Zwijmelen op Zaterdag – 283

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) 283
Voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

Afgelopen zondag hoorde ik een deel van een gedicht in een tv-programma, amper een uur nadat man- & zoonlief beiden met een prijs thuis waren gekomen van een boogschietwedstrijd. Terwijl die paar zinnen van dat gedicht nog rondzingen in mijn hoofd duikt er ook muziek op… maar ja, wanneer was dat ook al weer, sterker nog; wie waren het ook al weer? In sommige gevallen heb ik een geheugen als een olifant maar tegelijkertijd in andere gevallen als een zeef… Raar toch, dat een melodie, deel van teksten wel in je hoofd blijven zitten maar je niet altijd ook de namen er gelijk bij weet… Gelukkig heb ik een laptop mét internet, en indien nodig ook heel veel geduld als ik persé iets wil vinden… kortom, zwijmelen vandaag maar bij woorden zonder en woorden met muziek.

 

Het gedicht “The arrow and the song” van Henry Wadsworth Longfellow

I shot an arrow into the air,
it fell to earth, I knew not where;
for, so swiftly it flew, the sight
could not follow it in its flight.

I breathed a song into the air,
it fell to earth, I knew not where;
for who has sight so keen and strong,
that it can follow the flight of song?

Long, long afterward, in an oak
I found the arrow, still unbroke;
and the song, from beginning to end,
I found again in the heart of a friend.

Ik schoot een pijl in de lucht
het viel op de aarde, ik wist niet waar
want, zo snel het vloog, het zicht
kon het niet volgen in diens vlucht

Ik ademde een lied in de lucht
het viel op de aarde, ik wist niet waar
want wie heeft zicht zo scherp en sterk
dat het de vlucht van een lied kan volgen?

Lang, lang daarna, in een eik
vond ik de pijl, nog ongebroken
en het lied van begin tot eind
vond ik terug in het hart van een vriend.

 

De muziek:

De groep heet AZ-Yet en werd opgericht in 1989, oorspronkelijk als een duo overigens.  In het R&B-genre, met wisselende samenstelling tot op heden nog steeds actief.
Wat mij betreft vandaag dus echt zwijmelen, bij zowel een heel mooi en veelzeggend gedicht als ook bij het lied met eenzelfde impact.

Weblog-Meeting 30 juni

7 maart nodigde ik jullie HIER uit voor een weblogmeeting op 30 juni in Alphen aan de Rijn. Enkelen gaven zich hiervoor al op, daar ben ik uiteraard blij mee. In mijn ervaringen waren het altijd erg leuke dagen dus ik hoop op nog meer aanmeldingen.

Ik heb nieuws met betrekking tot deze weblogmeeting…

De Jumbo namelijk, heeft een spaaractie gestart die eerrruuggggg goed uit komt voor de 30e juni…


(klik op afbeelding voor groter formaat)

Met het doen van boodschappen bij deze grootgrutter kun je sparen voor fikse korting op het entreekaartje. Dat kan dus behoorlijk schelen omdat je met onderstaande muntjes kunt stapelen tot max 25 euro.
Ik reis nooit met het OV dus ben niet op de hoogte van eventuele aanbiedingen op dit moment maar mocht iemand van jullie dat wel weten laat het me dan aub weten zodat ik het aan dit bericht kan toevoegen.
Daphne & Bastiaan, Herman & Daniëlle,  en ik rijden uiteraard met onze auto’s. Wel zo handig want dan kan Daniëlle ook mee omdat we dan haar rolstoel makkelijker kunnen vervoeren.
Voor ons is het een lange rit dus hoop ik nu alvast op GEEN oponthoud onderweg want ik wil de dag graag vroeg starten zodat we alle tijd hebben om zowel het prachtige park te kunnen bewonderen als ook de rondvaartboot door het Groene Hart niet hoeven over te slaan.

Ik verheug me er al enorm op jullie (weer) te mogen ontmoeten en kijk er naar uit ook anderen nog te mogen verwelkomen in de lijst van aanmeldigingen glimlach, des te meer zielen des te meer vreugd toch?!

On-ge-lofe-loos!!!

Gisterenmorgen komt Daphne bij me, “Ko? Wanneer gaan we naar Planckendael want daar is een paar uur geleden het 3e olifantje geboren”. Ik antwoord: “Morgen dan maar niet naar het Duitse NaturZoo Rheine maar naar het Belgische Planckendael in Mechelen…”.  Daphnes rooster kwam weer eens, zoals erg weinig de laatste tijd, goed uit, 2 dagen vrij, woensdag en donderdag. Weeronline beloofde matig maar ach we weten onderhand dat ze het zelden bij het rechte eind hebben, en een nat pak is geen ramp.


Gisterenmiddag dus nog op verlaat kraambezoek bij Mauk voor Daphne, zoals ik HIER beschreef en vandaag naar Mechelen dus.  Nou ik kan hartgrondig zeggen dat het maar goed is dat je nooit van te voren weet wat er gebeurt want had ik vanochtend geweten wat ik nu weet was ik niet naar Mechelen gereisd vandaag, zelfs niet voor het feest dat trio-kraamvisite heet.
Kom ik vanoachtend aangereden bij mijn maandagmeneer is daar alles in vol licht, dus met de schrik om mijn hart snel ik naar binnen. Is er niets aan de hand behalve dan dat hij zich in de dag vergist heeft en mij totaal verbaasd aankijkt omdat hij niet mij maar mijn vervanging (die ik geregeld had voor vandaag) verwachtte… Nadat ik hem gerustgesteld had en nogmaals uitgelegd had hoe het precies zou gaan en waarom kon ik doen wat moest en kon ik na een grote bak troost en een grotere beter pitamientjes samen, terug naar huis om met Daphne in de auto te stappen en zuidwaarts te vertrekken.


a) Een rit voor de boeg van 3 uur en 7 minuten. Tja die vlieger ging niet op, dat werden er 4 en 12 minuten.
b) Halverwege de rit ongeveer knakte het in mijn rug, ooeepsss, snel pijnstillers achter de kiezen. Die verkozen echter, net als ik, een vrije dag te nemen.
c) Eenmaal in het park eerst het restaurant in, eten én morfine innemen en er het beste van hopen. Die zooi maakt mij 9 van de 10 keer strontmisselijk en doet evenmin elke keer wat het moet doen. Vandaag echter…geen centje pijn, geen kleiner centje misselijkheid, kortom feestje. Ik sjouwde me suf en genoot met volle teugen. Een hele dag sjouwen in een dierentuin en dat geheel pijnvrij? Dat kon ik me niet meer heugen dus met regelmatige verbijstering ervaarde ik dit als een waar cadeautje.
d) Weeronline had het weer (uiteraard) bij het verkeerde eind en de niet beloofde regen viel toch, gelukkig niet zeiknat zoals bij ons laatste bezoek maar toch. Geen zon en een frisse wind, loop ik daar in een dun shirtje met spijkerjasje en een niet al te charmante maar wel heel lekker zittende capribroek met blote pootjes in nog blotere schoenen.
e) Splinternieuwe schoenen die een weldaad bleken, volop ook hiervan genieten dus. En natuurlijk van al het natuurschoon, ontluikende lente en de vele dieren, met name uiteraard de 3 jonge olifantjes.
So far so good… de snelwegleed was vergeten, we wenden aan het weer, later werd het milder en zalig en we hadden de grootste lol door bovenstaande cadeautjes. We hoefden ons immers niet te haasten want voor vanavond had ik voor mijn maandagmeneer vervanging geregeld.
Tja… en toen liepen we het park uit, stapten de auto in en vertrokken…
Een kwartier later zat ik te stomen naast Daphne, pijn die aan alle kanten uit al mijn gewrichten vloog en een uitweg zocht, het zweet stond op mijn voorhoofd. Vervolgens kwam de misselijkheid opzetten, klap boem, ik zweette me een kilo peentjes.
Nou had ik in het verleden met regelmaat last van hyperventilatie en zo af en toe kan ook wagenziekte me overvallen dus heb ik altijd in mijn handschoenenvakje enkele zakken liggen voor zulke noodgevallen. Dat dat handig is bleek wel want even later, in een kilometers lange tunnel kwam alles eruit, nee niet gemorst, de seconden die me resten waren lang tijd genoeg om zo’n zak te grijpen en die te openen. Als je zo intens beroerd bent is elke beweging die de auto maakt een ramp, zeker op het Belgische wegennet weet ik sinds vanavond. Met slechts 1 file die een kwartier duurde was de terugreis evengoed een ramp, heb me al in eeuwen niet zo ziek gevoeld. Als mijn lijf het had toegelaten was ik bij thuiskomst op de parkeerplaats op mijn blote knieën gegaan en had Iemand reuze bedankt voor het feit dat die Helletocht e.i.n.d.e.l.i.j.k. voorbij was.
Eenmaal in huis de kleren uit en pyjama aan en op de bank, even op adem komen.
Toen de foto’s van Daphne en mij op de pc en die in een map gezet, bekeken en geselecteerd en die die door de selectie kwamen online gezet. Samen hadden we er ruim 800. De map die HIER te bekijken is bevat 475. Het grootste deel van de foto’s is van mij en het kleinere deel is van Daphne.


Heb ik nog een “Kers” op deze “Taart”? Jawel!!!
Mijn camera had vandaag kennelijk ook besloten niet te doen wat het moet doen en alle foto’s zijn op een vreemde wijze genummerd, ze staan dus niet op volgorde, en sorry ik heb geen zin, noch de puf, ze allemaal om te nummeren. Toch is het bekijken van de foto’s wel de moeite waard want er zitten heel mooie foto’s tussen, al zeg ik het zelf.

Ik ga de flap dichtdoen, drink nog een bak thee en wens jullie welterusten alvorens ik na die bak thee mijn bed induik. Morgen nieuwe dag, nieuwe kansen toch.

Achter-de-foto-35

Foto-&-Schrijf-Uitdaging ~ Gestart: 17 – 8 – 2017 / 35 / 12 – 19 april 2018

Bijdrages van:


Vlinders. kleine wezentjes die uiterst kwetsbaar zijn, ik hou ervan. Ze symboliseren voor mij vitaliteit en optimaal levenstijd benutten. Ze zijn er maar heel even… net als wij eigenlijk… en ze maken er altijd het beste van. Beschadigd, stervend, met hun laatste adem voeren ze nog de mooiste vluchten uit alsof ze beseffen dat hun tijd erop zit.

Er zijn vele soorten, gelukkig ken ik inmiddels velen bij naam. De Nederlandse dan wel te verstaan want de Latijnse naam onthoud ik echt niet, daar werkt mijn geheugen dus echt niet meer in mee. Hieronder 2 foto’s van vlinders die ik gisteren pas voor het eerst ooit zag… ik schreef er HIER  over.

Zo bijzonder, iedere keer weer, hoe die kleine creaturen zo’n grote impact op mij hebben.

Jullie snappen dus ook wel dat je in mijn nabijheid niet over de euvele moed moet beschikken hen aan te raken, laat staan te vangen met een tupperware-of ander merk… doosje.. je kon dan nog wel eens met een heel boze, extreem rappe en niet mis te verstane, tong in Gronings accent kennis te mogen maken.

Ik ben best een heel lief mens, zo af en toe, maar owee als je je in mijn bijzijn misdraagt tov dieren!!!

Palm Koning & Bladvlinder

9 Dagen

Daphne mag dan wel werknemer van Wildlands zijn maar dat betekent niet dat zij dan ook als eerste een baby fotografeert, dat mag het personeel namelijk niet zolang ze in bedrijfskleding rondlopen. Vandaag en morgen is ze vrij dus togen we vanmiddag even op en neer zodat zij ook Mauk op de gevoelige plaat kon vastleggen. Ik had toegezegd mee te gaan op de voorwaarde dat we een kort rondje zouden doen omdat ik morgen mijn energie wel nodig heb. Ons plan is namelijk naar het Belgische te gaan omdat dierentuin Planckendael in Mechelen maar liest 3 olifantenbaby’s heeft gekregen, vanochtend de 3e, dus gaan we morgen op kraambezoek. Ruim 3 uur rijden enkele reis en een groot park dus tja ik wil niet moe zijn natuurlijk.  Kortom, vandaag alleen de olifanten bij ‘ons’ en even de vlindertempel om te kijken of er een Atlas zou hangen.

We werden niet teleurgesteld, integendeel zelfs. Die Atlas hing er. Tot onze grote verbazing ook 2 vlinders die we nog niet kenden. De ene kende Daphne wel en dat is de bladvlinder. Zeer bedriegelijk want het lijkt echt een blad, zo levensecht maar toch is het een vlinder.

Ook spotten we een andere vlinder die we beiden nog nooit gezien hadden, ik op een verzorger af die ons het antwoord ook schuldig moest blijven, het was een nieuwe aanwinst en zij beloofde mij het antwoord op te zoeken en in de mail te zetten. Op onze terugreis kreeg ik die mail al, de naam van de vlinder is:  Amathusia phidippus ook wel Palm Koning genoemd.

Na nog een kop koffie en rustpauze hobbelden we terug naar huis… foto’s gesorteerd, samengevoegd, geupload en HIER staan ze, veel kijkplezier.

22-N

Hi Everybody

For this weeks letter I did not have to think or search. Its in my favorite zoo, the one I visit twice a week at least. Although I have to admit that I don’t walk through it every time I am in the zoo. My favorite zoo is splitted up in three continents, and this N resides in the largest of the three. Because of my lesser good physical condition I sometimes have to skip that part. Never mind what my body is able to or not, I always enjoy myself to the max if I am in that zoo, for which I do have to drive 3/4 of an hour singular trip.

Oh and I’ve chosen 2 photo’s, this arch has not 1 but 2 N’s, a large one and a smaller one, in the last I’m sitting on the stairs on my way to go underground and visit the hippos.

 

Have something to share about the letter N?
Please join in and share it at https://abcwednesday.com/

 

Have a splendid, ♥-warming ABC-day / – week!
♫ M e l ☺ d y ♫

Di-Ma – 202

Di-Ma Gedichten op maandag / 9 – 16 april 2018 / 202 – Gestart: 02-11-2010

Lees bijdrages van:


 

Loopt alles zo mooi op rolletjes,
zonder schijn van kans op ontsporen.
Aaneenschakeling van lolletjes,
is onder de streep niets te horen.

Duikt onverwachts  verrassends iets op,
maak pas op de plaats, rustmomentje.
Je raakt niet meer zo snel in de slop,
schrijft herinneringsdocumentje.

Kiekeboe… zo kan het gebeuren
daar worden je plannen veranderd,
moet je buiten de lijntjes kleuren.

Ieder weet, niets blijft onveranderd,
beleef het in kleuren en geuren,
terwijl je in ’t leven meandert.

Tweestrijd in Tweestryd

Gisterenmiddag waren (v)echtgenoot en ik, volop van het prachtige weer genietend ondertussen, hard in onze tuin aan het werk. De nalatenschap van de winter wegwerken en de tuin ontvankelijk maken voor niet alleen de lente die veelbelovend gearriveerd lijkt te zijn maar natuurlijk ook voor eventuele gasten die door de poort binnen komen als we eerdaags weer eens gaan barbeknoeien… Een godsvermogen aan plantjes uitgegeven, sjongejonge, maar ja oke, het is weer een mooi aangezicht, wat moet dat moet of niet dan?


Eind van de middag was ik op en besloot ik onder te duiken in bad, nee niet letterlijk natuurlijk, alhoewel, mijn gewrichten jubelden van vreugde *grrijnsss*… gaat manlief met de honden aan de wandel. Komt ie terug staat de leukste buurvrouw (uche uche van ze never nooit nie) op hem af en deelt hem mede dat ‘morgen’ onze auto’s weg moeten zijn omdat zij een deel van het parkeerplein nodig hebben. Zij is voor de 2e keer hertrouwd en met deze man heeft ze een zoon (vette nakomer maar dat terzijde) een meer over het paard getild wangedrocht heb je nog nooit gezien. Dat joch is dus jarig en er komt een tuinfeest en op de parkeerplaats komt een groot springkussen dat ze gehuurd hebben. Manlief bleef vriendelijk en ging akkoord, later zei hij grinnikend “jij had vast anders gereageerd…” Dat beaamde ik natuurlijk want ik HAAT verwende koters, en tja dat pappie en mammie compleet het pad bijster zijn en zij idolaat hun prins opvoeden betekent niet dat ik dat goed moet vinden, niet dat zij dat snappen hoor, onmogelijk toch, ongehoord, verbijsterend dat iemand hun blerend schaap niet kan uitstaan. Zij is het type vrouw waarvan je denkt “die had bij de geboorte al een intern lichaamsdeel van de vrouw niet moeten meekrijgen… (laat ik het maar even zo netjes mogelijk uitdrukken). Kortom, na maanden vluchtdrangloos genietend geleefd te hebben  schoot ik op de bank acuut in een kramp en belde ik Daniëlle, die het burengeruchtoverlastverhaal inmiddels al kent en dus gelijk mijn vluchtdrang snapte. (daar gingen mijn plannen dit weekend te benutten om goed rust te pakken!)
Vanochtend dus in alle vroegte, vanaf mijn 2e adres, door naar Emmen. Daar in alle rust koffie gedronken en later broodjes gesmeerd om vervolgens de weg over te steken. Heeeeeerrrrrrlijk weer…. nog geen zon (gelukkig), meer dan warm zat liepen we al snel in blote armen en rammelden mijn Willemientjes.  Op Goede Vrijdag, of acurater gezegd de dag daarvoor, ging de Tweestyd open, die had ik nog niet in werking gevoeld. Mijn rug liet dat telkens niet toe. Vandaag gedroeg zij zich keurig dus durfde ik het wel aan. Ik weet inmiddels uit de verhalen dat de blauwe wreder rijdt dan de rode dus die keus had ik snel gemaakt, niet de kat op het spek binden door voor blauw (ik weet wel waarom ik dat de (enige) afschuwelijke kleur vind die er bestaat *glimlach*) en stapte dus met Daniëlle in de rode terwijl Herman buiten-beneden bleef omdat zijn gwrichten/rug hem dus geen toestemming gaven.

Uiteindelijk Serenga weer uit (nu onze ballerine en haar consorten (nijlpaarden) ook weer naar buiten mag wilden we dat natuurlijk ook niet overslaan, dook dame naar beneden dus moesten we alsnog de trap af natuurlijk), nadat we Nortica ook al hadden doorlopen, gingen we op weg naar Jungola. Deze keer niet rechtsom naar binnen maar linksom omdat a) Daphne vandaag niet op OLA zou staan maar op LAYOS en b) omdat de olifanten naar buiten zouden komen, de dames met jongen welteverstaan. Op het terras van Layos russten we uit terwijl we onze broodjes op aten en genoten van een groenblauwe suikerspin, die gratis af te halen was voor abonnees ivm de geboorte van Mauk afgelopen maandag.
De drukte die we in het park verwacht hadden was behoorlijk minder maar buiten de poort des te meer, veel volk op de been ivm de 4 mijl van Emmen, verbijsterend weer met hoe zo’n gemak ik door die mensenmenigte heen laveer zonder waar dan ook maar last van te hebben, bizar nog steeds, ik ben er nog niet aan gewend, deze veilige vrijheid te ervaren. Bij Herman en Daniëlle rustte ik weer even uit om mijn fundamenten genoeg op te laden om naar huis te kunnen rijden. Niemand wachtte op mij aangezien Daphne aan het werk was en de beide mannen ivm boogschietwedstrijden ook niet thuis waren. Een uur na mij ongeveer kwamen beide heren ook thuis,  manlief had de 1e prijs in de wacht gesleept en zoonlief de 3e, de trofeeënkast staat weer iets voller dan vanochtend dus *glimlach*
Mijn foto’s niet echt geweldg vandaag maar ja zulke dagen horen er nou eenmaal ook bij. Er bleven nog zo’n 125 over van de 155 waarmee ik thuis kwam, inclusief enkele gsm-foto’s van mezelf en foto’s van Herman zodat ik kan laten zien dat ik in de 8-baan ben geweest.
Hoe dan ook, ik had een heerlijke dag, prima gezelschap, zaligggggg weer, van mij mag dat voorlopig zo blijven.