Marja

Morgen is het 27 juli. Dan is het 18 jaar geleden dat één van mijn meest dierbaren stierf. (Ten gevolge van kanker, een maand nadat zij 62 was geworden.) In de rouwdienst die daarop volgde zong ik op haar verzoek onderstaand nummer. Er gaat nog steeds geen dag voorbij of ik denk aan haar, met regelmaat hoor ik nog haar stem en voel ik haar om me heen. Heb sindsdien dit nummer wel regelmatig geluisterd maar nooit meer gezongen, lukt me ook nu niet zonder dat mijn stem breekt.

Herinneringen zijn er heel veel, we hebben zoveel samen gepraat, vooral in die laatste maanden op weg naar haar sterven. Op PalmPasen, kort voor haar overlijden, is ze gedoopt en heeft ze belijdenis gedaan. Het meeste verdriet had ze op voorhand van de angst die ze had voor haar achterblijvende man. Ze wist dat hij dat niet aan zou kunnen. En helaas bleek ze gelijk te krijgen want enkele maanden later werd hij gevonden, had zich verhangen, en zo stonden we dus aan haar graf om hem bij haar neer te leggen. In hun Leven en Dood, onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Leven en Dood horen bij elkaar, maar wat kunnen beiden pijnlijk zijn!
Tegelijkertijd kunnen de talrijke mooie herinneringen zo troostrijk zijn!
Ik ben me bewust van het feit dat juist in deze week veel mensen daarvan extra doordrongen zullen worden. Hoop dan ook uit de grond van mijn hart dat onderstaand lied hen die het nodig hebben mogen bemoedigen, versterken en troost geven.