♪ H o r e n ♪·2017---·Zing-Zo

60

Zing-Zo

Limerick op zondag

~ 273 ~ Gestart op 29 januari 2012

Zing jij ook mee met?


Vandaag 60 jaren geleden
werd grondig om een zoon gebeden.
’t Gebed werd verhoord
Ma’s wens niet verstoord
Pa was met ‘gezond’ ruim tevreden.
Dit 1e kind kreeg nog 2 zussen,
nog 1 wenskind en 1 ertussen.
Als gezinsgenoot
werd dit trio groot
middelste ging er snel van tussen.
Een feest gaan wij hier vandaag vieren,
we zullen weer lachen en gieren.
Met vrienden erbij
is de meute blij
wij, gasten en ook onze dieren.
Wij hopen op lieve weergoden
die ’t vuur niet met regen gaan doden.
Met barbeknoeien,
in de tuin broeien,
wordt er van “Jan Rap” aangeboden.
♪ S p r e k e n ♪·2017---·Ditjes-Datjes

Kunst of Gunst

“Verjaardag”… enkel- of meervoud aangezien manlief morgen jarig is en mijn schoonmeisje volgende maand… Verjaardagen roepen altijd herinneringen op, heel leuke maar ook minder leuke terwijl je toch wel vindt dat die laatste categorie eigenlijk nooit aan de orde zou mogen komen toch?

Nou zijn manlief noch ik van het feestganger-meel gebakken en feestjes, ongeacht wel soort ook, zijn aan ons niet besteed. We groeiden beiden op in een gezin waar weinig mocht en veel moest. Onze begintijd samen bestond dus ook uit veel van die verplichtingen. Toen ik op zeker moment besloot mijn titel eer aan te doen vond manlief dat een strak plan al zou hij nooit zelf daartoe het initiatief hebben genomen. Dat veroorzaakte ruzies, maar ja die waren er altijd al dus boeide me dat toen niet, ik hield voet bij stuk en heb daar tot op de dag van vandaag nooit spijt van gehad. Vanaf dat moment veranderden dus ook de ‘feestjes’ in ons huis rondom die dagen. De familie werd wel uitgenodigd maar men kreeg een tijdsbestek bij die uitnodiging, men kon zich daaraan houden of wegblijven. Een andere restrictie die ik ook uitdeelde was: ‘als jullie komen wordt er niet geouwehoerd, willen jullie dat wel, blijf dan vooral lekker thuis en doe het op je eigen tapijt…’ Ik was al dat geouwehoer van tig zogenaamde eerdere feestjes zo onbeschrijflijk zat dat ik niet wilde dat onze kinderen moesten leren dat een feestje zo niet leuk was.

In onze beider gezinnen was een kind aanwezig dat ongewenst was en dat ook op alle mogelijke manieren duidelijk te verstaan kreeg. Voeg in een ‘volwassen’ status zulke gezinnen samen en trammelant is verzekerd. Het onderwerp ‘opvoeden’ was altijd het hoofdonderwerp want wederzijdse (groot-)ouders waren het absoluut niet met elkaar eens over hoe het moest. Zowel mijn (de ongewenste) schoonzus als ik lieten ons het kaas niet van ons brood eten en wilden zelf wel bepalen hoe wij onze kinderen opvoedden. De, op dat moment nog, kinderloze broers/zussen hadden weer een andere mening dan wederzijds grootouders. Aangezien het toentertijd gebruikelijk was dat men ook de honden meenam naar verjaardagsfeestjes werden ook zij onderwerp van het gesprek want ook over het hoe je met je hond omgaat was een enorme discussiepunt vanwege de verschillende opvattingen. Kortom….alle reden dus voor mij om mijn kont tegen de krib te gooien met 100% manliefs instemming.

Inmiddels zijn we al weer vele jaren verder… niemand in dit gezin heeft het op feestjes, scheelt wel dat we daar gelijk over denken. Hoe we onze verjaardagen vieren is al vele jaren op dezelfde manier. Met een klein select groepje rondom mans verjaardag bb-knoeien en rondom de mijne met een fondue/gourmet of iets dergelijks. Heerlijk, dáár genieten we van. Prima gezelschap van geliefde en liefhebbende mensen die niet zeuren, niet veroordelen maar gewoon ronduit fijn gezelschap zijn.

Waar ik nou eigenlijk naar toe wil met dit verhaal…
“Men” zegt heel gemakkelijk: “je hebt eerder een kind dan de 100.000”
Ik hou het liever bij: “vader/moeder worden is een gunst, vader/moeder zijn is een kunst” . En dát kunstje, ook al wordt het al eeuwen door ik weet niet hoeveel mensen beoefend, is de moeilijkste van het leven van een ouder. Menigeen slaagt daar niet in, met alle gevolgen van dien. Mijn ouders niet, mijn schoonouders niet en helaas wij ook niet. In onze jonge jaren, toen de kinderwens hevig was, bespraken we al voordat er kinderen waren, dat we onze kinderen de vrijheid wilden bieden om zichzelf te ontwikkelen zoals ze wilden. Bij ons zouden er geen (nou ja bijna dan) verboden / geboden heersen.

Kinderen… ja die wilden we, graag zelfs, een heel elftal maar liefst, nou ja bijna dan maar toch minstens de helft. Dat je nog zoveel kunt wensen maar met betrekking tot dit deel van het leven echt geen mallemoer in te brengen hebt en maar moet afwachten of dat geluk je beschoren zal worden is gebleken. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit, pilletje zus, pilletje zo, probeersel dit, probeersel dat. Drama in hoofdletters. Ik herinner me nog levendig, alsof het gisteren gebeurde ipv 35 jaar terug, dat een collega van manlief op een bedrijfsfeest (had ik al verteld dat ik een schurft heb aan feesten?) lallend en zwalkend op ons afstapte, zijn hand op mijn schouder legde (die ik er overigens direct weer af mepte) en zei: “Johan heeft van de week nachtdienst hè, ik kom wel ff langs want hij kan het kennelijk niet…” (moet ik nog toevoegen dat dat het laatste bedrijfsfeest was waarbij wij aanwezig waren?) Tal van soortgelijke opmerkingen kwamen ook uit de familiehoek en buurtgenoten. Wij zijn dus ook relatief snel verhuisd.

Over een tijdspanne van 8 jaar mocht ik 6x zwanger worden. 4 werden sterretjes en 2 mochten we in handen krijgen en pogen op te voeden tot mooie mensen. “Jullie hebben een koningswens vervuld gekregen” werd gezegd toen we met onze 2e vanuit het ziekenhuis naar huis mochten gaan. We hadden immers al een dochter en nu dus een zoon erbij. Cliché of niet… ons maakte het geslacht niets uit…zolang ze maar gezond waren. We wisten immers beiden hoe het voelt om niet het favoriete kind te zijn, deels vanwege je geslacht?!  We deden naar vermogen en toenmalige inzichten wat wij dachten dat goed was. Dat er nare, heel nare, dingen gebeuren waarover je geen controle hebt is zeker van invloed op hoe zich dat dan verder ontwikkelt. Achteraf kunnen we niet anders dan constateren dat we veel fout hebben gedaan. Bizarre bijkomstigheid is dan wel dat de geschiedenis zich herhaalt, ook zo’n cliché maar helaas eentje van het absoluut-niet-leuke-soort. Contact met manliefs familie stopte nadat we zijn vader de laatste eer hadden bewezen, omwille van hem hadden we vele jaren veel geslikt maar toen hij er niet meer was, was die koek echt op. Een jaar later was mijn koek met mijn familie óók op, niet te zuinig óók. De deur was al 2x eerder dichtgegaan maar omwille van druk van buitenaf had ik die telkens weer geopend, die 3e keer was definitief. Nooit spijt van gehad, behalve dan dat ik zo stom ben geweest om het tot 3x te laten komen, als ik het bij die ene 1e keer had gehouden was ons veel bagger bespaard gebleven.  Die bagger die de aanleiding vormde tot die 3e keer was ook de basis van de verwijdering van een lid van ons gezin en ons. Zo ik al zei: geschiedenis herhaalt zich. Niet dat een mens ooit die keuze zou moeten mogen maken, moest ik hem wel maken… Kiezen tussen: of aan iets kapot gaan of een deur dichtdoen om jezelf, én vooral de rest van je gezin,  voor die ondergang te behoeden. Ik hikte al een tijd tegen die keus aan, toen er zeker moment nog een druppel in die emmer viel was voor manlief de maat vol, hij deed wat ik niet kon, die deur dicht. En ja hallo, ik ben en blijf een mens, heb dus emoties, dus steekt het best wel eens als ik een moeder-dochter-koppel zie die samen op stap gaan en plezier maken. Niet dat het de bedoeling is dat mijn schoonmeisje haar plek inneemt noch dat zij een soort van surrogaat is maar ik ben wel heel blij met het feit dat zij en ik dol op elkaar zijn, dat maakt veel goed, verzacht veel verdriet en pijn.  Hetzelfde geldt voor de momenten waarop ik met blije, stralend trotse, opa’s en oma’s geconfronteerd word, ook dat steekt maar God Zij Dank krijgt het groene monster nooit macht over mij en kan ik oprecht blij zijn voor die mensen die wel hun rol als opa en oma mogen invullen, ik geniet met hen mee! Manlief heeft ook geen last van het groene monster gelukkig maar hij houdt zich wel verre van zulke gebeurtenissen want ook al uit hij zelden tekstueel iets, ik zie in zijn ogen de andere kant. Pijn en verdriet die ik niet in zijn ogen wil zien maar wel zie en niet kan oplossen. Als ik toch eens kon toveren, dan toverde ik de ellende weg en hem morgen het ultieme cadeau maar ja helaas wat niet gaat gaat niet en daarmee moet je ook genoegen nemen en dat kunnen we gelukkig wel zonder dat dat nog al te veel moeite kost.

Met onze jeugd nog steeds bij ons onderdak is het heel soms wel eens wat minder leuk, logisch met 4 volwassenen. Ook hier herhaalt de geschiedenis zich, immers die generatie na ons heeft, net als wij toentertijd met de generatie voor ons, andere ideeën over hoe iets al of niet moet. Er zijn, uiteraard en gelukkig ook maar, verschillen. Sinds ik geen inkomen meer heb is het financieel niet altijd even gemakkelijk. De vaste lasten alleen al en de boodschappen, dus soms wens ik wel eens dat ze snel een eigen stek gaan vinden en innemen zodat wij het op dat vlak wat makkelijker krijgen maar anderzijds vind ik het ook nog steeds erg fijn ze hier te hebben. Ze doen nl wel veel voor me zowel actief als passief, het aanwezig zijn is een hele geruststelling als ik weer eens in een paniekaanval schiet en het alleen zijn echt ‘even’ niet kan behappen.  De spreuk ‘alles heeft zijn voors en tegens’ gaat gewoon op, zoals het hoort.

De levensschool deelt moeilijke lessen uit… die lessen succesvol doorlopen / afsluiten is een kunst in hoofdletters net zoals het krijgen van kinderen een gunst in hoofdletters is. Kunst en gunst komen samen als het je lukt onderling een goede band te hebben en te behouden. Binnen ons groepje lukt dat prima, ben ik heel blij mee, helaas is dat mij binnen het complete gezin niet gelukt maar ben ik nu wel gelukkig met de samenstelling van het gezin zoals het er nu staat.

Morgen dus lekker met ons eigen cluppie een klein feestje vieren, op de manier zoals wij vinden dat het hoort. Omringd zijn met geliefde en liefhebbende mensen. Alles mogen en niets moeten. Mogen zijn wie je bent, hoe je bent. Niet hoeven voldoen aan verwachtingspatronen die je onmogelijk kunt (wilt) vervullen. Kwaliteit boven kwantiteit!  Ondanks alle nare herinneringen ben ik me bewust van mijn rijkdom en daar geniet ik dan ook heel intens van.  Alles is in huis… nu alleen nog hopen dat de weergoden meespelen!

♪ S p r e k e n ♪·2017---·Stokjes

Blog-Dilemma’s Stokje

Een moment van: Geeuwwwwww … met al een paar nachten amper slaap wil ik eigenlijk nu het liefste wel onderuit zakken en de ogen sluiten maar dan is de kans groot dat ik vannacht ook geen oog dicht doe dus moet ik mezelf maar even wakker houden toch? Eens zien of ik een leuk stokje kan vinden? Tuulk, lukt toch altijd? En ja hoor… een ‘oudje’ alweer in blogzin, de bedenker is “Happy Liz” en zij plaatste het op haar blog in november 2015 . De vragen die ze bedacht zijn echte dilemma’s voor een (nee ik ben niet verslaafd, grinnik) blogger als ik.

  • Nooit meer tekst of nooit meer foto’s op je blog?
    Nooit meer foto’s dan want in tekst kun je altijd links plakken toch? Mijn foto-albums komen toch altijd online dus dat is zo gepiept en een link geplaatst nog sneller gepiept.
  • 2 Altijd een huilbui als je je blog bezoekt of altijd 30 minuten moeten wachten ?
    Huilbui want als ik aan iets de schurft heb is het wel het wachten. Wij hebben hier thuis niet voor niets de snelste internetverbinding die Ziggo leveren kan en heb ik bij de aanschaf van mijn flap als specifieke eis gehad: hij moet zo snel mogelijk zijn.
  •  3 Je blog bestaat voor een groot gedeelte uit advertenties of je kunt niet meer reageren op de reacties die je ontvangt.
    Al hoe zeer ik ook een hekel aan reclames heb… het niet meer kunnen reageren op de reacties die ik krijg zou ik verschrikkelijk vinden. Dat zou mijn blogplezier voor het overgrote deel verpesten.  De reacties doen  mij altijd heel veel en dan niet het aantal dus kwantiteit maar de inhoud, kwaliteit dus.
  • 4 Geen social media of geen mailbox?
    Dis is geen dilemma voor mij. Sociale Media mag weg, zal ik niet missen. Er staat tegenwoordig 99% onzin, haatzaaierij en andere bagger op, daar wordt ik niet vrolijker van. En ik heb niet de energie noch de tijd, wil ik er ook absoluut niet voor vrijmaken, om die éne procent lezenswaardige info op te zoeken.
  • 5 Je foto’s zijn onwijs wazig of je hebt altijd witregels tussen de zinnen op je blog.
    Dan maar wazige foto’s… met link naar het album… witregels horen in tekst maar alleen daar waar ze ook daadwerkelijk horen.  Bevordert immers de leesbaarheid en samenhang van een blogpost?! (Zo ook, een regel met maar 1 woord erop, brrrr)
  • 6 Je artikel blijft maximaal 12 uur staan of je mag maar twee uur in de week bloggen.
    Dan zou ik kiezen voor 2 uur bloggen per week. Gelukkig hoef ik hoogstzelden na te denken over een blogpost. Ze zitten altijd al in mijn hoofd, ik hoef alleen maar mijn flap te openen, mijn vingers erop te leggen en hen hun gang te laten gaan.
  • 7 Je mag niks persoonlijks kwijt op je blog of je layout is heel simpel en wit.
    Ik kies hier het eerste want de layout vind ik heel belangrijk. Bovendien is het sleutelen aan layouts mijn grootste ‘zit-op-de-bank-en-rust-uit’-passie. Het ontspant me enorm en die ontspanning heb ik veel te zeer nodig, zou ik dus absoluut niet zonder kunnen.
  • 8 WordPress of Blogger houdt geen spam tegen of Bloglovin werkt niet.
    Het laatste want dat gebruik ik toch al niet (meer). Vond het wel grappig toen ik het nog gebruikte maar ik had totaal niet de indruk dat het iets toevoegde en dus verwijderde ik het weer, heb er sindsdien geen seconde aan gewijd dus ook niet gemist.
  • 9 Je artikelen moeten altijd rijmen of je hoort alleen maar negativiteit in je hoofd als je een artikel schrijft.
    Het laatste, volmondig. Al rijm ik graag en hoef ik ook daarover nooit na te denken, die negativiteit is deel van mijn inspiratie, deel van mijn zijn. Zonder dat zou ik mezelf niet meer zijn. De negativiteit stelt mij in staat te genieten van de kleinste dingetjes waaraan velen achteloos voorbij gaan en telkens weer de bevestigingen te ontdekken die ik nodig heb om mijn strijd te kunnen voeren én overleven.
  • 10 Je moet reclame maken over je blog aan iedereen die je spreekt op een dag of je moet elke dag een shirt aan met: ‘bezoek mijn blog …(naam van je blog).
    Ik wil best over mijn blog praten maar dan wel met iemand die er interesse voor heeft, zo niet dan niet. Elke dag een tshirt met die tekst dragen is geen probleem, achterstevoren, binnenstebuiten, of iets eroverheen en hoppa, klaar is Koba. (ook met dit stokje)

Ben heel benieuwd naar jullie blogdilemma’s, mochten ze al bestaan. Deel je ze met me?

♪ S p r e k e n ♪·2017---·Stokjes

Geluk zaaien – dit maakt mij gelukkig

Een welluidende titel van een stokje dat ik vond bij Marije die hem weer op haar beurt was tegengekomen bij andere bloggers, oppakte en invulde. Op dezelfde manier doe ik dat nu dus ook *glimlach* want “Geluk zaaien”… wie wil daar nou niet de zoete vruchten van plukken?

  1. Ben je zelf soms eens op zoek naar wat meer geluk?
    Uiteraard, wie niet? Van ‘geluk’ kan je immers nooit teveel hebben? Geluk is een gevoel en gevoel wisselt snel, zeker bij mij. “Himmelhoch Jaugzend oder zum Tode betrübt” is wel van toepassing op iemand die leuke (not!) stoornis sen cadeau kreeg.  Geluk is ijl, ontastbaar, vervliegt en maakt zich onzichtbaar en andersom in fracties van seconden.
  2. Wat maakt jou gelukkig?
    Dat is God Zij Dank heel veel. Ik kan onbeschrijflijk gelukkig worden van de meest kleine, ogenschijnlijk nietszeggende, dingen. Alles heeft altijd een verhaal in zich en dat verhaal zoek ik altijd op, ik vind het gelukkig ook altijd wel ergens in de krochten van mijn geest.
    a) Buiten in de natuur zijn, alles voelen, ruiken, zien en met alle zintuigen proeven en inzuigen. b) Bij Jeans in het theater op rij 1. c) Languit op de bank, doende met wat ik op dat moment WIL doen, bakkie thee en peuken bij de hand, manlief en jeugd in de buurt uiteraard, veestapel erbij, alles mogen niets moeten. d) Activiteiten met lieve, leuke, bijzondere mensen. e) met mijn camera op pad en aan de slag, het liefst in een dierentuin en dan met mooie foto’s thuiskomen. f) vrijwilligerswerk. g) Ervaren hoe iemand geniet van iets dat ik doe. h) Gezien worden. i) Geaccepteerd voelen. j)  Iets voor een ander doen. k) aan blogs sleutelen. l) reacties krijgen hier. m) bloggers die meedoen aan (mijn) bloguitdagingen. n) Mogen delen met / betrokken worden bij.
    En zo kan ik nog wel ff doorgaan hoor maar dan wordt het antwoord op deze 1e trede van dit stokje wel heel erg lang.
    Recenter voorbeeld?
    Vannacht… in een huilbui op de bank, komt Bilbo aangelopen, springt boven op me, kruipt in mijn decolleté en likt de tranen van mijn wangen…
  3. Maak jij anderen al eens gelukkig en op welke manier doe je dat dan?
    Zie 2.g. Dat kan van alles zijn. Ik ‘lees’ graag iemands wensen van de ogen en vervul die dan ook als ik daartoe in staat ben. Dat kan van alles zijn, bijv. mijn maandagmeneer in de auto zetten en met hem een rondje gaan rijden, ook al gaan we de stad niet uit, hij straalt. Zo heb ik tal van, en heel verschillende ook, voorbeelden. op diverse fronten maar met name natuurlijk uit het vrijwilligerswerk waarin ik al 40 jaar actief ben en dus veel ouderen, alleenstaanden, mensen met beperkingen en eenzamen ontmoet.
  4. Wat ga jij doen om jezelf/anderen gelukkiger te maken?
    Moeilijk te beantwoorden zo 123. Met mijn eigen beperkende ‘zegeningen’ is elk nieuw moment weer een uitdaging. Toch probeer ik altijd weer zo open mogelijk, zo blanco mogelijk, dat wat op mij afkomt met een ‘♥-elijk welkom’ te ontvangen en aanvaarden, van elk moment het beste willend maken. Anderen gelukkiger maken is niet mijn doel. Mezelf gelukkiger maken is er wel eentje. minder vaak zwart zien, positiever zijn, dingen minder lading toe te kennen en noem maar op. Ik denk dat het is als het steentje dat iemand ergens op een strandje in de branding gooit, de rimpels die het veroorzaakt hebben altijd meer effect dan wij op het eerste oog veronderstellen. Als ik dus beter in mijn vel zit heeft iedereen met wie ik in aanraking kom daar voordeel van.
  5. Als je één boek of film over geluk zou mogen aanraden aan de Gelukszaaiers, welke zou dat dan zijn?
    Hmmm. Een film? Geen idee, sorry. Een boek? *krakerdekrakerdekrak*… Doe dan maar “Voluit leven/ Dit is jouw leven” want van alle zelfhulpboeken die ik in de loop der jaren verslond zijn deze 2 wel de twee die nog steeds binnen handbereik staan omdat ze mij goed hielpen en nog steeds helpen.
  6. Op welke drie blogs zou je graag wat geluk zaaien?
    Ik gun iedereen dubbel en dwars van ♥-e alle geluk dat gewenst is, waar zo naar verlangd en gehunkerd wordt.
    De mensen die in mijn ♥ zitten uiteraard maar zeker ook die mensen die ik er van ze never nooit meer in zal toelaten! Iemand iets kwalijk nemen doe ik niet want de enige die daar last van heeft ben ik zelf én die gunst wil ik die mensen niet bewijzen. Daarbij zijn zij vele malen zieliger  en medelijden waardiger dan ik want als zij zich alleen maar gelukkig kunnen voelen wanneer ze iemand anders in het ongeluk storten, kunnen juist zij alle geluk van de wereld wel heel goed gebruiken.Geluk zaaien… Geluk oogsten:
    Het zit in zoveel kleine dingen. Er zijn ontelbaar veel muziektesten, gedichten en anderszins aan gewijd en dat al eeuwen lang, het wordt evenzo lang al nagejaagd en lang niet iedereen kent het uit eigen ervaring. Al denk ik dat mijn hoop / wens onvervulbaar zijn, toch blijf ik eraan vasthouden, dat iedereen maar Geluk mag oogsten en altijd in staat zal zijn het te zaaien!!
♪ S p r e k e n ♪·2017---·Japans

Oogstrelend

     Marion‘s… Japans op Zaterdag (voorheen: Haiku op zaterdag)

118 Hier gestart op 17 januari 2015

Wat is een Haibun ~*~ Wat is een Haiga ~*~ Wat is een Haiku ~*~ Wat is een Kyoka ~*~ Wat is een Renga ~*~ Wat is een Sedoka ~*~ Wat is een Senryu ~*~ Wat is een Tanbun ~*~ Wat is een Tanka ~*~

 

Uitbundige wolk
oogstrelend roze deken
De ogen strelend

Herbevestigend ’t bestaan .
dat telkens weer wordt vernieuwd.

♪ H o r e n ♪·2017---·Zwijmelen

Perziken & Kruid

Marja’s Zwijmelen op Zaterdag

235

Gestart op 17 november 2012

Morgen is mijn lieftallige (v)echtgenoot jarig…60 wordt ie… wat een leeftijd alweer hè? Hij was 16 toen we elkaar voor het eerst ontmoetten… Geen liefde op de 1e blik, bij mij in ieder geval niet. Dat kwam ‘pas’ 6 jaar later plots de hoek om denderen (kan ik wel eens een blog wijden wellicht *grinnik*). Hoe dan ook…we zaten van de week te babbelen over toen. Welke muziek we draaiden, luisterden, muziek vooral waarop we ‘slijpten’ of is het slepen of …geen idee eigenlijk….. wat er voorbij kwam in de tv-programma’s van die tijd etc. In dat gesprek kwamen ook de namen van sommige artiesten voor, dat we niet snapten hoe men die naam had gekozen, er überhaupt opgekomen was.  En omwille dus van zo’n rare naam mijn keuze voor vandaag! Niet omwille van de tekst want die is God Zij Dank niet aan de orde.

♪ L e v e n ♪·2017---·Voluit-Leven

Handen & Voeten

Hoe geef je handen en voeten aan het niet-aflatende gezelschap van de alter-ego’s, die door elkaar heen naar je schreeuwen en fluisteren om je te verleiden naar hen te luisteren en hun bevelen op te volgen? Welke, aan jouw trekkende, handen laat je hun gang gaan en van welke hou je je zo ver mogelijk verwijderd? Welke, jou onderuit schoppende, voeten ben je inmiddels vergeten en welke ‘voel’ je nog dagelijks?

De emotie en de ratio bewandelen maar zelden hetzelfde pad. Integendeel zelfs, ze staan vaker lijnrecht haaks op elkaar dan dat ze in welke mate dan ook overeenstemming bereikten, al was het maar nog zo kortstondig.  “Kennis is macht” luidt een welbekende spreuk, daar kan ik het absoluut niet volmondig mee eens zijn. Kennis beangstigt ook, verontrust ook, roept meer vraagtekens dan uitroeptekens op, veroorzaakt twijfel en ja ook het besef dat je wel iets weet maar meer niet dan wel weet.

Handen en voeten geven aan het (Kaart-)spel des levens, kijken naar de kaarten die je uitgedeeld krijgt, wetende dat je het ermee moet doen, of je dat nou wilt of niet. Je hebt immers nooit en te nimmer volledig alles zelf in de hand? Ziektes hebben is in de ogen veler mensen hetzelfde als ziektes zijn. Ik heb ze, ja dat klopt, maar ik ben ze niet, om de drommel niet!! In mijn persoonlijke utopie hebben die ziektes geen invloed op mijn dagelijks functioneren, fysiek noch mentaal maar zoals al gezegd, Utopie, want dat is natuurlijk allerminst waar.

Vorig jaar in Voluit Leven  kreeg ik veel handvatten aangereikt en veel daarvan pas ik nog steeds elke dag toe. Heb veel aan- én ook af-geleerd. Niet alles, nee helaas, maar enerzijds mag een mens wat te wensen overhouden en anderzijds mag je ook niet van jezelf eisen het onmogelijke te bereiken. Dat vergt uiteraard ook het besef van hetgeen werkelijk onmogelijk is en dat is een heel vaag begrip, want wat is er nou werkelijk echt onmogelijk en als je dat al kunt benoemen, hoe weet je dan dat dat ook daadwerkelijk echt onmogelijk is? Niet dus, in deze context is namelijk niets echt onmogelijk maar ja je bent nu eenmaal behept met je eigen-aardig en eige-naardigheden. Het primitieve aspect van jouw persoonlijke, eigen ik, is een vaststaand gegeven en juist dat aspect bepaalt grotendeels je on-mogelijkheden en grenzen.

Handen en voeten geven aan datgene dat je, vooral in je eigen ogen, beperkt en beïnvloedt is een moeilijke klus. Soms lukt het en geeft het moed om op die weg voort te gaan, soms echter ook niet en dan ben je, zo voelt het althans vaak, terug bij af. Inmiddels een jaar verder heb ik, terugkijkend dus, wel mooie stappen gezet maar ben ik er al? Neuh! Eggies nie! En is dat dan zo erg? Ja! Nee tuulk nie! Het is én blijft een strijd de balans te vinden tussen wat ratio mij zegt te doen en wat emotie mij zegt te doen, naar welke stem ik meer luister of juist minder. Talloze factoren spelen een rol mee. De aanwezigheid van Klaas Vaak bijvoorbeeld, of wellicht beter gezegd, diens afwezigheid.

Jezelf uitdagen telkens weer een stapje in een onbekende richting te zetten is aan de ene kant handen en voeten geven aan het toegeven aan wat de ratio je duidelijk probeert te maken en aan de andere kant niet toegeven aan de emotie die je verleiden wil tot ‘foute’ keuzes.  Al hoe vaak je je binnen de emotie ook ‘alleen en verloren’ voelt, onbegrepen en ongewenst en de enige… De ratio vertelt je dat dat niet het geval is. Dat er velen zijn die worstelen met hun rugzak is, hoe schraal ook, dan toch wel een soort van troost.

Al hoe ik graag ik ook van mijn rugzak verlost zou willen zijn… Ik weet wel dat als alle rugzakken op 1 grote hoop zouden liggen, ik toch de mijne er weer tussenuit zou halen ipv te kiezen voor een andere die aan de buitenkant veel mooier is maar waarvan ik de inhoud niet ken.  Ik speel naar beste  (on-)vermogen mijn kaarten uit van het spel dat mij uitgedeeld werd. Met vallen en opstaan, het (weer) stoten van mijn neus, het weer …puntje puntje puntje etc… Met mijn ‘koesterdoosje’ waarin zoveel moois zit en bijna dagelijks wel iets aan toegevoegd wordt dat het de strijd, hoe intens en soms uitzichtloos lijkend ook, toch de moeite waard maakt!.

♪ S p r e k e n ♪·2017---·Beestenspul

En hoe gaat het nu met?

Zoals ik afgelopen vrijdag HIER meldde is onze veestapel met 2 leden uitgebreid en inmiddels zijn we 4 dagen verder. De vorige eigenaresse van dit prachtig duo had hun karakters heel goed omschreven, geen woord aan gelogen *grijns*.

De ‘veilige’ plekken worden nog maar nauwelijks ingenomen. Hooguit wanneer Brego weer eens een concert blaft en dat langer dan gewenst aanhoudt.

Bilbo (de dunnere van de 2) bewandelt het huis alsof het zijn koninkrijk is. Brego heeft al een paar keer een tik op de neus gekregen. Noah krijgt ook een tik op de neus maar dan eentje met de neus ter begroeting. De vensterbank is zijn favoriet plekje, daar ligt meneer de hele dag, nou ja bijna dan, in. Met regelmaat komt hij daar vandaan om bij ons een aai, een kroel of wat ook te halen. Met name Daphne is favoriet  want zodra zij binnenstapt draait hij om haar benen, net zo lang tot ze bij hem op de grond gaat zitten en zijn buik masseert, hij gaat echt als een jeweetwel op de rug liggen met de pootjes gestrekt in de lucht. Gisterenavond vertrok meneer met het duo naar boven en heeft beiden (te) lang wakker gehouden in hun bed omdat hij maar om aandacht bleef vragen, letterlijke aandacht, die van handen aan zijn lijf *glimlach*.

Largo (de dikkere van de 2)  ligt ook veelal in de vensterbank, vooral ’s avonds als er buiten geen lawaai meer is. Met de warmte van de afgelopen dagen staan de ramen natuurlijk open en komt er dus veel geluid binnen, dat schijnt hij niet zo denderend te vinden. Zijn meest favoplekje is achter onze tv. Zo lang als hij is strekt hij zijn lijf tegen de tv aan, lekker warm, en legt dan vervolgens zijn hoofd dusdanig neer dat hij onder de tv door kan kijken naar wat er in de woonkamer gebeurt. Ook hij komt een knuffel halen maar nog niet zo veel als zijn broertje.

Bilbo mag zich dan wel de keizer in ons huis vinden maar Precious is het daar niet mee eens. Ze heeft de heren een paar dagen geen aandacht geschonken maar gisterenavond werd ze bij binnenkomst met gebrom begroet, dat ging haar kennelijk te ver want ze zette Bilbo eventjes op zijn nummer onder het mom van: “Leuk hoor dat je er bent, je mag hier ook best blijven wonen maar je moet nooit vergeten dat ik hier de 1e was en dit dus mijn huis is” . Largo keurt ze geen blik waardig en gezien zijn terughoudende opstelling gebeurt er tussen die 2 dus ook niets negatiefs. Bilbo voelt zich dus al (bijna) helemaal thuis hier, Largo heeft nog wat tijd nodig, én laten we daar nou volop van in voorraad hebben? *grijns*.  Het is overigens best grappig te zien hoe onze veestapel onderling (weer) de rangorde bepaalt, ik bemoei  me daar uiteraard niet mee, ze zoeken dat maar lekker zelf uit.

Op bepaalde tijden op de dag krijgt onze veestapel eten, de hondenheren en Precious kennen die tijden natuurlijk op hun duimpje en als die tijd nadert komen ze zich melden. Blijven onze aandacht vragen op diverse manieren om ons te melden dat ze er zijn, dat het etenstijd is en dat we in de benen moeten komen. Bilbo neemt dat trekje al aardig over. Zodra 1 van ons rond dierenetenstijd in de benen gaat holt hij met ons mee de keuken in en of Precious het nou wel of niet leuk vindt, hij hobbelt achter haar aan het aanrecht op en gaat staan mauwen en rond onze handen en de voerbakjes rondjes draaien. Maagje eenmaal gevuld duikt hij weer de vensterbank in. Largo doet dat nog niet dus die geven we het eten op de plek waar hij zich op dat moment bevindt.

Kortom… het gaat prima met ze, en ze maken 4 mensen blijer!

20 van-of 318«...16171819202122232425...»