REISMEERMIN – Invalshoek – Overgang – Dankbaarheid

Het onvermijdelijke kwam vroeger dan verwacht. De problemen die erbij opdoken waren ook vervelender dan verwacht. Op zekere dag werd de huisarts ingeschakeld, zó kón hét écht niét langer. Hij was het daar volkomen mee eens en zo ging ze op zeer jonge leeftijd huiswaarts met in moeders jaszak een doosje met ‘dé pil’. Dat zou helpen werd haar bezworen. Al snel bleek dat hij het bij het verkeerde eind had. Veel ellende volgde waaronder late miskramen en daaropvolgend noodzakelijke curettages waarbij bleek dat zij niet op de reguliere anesthesiemiddelen reageerde en dus die eerste keer heel het ziekenhuis bij elkaar gilde. Er volgden vele trajecten met vruchtbaarheidsonderzoeken en de ellende leek maar niet te willen stoppen. Alsof het allemaal nog niet genoeg was werd ze op haar 33e ook nog eens gezegend met de overgang en niet in een milde vorm ook nog eens. Haar vaste gynaecoloog was een schat van een man maar verschrikkelijk conservatief. De hele fabriek verwijderen durfde hij niet aan want dat zou grove psychische gevolgen kunnen hebben. Voor haar argument dat ze psychisch toch al behoorlijk in de war was en dat zij die fabriek niet nodig had om zich vrouw te voelen, bleek hij helaas keer op keer op keer niet ontvankelijk.

En toen op een dag las ze in de krant een uitnodiging voor een afscheidsreceptie. Een glimlach gleed om haar mond en ze greep terzelfder tijd de telefoon en belde de assistente. Op haar vraag of al bekend was wanneer de opvolger zou starten hoorde ze de assistente glimlachen. Hij begint maandag 2 april, zei ze. De volgende vraag, logischerwijs, of er plek was die dag en ja dat was er. Zonder verdere tekst en uitleg werd de afspraak gemaakt en de assistente beloofde haar de vervanger in te lichten over haar wensen. Die maandag zat ze amper een minuut aan de tafel van de vervanger en die vroeg haar: ‘wanneer?’ Ze antwoordde hartgrondig: “GISTEREN!”. Daarop glimlachte hij en zei: “is morgen ook goed?” Ze had even geen mondeling antwoord paraat maar haar gezicht sprak boekdelen. Dankbaarheid is soms niet in woorden uit te drukken en hoe dankbaar ze die vervanger is kan ze nog steeds niet onder woorden brengen.