Onuitwisbaar

Marja

Morgen is het 27 juli. Dan is het 18 jaar geleden dat één van mijn meest dierbaren stierf. (Ten gevolge van kanker, een maand nadat zij 62 was geworden.) In de rouwdienst die daarop volgde zong ik op haar verzoek onderstaand nummer. Er gaat nog steeds geen dag voorbij of ik denk aan haar, met regelmaat hoor ik nog haar stem en voel ik haar om me heen. Heb sindsdien dit nummer wel regelmatig geluisterd maar nooit meer gezongen, lukt me ook nu niet zonder dat mijn stem breekt.

Herinneringen zijn er heel veel, we hebben zoveel samen gepraat, vooral in die laatste maanden op weg naar haar sterven. Op PalmPasen, kort voor haar overlijden, is ze gedoopt en heeft ze belijdenis gedaan. Het meeste verdriet had ze op voorhand van de angst die ze had voor haar achterblijvende man. Ze wist dat hij dat niet aan zou kunnen. En helaas bleek ze gelijk te krijgen want enkele maanden later werd hij gevonden, had zich verhangen, en zo stonden we dus aan haar graf om hem bij haar neer te leggen. In hun Leven en Dood, onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Leven en Dood horen bij elkaar, maar wat kunnen beiden pijnlijk zijn!
Tegelijkertijd kunnen de talrijke mooie herinneringen zo troostrijk zijn!
Ik ben me bewust van het feit dat juist in deze week veel mensen daarvan extra doordrongen zullen worden. Hoop dan ook uit de grond van mijn hart dat onderstaand lied hen die het nodig hebben mogen bemoedigen, versterken en troost geven.

30x Akkoorden op - Chords on “Onuitwisbaar

  1. Wat een verdriet…… Het is vreselijk om een dierbare te verliezen en dan ook nog tweemaal. Een gemis, te groot voor woorden.

    De hele week denk ik al aan verlies. En als het zo dichtbij is, dan raakt het je enorm.
    Heel veel sterkte en een dikke knuff…..
    Een arm om je heen en mijn gedachten zijn bij je.

    Liefs Frederique

    • Ja klopt. Temeer omdat ik me ook herinner dat ik me nog heel lang schuldig heb gevoeld. Ik had haar beloofd goed voor hem te zorgen maar ben daar uiteindelijk niet in geslaagd. Het heeft een hele tijd geduurd voordat ik dat schuldgevoel los kon laten.

      En ja….verdriet om verlies is aanwezig, zeker na vorige week en door al de indrukken van het nieuws waaraan niet te ontkomen is.

      dank je wel lieverd, *duikt ff in die arm weg*.. -x-♥

  2. In deze week van rouw komt al het eigen verdriet ook weer boven.
    Toch moeten we weer verder gaan dat is de beste manier om hen te eren.

    Lieve gotejes, Ria

    • Klopt helemaal… te meer ook omdat je weet dat die overledenen juist wilden dat we ons leven zou leven en vieren.

      Liefs terug

  3. Ik heb ook veel herinneringen aan dit lied. Wordt veel gezongen bij uitvaarten, ook bij mijn vader.
    Nu heel actueel helaas Mel. Mooie zin he, neem Heer mijn beide handen en leid uw kind.
    Heel troostrijk vind ik.
    Thanks!

  4. Wat een indringend verhaal en wat een toepasselijke lied in deze voor velen verdrietige tijd. Je zal het van mij misschien niet verwachten, maar oprecht gemeend, sluit ik me aan bij je laatste zin.

    Gezang 232, ik was weer even terug in de kerkbank van mijn jeugd.

    • Ja klopt… mede door de gebeurtenissen van de afgelopen weken kon ik niets beters plaatsen dan dit, vond ik.

      Ehh verwachtingen… heb ik niet van wie dan ook. Ik laat me altijd graag verrassen. Al zou het me wel verbaasd hebben als jij (of wie dan ook) iemand in moeilijke tijden niet aan een ander bemoediging, kracht etc gunt. Dat zou onmenselijk zijn en ik beschouw jou zeker niet als een onmenselijk iemand, integendeel ;-)

      Ja dat kan, het is immers al een heel oud lied. Ook al wordt het heden te dage gelukkig nog vaak in de erediensten gebruikt.

  5. het lied past inderdaad heel goed in deze dramatische week en vele zullen er steun in kunnen vinden.Inderdaad worden veel mensen nu teruggeworpen op de verliezen die ze zelf geleden hebben.
    Voor mij heeft het lied totaal andere herinneringen…. van het uitzitten van éindeloze kerkdiensten waar ik veel te jong voor was en wachten tot het afgelopen was!

    • Wellicht is het het leeftijdsverschil tussen ons die dan toch voor net iets andere herinneringen zorgt ;-)

      ‘Eindeloze’ kerkdiensten ken ik natuurlijk wel maar niet van de kerk die ik voorheen altijd bezocht. Daar was het namelijk eerder regel dan gewoonte dat het niet langer dan een bepaalde tijd mocht duren.

        • nouhou in mijn geval kan ik dat ontkennen (gelukkig)

          In die tijd was kerk/geloof bij ons thuis een verboden onderwerp behalve dan dat ik wel toestemming kreeg om met mijn vriendinnetje op zondag (en haar ouders, broer en zusje natuurlijk) naar hun kerk te gaan. Zij gingen naar de Apostolische kerk bij ons in het dorp. Ik vond dat altijd prachtig. Dat gezin was thuis altijd bezig met muziekmaken en zingen, vader zat dan aan het orgel en wij stonden eromheen te zingen en te musiceren met diverse instrumenten, ik sleepte altijd mijn koffer met accordeon achter me aan, de straat over naar hen toe. Mooie en dierbare herinneringen!

  6. Wat een onmetelijk droeve geschiedenis. Ik heb er geen woorden voor. En wat moet ik dan zeggen over de muziek? Wel, dat ik hoop dat hij vele tot troost zal zijn.

    • Ja klopt helaas. Ik heb het statisch benoemd en andere details opzettelijk weggelaten.

      Je ‘moet’ helemaal niks natuurlijk, maar ik hoop dat jouw hoop vervuld worden zal.

  7. Een heel heftig verhaal .ik heb het meegemaakt in mijn familie .Soms kan de een echt niet zonder de ander en is er slechts die ene uitweg .Ik wens je sterkte
    Liefs Elisabeth

  8. Wat een vreselijk droevig verhaal. Zij overleden aan kanker en hij heeft zich verhangen. We kunnen ons voorstellen dat je morgen aan haar denkt, want 62 jaar is te jong om afscheid te moeten nemen van deze wereld.

  9. Het went nooit he… verliezen blijft altijd pijnlijk.
    En zeker na wat er allemaal is gebeurd deze week, hakt het er weer flink in.
    Veel sterkte!

    • Nee inderdaad!
      Het hakt er Zeker in, mede omdat vorige week dinsdag een vriendin van mij overleed op 50 jarige leeftijd tgv longkanker en ik zaterdag voor een week afscheid van haar moest gaan nemen.
      Dank je wel.

  10. Groot verdriet, het komt helaas in ieders leven wel een keer of meerdere keren langs. Hoe je het verwerkt is verschillend, maar de uitvoering maakt niet uit, het gevoel wel.

  11. Wat een prachtig, troostrijk lied, ik kende het niet. Hoewel de aanleiding voor dot lied niet mooi is, niet voor jou persoonlijk en niet voor de wereld. Ik wens je veel sterkte!

    • Klopt inderdaad. Het heeft mij toen tijdens die uitvaartdienst wel enorm gesterkt dat ik het zingen ‘moest’. Omdat zij er speciaal om gevraagd had en ik haar niet wilde teleurstellen kreeg ik de kracht het mooi uit te voeren.
      Dank je wel.

  12. Zowaar, dit pakt me bij mijn kinderoren, die nog gelovig waren. Ik kan het troostende er in terugvinden voor jou, en bij de nabestaanden van de MH17-ramp. En ook voor de nabestaanden van mijn zwager Maarten, waarover mijn blog deze keer gaat; wij hebben helaas niet bij de uitvaartdienst kunnen zijn. En ook denk ik er bij aan mijn moeder, die, ook veel te vroeg, ook aan kanker, overleed op haar 71ste verjaardag, en die zolang ze kon bleef meezingen in het kerkkoor, dat dan ook massaal was vertegenwoordigd op haar begrafenis.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge