica te gaan.   Dat zijn échte uitdagingen die mij volledig uit mijn comfortzone zullen halen en dat is op zich natuurlijk al een uitdaging.

Niet goed…

~ Minuterietjes

twee-wekelijkse schrijf-uitdaging op Woensdag

van Joke

Gestart 2 juli 2017

3e thema 23 juli 2017 : …. Niet goed bij je hoofd

 

“De idioterie van pillen slikken, ik kap er mee, ben ’t zat, werken toch niet”
De wanhoop in haar stem deed zelfs haar zelf schrikken. Hij keek haar aan en zei: “Weet je nog die blogster van laatst met wie jij ook feud, misschien is dat wat?”
Ze keek hem aan en zei: “je bent niet goed bij je hoofd..” waarop hij antwoordde met een grijns van oor tot oor: “daarom houden we het ook al zo lang met elkaar uit”.

Schoonheid

Zing-Zo

Limerick op zondag

~ 279 ~ Gestart op 29 januari 2012

Zing jij ook mee met?


(foto van Ludo)
Je kunt over schoonheid wel twisten
Moeder Natuur had geen stylisten
Elke creatie
kreeg een donatie
dát zonder hulp van specialisten.
Toch blijft het een kwestie van smaken
of iets je wel of niet kan raken.
Bijvoorbeeld dit dier
deez’ hyena hier
kun je niet voor lelijk uitmaken?!
Het “iets” in hen dat telkens ontroert
en in stomheid mij dan de mond snoert
Geen idee wat ’t is
grijp bij woorden mis
Ik raak door hen altijd weer vervoerd.
Ludo wist dit moois vast te leggen!
” ’n Beetje verliefd” kan ‘k wel zeggen
‘k Geef ‘ruiterlijk toe,
dieren word ‘k nooit moe,
‘k Bevind mij graag binnen Zoo’s heggen.

Speels

Marion‘s… Japans op Zaterdag (voorheen: Haiku op zaterdag)

123 Hier gestart op 17 januari 2015

Wat is een Haibun ~*~ Wat is een Haiga ~*~ Wat is een Haiku ~*~ Wat is een Kyoka ~*~ Wat is een Renga ~*~ Wat is een Sedoka ~*~ Wat is een Senryu ~*~ Wat is een Tanbun ~*~ Wat is een Tanka ~*~

 

(Yunha, DP Amersfoort 21-07-’17)

 

Benijdenswaardig.
Het vrolijk dartelend kind’s
onbevangenheid.

Het eindpunt

Marja’s Zwijmelen op Zaterdag

242

Gestart op 17 november 2012

Eergisteren hoorde ik dat de leadzanger van Linkin Park overleden was doordat hij zelf een eind aan het leven had gemaakt na jarenlang met depressies en diverse verslavingen geworsteld te hebben. Chester Bennington werd 41 jaar.

Ik ga er geen lang verhaal aan wijden, al hoe aanlokkelijk dat op dit moment ook is. Zeg alleen dat ik heel blij ben met het feit dat ik niet meer aan die rand van de afgrond sta waaruit ontelbaar veel handen naar boven reiken om me naar beneden te trekken. Chester Bennington kon uiteindelijk die handen niet meer weerstaan en heeft nu rust. De muziek die Linkin Park maakte behoort niet tot mijn genre ook al waren de teksten zeer herkenbaar geschreven. Ik plaats dus ook geen muziek van hen.
Bij het horen van het nieuws omtrent zijn dood kwam acuut onderstaand muziekstuk in mij op, vraag me niet waarom want daarop heb ik geen antwoord, het nieuws bepaalde wel mijn keuze voor vandaag.

Gepimpel

Thema Heldenreis Schrijfveren 20 juli 2017

In de TT-nacht was het in het ziekenhuis hier in de stad weer een drukte van jewelste. Letterlijk en figuurlijk bezopen lui waarvan het overgrote merendeel jongeren. Ik snap dat echt niet, ben ik nou zo dom of hoe zit dat? De media staan er bol van de laatste jaren, drankmisbruik en welke gevolgen dat kan hebben, met name voor jongeren. Ook de wetenschap kan onomstotelijk aantonen dat alcohol veel schade toebrengt aan nog niet volledig ontwikkelde hersenen. En toch blijf je met regelmaat berichten onder ogen krijgen van mensen die zich klem hebben gezopen, ook wel  comazuipen genoemd.

Oké, toegegeven, ik ben bevooroordeeld, ruimschoots ook. Een vaststaand, constant herhalend ook, beeld uit mijn vroegste herinneringen is het bierflesje op de salontafel, en nee niet alleen ’s avonds na een bepaalde tijd. Het stond er elke dag, 24 uur per dag. Overigens zag ik mijn vader nooit dronken! Hoeveel hij ook wegwerkte, negatieve invloeden van die vloeibare troep heb ik bij hem nooit en te nimmer opgemerkt.
Ik ontmoette manlief in 1974 in een discotheek waar hij werkte als barkeeper / uitsmijter. Hij zoop als een krijger, alles door elkaar, stapte na sluitingstijd evengoed de auto in en reed naar huis. Heeft nooit een bekeuring daarvoor gehad. Eenmaal heeft hij een auto volledig aan mot gereden omdat hij meermalen over de kop ging en uiteindelijk in een greppel belandde. Zijn medepassagier was een maat van hem, een politie-agent, en alcoholcontrole was in die tijd minimaal, die maat van hem gaf toe veel alcohol op te hebben en dat dat de reden was dat hij zich liet rijden en dat de auto zo naar bier stonk. Ik heb hem op 1x na ook nooit dronken beleefd en ook zijn gedrag veranderde niet als hij dronk. In onze verkeringstijd fietste ik van de discotheek naar huis terwijl hij in de auto achter mij aan reed om mij veilig thuis te brengen, ik weigerde uiteraard bij hem in te stappen. Ik hoor jullie denken ‘waarom had je dan verkering met hem?’ ja… liefde maakt blind toch?

Eenmaal samenwonende kon ik me wekelijks een breuk sjouwen met kratten bier en vele flessen Jenever en Jägermeister. Mijn antipathie tegen die *lelijk woord* groeide met de keer dat ik voor het huis ‘de kroeg’ mijn auto uitlaadde. Indertijd woonden wij op een flat en als je door de voordeur naar binnenkwam lag een lange gang voor je. De 1e deur links leidde naar de keuken, gelijk om de hoek was weer een deur waarachter zich een grote proviand-inloopkast bevond. Mijn vaders gewoonte was om gelijk na binnenkomst die kast in te lopen om vervolgens met een paar pilsjes in de hand door te lopen naar de woonkamer. Elke verjaardag bij wederzijdse families was een complete bezoeking want het kon alleen maar gezellig zijn als de procenten rijkelijk vloeiden. Al met al heb ik dat ruim anderhalf jaar lang soort van geaccepteerd.

Toen kwam daar die dag in november 1984. Ik was op dat moment 7 maanden zwanger van onze eerste en kogeltjerond en moddervet. Een collega van mij trouwde en wij gingen naar de bruiloft. Manlief kende mijn chef goed en die 2 konden samen heel goed door één deur. Ook mijn chef wist van inladen. Al snel liep een ober alleen maar tussen onze groepstafel en de bar heen en weer. Na de bruiloft reden we naar huis.  De één na laatste bocht voor de parkeerplaats bij ons huis, zo’n 100 meter daarvoor, begon mijn lieftallige echtgenoot te boeren en binnen een seconde kotste hij alles eruit, ik zat eronder, de auto ook en hij ook. Dát wás de allerlaatste druppel die mijn toen toch al kokende emmer deed overlopen. Ben het huis ingelopen, heb de logeerkamerdeur geopend en hem verboden onze slaapkamer te betreden. Ben gaan douchen en toen met een emmer sop terug naar de auto. Geruime tijd later stond de auto schoon voor het huis met alle ramen open, novemberstormen zouden de stank wel verdrijven toch? Jammer dan, de auto heeft nog weken gemeurd. Ik kan nog steeds niet echt lachen om die herinnering, als ik er aan denk voel ik de woede weer. Toen ik die nacht weer binnen kwam in ons huis lag meneer rondom de toiletpot gewikkeld met zijn gezicht op de rand en de mond open. Ik heb vervolgens de gehele drankvoorraad uit de kasten gehaald en alles langs zijn gezicht in de wc-pot laten lopen. Heb toen gezegd dat ik nooit meer alcohol in huis zou halen.

De volgende dag kwamen mijn ouders op bezoek… en vanuit de keuken hoorde ik “Ko? waar de bier? Heb je nog geen boodschappen gedaan?” Na gehaaste voetstappen in de gang kwam mijn vader de woonkamer binnen met een vraag op zijn gezicht… kijken of ik er wel was omdat ik geen antwoord had gegeven. Ik weet nog dat ik, met mijn tanden en kiezen op elkaar geklemd, iets gesist heb in de trant van: het IS óp en het BLIJFT óp. Normaliter zou dat een discussie gestart hebben maar toen bleef het stil, kennelijk spuwden mijn ogen genoeg vuur.

Tegen mijn verwachtingen hebben heeft manlief nooit met een woord gerept over het feit dat er geen alcohol meer in huis kwam, Alleen met verjaardagen haalde ik een paar flesjes bier en verder niks. Wilde men die drinken konden ze eerst de autosleutels bij mij inleveren. Dat heeft voor vele ruzies gezorgd maar ik hield voet bij stuk. Ik wilde niet de last op mijn schouders dragen dat een gast van ons, met alcohol van ons in zijn lijf, een ander schade toe zou brengen.

Totaal verbijsterend, c.o.m.p.l.e.e.t. tegen mijn verwachtingen in ging 1 van onze kinderen wel drinken en raakte verslaafd aan die zooi en andere middelen, met desastreuze gevolgen. Nog steeds komt hier niet in huis door man – kind of mij bij het boodschappen halen. De enige drank die binnenkomt zijn de flessen wijn die bij de kerstpakketten zitten. En op manliefs verjaardag krijgt hij van mijn maandagmeneer een fles port, waar hij vervolgens weken over doet om die leeg te krijgen.

De laatste jaren is er volop aandacht voor de gevolgen van het roken en zijn de rokers meer en meer een paria in onze samenleving geworden. Ik ben dus zo’n paria! Het boeit me werkelijk geen fluit meer wat iemand van mij vindt omdat ik rook, men kan me krijgen zoals ik ben en wil men dat niet dan staat het men vrij het te laten. Natuurlijk heb ik genoeg fatsoen in mijn donder, als ook respect voor mijn medemens om niet te gaan zitten roken in de nabijheid van iemand die er niet tegen kan. Ik maak zelfs mijn huis extra schoon als ik mensen op bezoek krijg die er niet tegen kunnen, ik rook ook niet zolang dat bezoek er is maar … op een terras, op straat of waar ook in het openbaar, zodra iemand mij erop aanspreekt is het eerste dat ik doe mijn sigaretten tevoorschijn halen en er eentje op steken. Ik rook ook in mijn auto behalve wanneer ik een niet-roker bij mij in de auto heb. Logisch toch, vind ik niet meer dan fatsoenlijk.

Terug naar het onderwerp van deze Schrijfveren… ik verafschuw alcohol en kan niet onder woorden brengen hoezeer! Wees niet bang, je zult me heus niet horen als je in mijn bijzijn een drankje nuttigt maar zodra de gevolgen zich daarvan tonen wordt het een ander verhaal. Ik zal ook nooit en te nimmer bij iemand in de auto stappen die een slok achter de kiezen heeft. Vroeger als kind heb ik heel vaak ruzie met mijn ouders gemaakt omdat vader gedronken had, moeder hem verdedigde met ‘pa weet heus wel wat ie doet’… ik heb wat kilometers afgesjouwd om thuis te komen, dat kan ik je verzekeren *grijnssssss*.

Ik vind het ronduit belachelijk dat in onze wetgeving nog steeds geen stevigere ban is gelegd op alcoholmisbruik. Elk ziekenhuis ligt vol met slachtoffers, in veel gevallen de slachtoffers van hen die die zooi zo nodig achter in hun strot moesten gieten want ja die komen er altijd goed vanaf, ze zijn immers zo flexibel als een rekkertje. Maar nee…  onze staat verdient nog steeds teveel van dat gore slijk door de misbruik van het vloeistof met lading want ja hallo ik ben toch zeker niet zo dom om te begrijpen dat je dat gewoon moet drinken als je wilt dat iets gezellig is? En tja dat er veel slachtoffers zijn van huiselijk geweld door gepimpel wordt voor het gemak ook maar onder het tafelkleed geveegd want ja, als de drank is in de man is de wijsheid in de kan en dus kun je zo iemand niet kwalijk nemen dat er gemept wordt … ehhhhhhh?????????

Gepimpel… wat een woord eigenlijk… waar het simpelweg op neer komt is dat het een verslaving is, net als het roken en sinds de gezondheidszorg zich richt op kosten besparingen wordt de hetze tegen de rokers gevoed en daardoor loopt de staatskas veel geld mis dus hoppakee promoten dat vloeibare vergif want dat moet stromen, oh nee, ik vergis me, het geld moet blijven stromen… de staat viert hoogtij op haar gepimpel.

Ik ben hartstikke blij dat mijn (v)echtgenoot en mijn jeugd hier in huis, prima feestjes kunnen bouwen zonder dat goedje. Een feestje zit ‘m in de sfeer die je met elkaar creëert doordat je graag samen bent om gezamenlijk iets te doen dat je leuk vindt, maakt niet uit wat. Natuurlijk horen daar natjes en droogjes bij maar alcohol is 100% belachelijk onnodig én ruimschoots overbodig!

De staat is immers achterlijk genoeg om wel één of andere zoveelste zinloze geldput te verzinnen om nog meer van haar burgers te pukken toch?

Kortom:
Geen polonaise gepimpel aan mijn lijf, sterker nog, niet in mijn huis, niet op mijn erf!
Dat woord,  alles dat op dat woord betrekking heeft, mag van mij acuut in de collectieve vergetelheid.

Mazzeldag

Perfect! Zo heel af en toe heb je van die dagen waarop alles loopt zoals je hoopt, dat je van de ene mazzel in de andere rolt, momenten van intense dankbaarheid in elkaar overlopen. Zo’n dag was vandaag!

Vanochtend in alle vroegte tufte ik naar Hotel Van der Valk om daar op de bumper gevolgd te worden door vriendje Ludo. Stapte mijn duiveltje uit en zijn *kwijl* grote peugeot in. Zonder de gebruikelijke ochtendspits, vakantieperiode enzo, kwamen we even na 9-en aan bij de dierentuin in Amersfoort. Weeronline had niet gelogen, het weer was prachtig. Eenmaal binnen begonnen we met een bakkie leut en daarna weer in de benen. Ik weet welke dieren hij graag ziet dus in mijn hoofd had ik al zo’n beetje de route uitgestippeld die ik wilde belopen. Ik wist ook dat we niet de hele dag de tijd hadden gezien zijn overvolle agenda. Eveneens had ik Petra beloofd haar de foto’s te sturen die ik van Yunha hoopte te kunnen maken. Bij het olifantenverblijf aangekomen stond alleen het mannetje buiten… geen dames noch jongedame te zien. Dus de stallen maar in. Yunha stond helemaal achteraan in 1 van de boxen dus haar fotograferen zou niet lukken. Jammer maar helaas.


Ik legde onderweg uit wat waar te zien was en zo liepen we in opperbeste stemming gezellig keuvelend het park door. Hij kende het park niet dus voor hem was alles nieuw en ik kon mijn kennis aanspreken om hem meer te vertellen over het park.
Bij de tijgers hadden we vette pech, ze lagen dusdanig dat hen fotograferen onmogelijk bleek, wederom jammer maar helaas. Op zeker moment bleek het nog vroeg genoeg te zijn dus keerden we op onze schreden terug voor een 2e kans.
Laat die 2e kans nou echt precies goed getimed zijn wan we konden beiden heel mooie foto’s maken van zowel de Siberische als de Witte tijger.
Daar waren we natuurlijk super blij mee!


Gaandeweg was het drukker geworden in het park. Vakantieperiode enerzijds maar anderszijds ook opa’s en oma’s met kleingrut en mama-vriendinnen met kroost omdat papa’s aan het werk waren, bedachten we zo al wandelend. De 2e ronde kwam op zeker moment uit bij het nieuwe verblijf van de hyena’s. Op zich niet de meest aantrekkelijke dieren om te zien maar toch hebben ze wel iets. Dat verblijf ligt tegenover het olifantenverblijf dus (uiteraard) stak ik even  het pad over en zag ik tot mijn grote vreugde dat alle olifantendames ook buiten waren.
Ik richtte mijn camera en alsof het op cue was begon Yunha te hollen, ontzettend aandoenlijk om te zien maar daar een kiekje van scoren lukte me dus niet. Ik haar achterna de bocht om, weliswaar aan de andere kant van het hek, en kon daar een paar prachtige plaatjes schieten. ’t Is zo’n mooi olifantenkind, echt even genieten! Saillant detail… naast mij stond een groepje mensen en zij hadden geen aandacht voor de reuzen in het groot en het klein, ze waren vol enthousiast met elkaar aan het praten over ‘natuur-vakanties’ … in de bossen van Frankrijk en de dalen in der Schweiz waar naakt-recreatie kennelijk tot de ‘mooiste’ vakantie ooit behoorde. En nee natuurlijk wilde ik niet afluisteren maar ja ik heb nou eenmaal een ontzettend scherp gehoor dus geen enkel detail in dat gesprek ontging mij. Toen ik de kriebels kreeg van een ‘teveel’ aan info waarop ik niet zat te wachten ben ik maar snel teruggehobbeld naar de andere kant van het verblijf waar Ludo nog aan het fotograferen was.

Ook dierenpark Amersfoort is volop in beweging, ik vind het geweldig te zien hoe ook deze dierentuin alles in hun macht in het werk zet om de dieren een zo natuurlijk mogelijke habitat te bieden. Het nieuwe leeuwenverblijf bijvoorbeeld, dat 8 juli jl geopend werd, is werkelijk een paradijs voor de grote katten. De 3 dames waren ook buiten maar om onbekende redenen gescheiden van de man, hun buitenverblijf was relatief klein maar zij konden wel het binnenverblijf in, dat was ook zichtbaar voor het publiek, bijzonder mooi aangelegd en heel ruim voor 4 leeuwen.

Tegen het middaguur liepen we het terras op en hebben we in de schaduw heerlijk geluncht, wat in Amersfoort heel goed kan omdat ze een lunchkaart hebben waarop ook producten genoemd worden voor mensen met lactose – en/of – gluten- en/of andere allergieën.
Een klein uurtje later liepen we het park weer uit, de drukte achter ons latend de parkeerplaats op. Op de weg was het al een stuk drukker inmiddels maar zonder verder nog noemenswaardige oponthoud kwamen we een tijdje later in Assen aan. We namen hartelijk afscheid en ik kon huiswaarts keren terwijl Ludo zich naar de zaak begaf omdat hem daar nog enkele taken wachtten.

Kortom een dag volop mazzel met 1 klein ‘minpuntje’, ik had weer bezoek van de ‘trillemientjes’ in mijn ledematen dus veel foto’s moest ik weggooien omdat ze bewogen waren, toch bleven er nog 75 over, KLIK ►  HIER . Ik kijk terug op een heerlijke dag waarvan ik ontzettend genoten heb!!!

UPDATE 22017
Door op onderstaande foto te klikken zie je een aantal van de schitterende foto’s die Ludo maakte!!