♪ S p r e k e n ♪·2017---·Schrijfveren

Onherstelbare schade

Thema van 22 maart 2017 van Heldenreis~Schrijfveren : Onherstelbare schade

Wat een betekenisvol woord is dit of niet dan?

Zonder te overdrijven kan ik wel zeggen dat mijn leven uitdagend was, zeer uitdagend als ik zo objectief mogelijk probeer terug te kijken. Vooruit kijkend is het nog steeds uitdagend. Ik ben heel blij van de diverse medicatie af te zijn om mijn mentale status in balans te houden. Niet dat die middelen echt afdoende goed werk deden, ik had meer last van de bijverschijnselen dan van het ‘goede’ dat ze moesten doen. Steeds meer verloor ik het zicht op mezelf, op wie ik werkelijk was en op zeker moment realiseerde ik me dat dat toch niet de bedoeling kon zijn.

Bij een zekere professionele hulpverlener kwam ‘onherstelbare schade’ op tafel. Die is aanwezig en ja helaas heeft die ook jaar in jaar uit mijn bestaan essentieel beïnvloed, teveel zelfs. Het bepaalde alles. “Kun je dat herstellen?” werd mij gevraagd, ‘nou nee niet dus, onmogelijk toch?’. “Dat klopt” was de tegenreactie. “Dus wat kun je dan wel doen?” ‘Zoeken naar handvatten de me helpen te leren ermee te dealen…’ “Juist, en dat is waar we ons op gaan richten”.  ‘Oké want ik wil vooruit, stilstand is achteruitgang, er moet ergens een opening zijn waardoor ik kan zien wat er voor me ligt als ik de invloed van die onherstelbare schade tot een minimum kan beperken…’

Ik begon me in te lezen op het internet in mindfulness, in eerste instantie om het ‘moderne hype-nonsens-zweverig-etc’ gevoel bij mijzelf weg te halen. Las veel van mensen die er zeer positief over waren, kocht bij de kringloop een paar boeken en begon te lezen. De huisarts stond volledig achter me toen ik bij haar kwam met de mededeling dat ik  het over een andere boeg wilde gooien, dat er iets moest gebeuren om het roer volledig om te gooien en dat ik dan maar dingen wilde gaan proberen waarbij ik (nog) niet het gevoel had dat ze zoden aan de dijk zouden zetten. Zij stuurde me door naar Jos nadat ze me uitgebreid over hem en zijn activiteiten had ingelicht. Onder het mom van ‘erger dan het nu is kan het toch al niet worden dus laat ik het maar proberen’ ging ik naar hem toe. Er volgden vele 1-op-1-sessies en 2 cursussen met groepen mensen. Vele kwartjes vielen gaandeweg. Dat heb ik uitgebreid beschreven in diverse logs tijdens die maanden waarin de cursussen plaatsvonden.

Ik leerde erkennen dat er onherstelbare schade is, dat die schade mij ziek heeft gemaakt en dat dat ook altijd zo zal blijven maar ik leerde ook dat ik niet die ziekte ben, ik heb het maar ben het niet, daartussen zit een wereld van verschil als dag en nacht.  Mijn grootste leerdoel was dus vanaf dag 1, het leren accepteren van. Met de aangereikte handvatten als het ware vanaf 0 het leven weer opbouwen, uitdagingen aangaan en me constant realiserend dat gedachten slechts gedachten zijn, geen feiten en dat ik dus me niet door gedachten mag laten weerhouden van het doen van dingen die ik wil én kan binnen de fysieke on-mogelijkheden die ik immers ook heb al sinds een jaar of 45 inmiddels. Na de, best wel heftige en intensieve, aanpak van het mentale deel kon de aanpak van het fysieke deel natuurlijk niet achterblijven want 1 van die fysieke problemen belemmerde me 24/7 veel te veel om ‘voluit leven’ zoals ik leerde in de mentale aanpak, toe te passen.  Die fysieke aanpak pakte heel verrassend, zeer positief uit. Het is zo ontzettend fijn om niet meer 24/7 mijn darmen te voelen, niet constant gefocust te moeten zijn op de locaties van kamer 100. Ik begon zelfs beter te slapen… het aantal uren nam toe, niet per dag maar wel per week. De slaap die ik krijg, remslaaploos, geeft meer rust dan ‘vroeger’.  Dat ik daarnaast ook zo’n 16-18 kg verloor is een bijkomstigheid die ook wel positief te noemen is.

Onherstelbare schade… iemand die geweld heeft ervaren op alle niveaus. Iemand wiens vertrouwen meermalen behoorlijk beschaamd is, met name door mensen van wie je onvoorwaardelijke liefde en trouw zou mogen verwachten… verkracht, misbruikt, gestalkt, in de steek gelaten, lichamelijk en psychisch mishandeld, bedrogen, belogen en verraden… ja die schade is er maar ik kan oprecht zeggen dat het me nu lang niet meer zoveel beïnvloed als dat het altijd deed. Het enige waar ik nog steeds mee worstel zijn de stemmetjes in mijn hoofd als het gaat om het schenken van vertrouwen aan mijn medemens. Het heel veel houden van iemand maakt die, in tegenstelling tot wat je zou verwachten, niet makkelijker helaas. Dáár heb ik dus nog wel het één en ander te leren! Maar goed… alle goede dingen komen langzaam, toch? Aanhouder wint, toch? Opgeven is geen optie, toch? Elke stap voorwaarts is er eentje, toch? Meer dan mijn uiterste best doen kan ik niet en dat is genoeg, dat moet genoeg zijn, het is natuurlijk je reinste onzin om mezelf onhaalbare doelstellingen op te leggen.

Terug kijkend op 2016 sinds ik bij de huisarts kwam te zitten,  nu een jaar geleden… kan ik niet anders zeggen dan dat dit wel een heel speciaal jaar is geweest. Soort van wedergeboorte, zo voelt het. Ik besef dat ik er nog lang niet ben, dat ik nog een lange weg te gaan heb maar ik weet wel dat ik kan bouwen op het groepje mensen dat om me heen staat en dat ik erop mag vertrouwen dat zij er zullen zijn met uitgestoken handen om mij omhoog te trekken dan wel voort te duwen als ik ‘even’ weer vastloop, vastgelopen ben, dreig vast te lopen…

Onherstelbare schade… die is er… het is niet alleen maar negatief. Het is een leerboek waarin gaandeweg de jaren vele kanttekeningen in zijn gekerfd, ik mag hetgeen ik ervan leerde toepassen om herhaling te voorkomen maar ik mag ook volledig zelf bepalen in hoeverre het mij belemmeren zal op mijn weg om voort te gaan. Ik heb de controle, niet de ziektes, niet die onherstelbare schade, niet de medicatie, niets, alleen ik!

24x Akkoorden op ~ Chords on “Onherstelbare schade

  1. Mooi sterk mens! Ik bewonder je veerkracht. Iedereen krijgt zijn deel in het leven, de een op een andere manier dan de ander. Ik vind dat jij een groot deel hebt gekregen. Maar je staat er zo nuchter in. Soms voel ik boosheid bij je. Maar dat mag ook. Gevoelens mogen er zijn. Dank je wel dat ik je mag leren kennen. Heel veel liefs xxx

    1. ;-) Dank je wel lieverd.

      Ja dat klopt… dat denk ik soms ook maar tegelijkertijd is daar dan die stem die zegt: “als dit niet bij jou mag komen bij wie dan wel?” en op die vraag is mijn antwoord uiteraard: ‘nee geef maar hier, ik gun ’n ander geen pijn in welke vorm dan ook’.

      Ja heel soms komt dat wel bovendrijven ja, maar meestal is het frustratie. Ja zeker mogen die emoties er ook zijn, sterker nog, ze moeten er zijn want anders raak je in onbalans.

      Graag gedaan en geheel wederzijds! Knuffel en veel liefs terug xxx

    1. eh nou dat weet ik niet… het is ‘gewoon’ zoals het is, ik moet het ermee doen.Gelukkig lukt het me heel aardig om ‘tevreden’ te zijn en te accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn en komen zoals ze komen… met vallen en opstaan uiteraard maar dat hoort zo, toch?

  2. Je hebt heel wat meegemaakt en als ik dat zo lees dan denk ik, wat een oneerlijke wereld is het toch. Sommige mensen liegen en bedriegen hun hele leven lang door en anderen met een goed hart krijgen alles voor hun kiezen. Zo te horen zit jij in een opwaartse lijn en dat is je meer dan gegund! In elk geval hoop ik dat je ook door het bloggen het e.e.a. van je af kunt schrijven en dat je het gevoel hebt dat je medebloggers met je meeleven :-)

    1. Jah best wel, ik heb lang niet alles beschreven omdat ik dat niet nodig vind want het ontlokt weer zoveel …

      Ja klopt, gelukkig wel, ben daar ook heel blij mee.

      Ja hoor, dat lukt prima… en ja dat weet ik ook, ook iets waar ik enorm blij mee ben en dat ik zeer koester. Na bijna 14 jaar bloggen mag ik dat ook wel beseffen toch ;-)

  3. ik kan mij geheel bij de woorden van Marije aansluiten
    ik ben niet zo goed in woorden , maar die zegt het naar mijn mening goed
    en als ik je nu wat weken ken en af en toe iets vernam , zeg ik gewoon
    je bent een kanjer
    als ook zij die bij je staan

    fijne avond groet

    1. ;-) Geeft niks toch, ieder zo zijn eigen talenten.

      Dat is lief van je, dank je wel. Ja dat klopt, zonder hen zou ik echt verloren zijn en niet daar zijn waar ik nu ben.

      dank je wel hoor, jij ook aub.

  4. Klopt als een bus. Helaas kan ik wel zeggen dat er soms helaas toch nog dingetjes gebeuren die je triggeren. Die oud zeer weer naar boven halen. Ook al denk je het nog zo goed te hebben weggestopt of verwerkt.

    1. ;-) Nee, sluit als een bus… klopt als een zwerende vinger *griijnsss*

      En ja helaas moet ik jou volkomen gelijk geven. Bepaalde triggers vermijd ik dus ook express, bepaalde films/tv series die ik absoluut niet kijk ook al zou men er geld op toeleggen.
      En er zijn er die je niet kunt vermijden omdat ze zich op de meest onverwachte momenten aandienen… dat is heftig, daarom ga ik ook hoogstzelden alleen op pad en kies ik mijn gezelschap buiten de deur heel zorgvuldig, mensen die weten wat ze moeten doen als het met mij (dreigt) fout (te) gaat(n)

    1. Eh ja … het zij zo.
      Niet stil vallen hoor, Ik “hoor” je te graag 😉

      Dank je wel… het is zoals het is… Ik moet het ermee doen. Met zoals ieder ander ook zijn eigen rugzak moet dragen.

      😚👋🖐🖑

      1. Zo is het… een rugzak hebben we allemaal. Alleen weegt hij bij de een veel zwaarder dan bij de ander. Dus moet ieder hem naar eigen vermogen en op eigen manier dragen én er het beste van maken.

  5. Wat geweldig dat je zo helemaal uit de diepte omhoog klautert. Die boom vind ik prachtig. Ook beschadigd maar geweldig sterk. Hij lijkt wat op dat beeld van Zadkin in Rotterdam.. Af en toe schrijf ik hier wat voor ABCWednesday, maar ik heb het behoorlijk druk. In ieder geval tot ziens.

    1. :-) Opgeven was al een hele tijd geen optie meer, zeker nu niet meer. Dank je wel!

      Ja prachtig hè? Het Mantingerbos staat erom bekend, ligt zo’n 29 km ten zuid-oosten van Assen

      Ja een beetje wel inderdaad maar niet als je het in diens geheel ziet.

      Is toch prima, zolang jij je er prima bij voelt vind ik het meer dan goed natuurlijk

  6. Wij hebben al een aantal gesprekken gehad maar ik blijf het onwijs knap van je vinden.
    Ik die al tijden zoekende ben in die Mindfulness om het te blijven beoefenen, en mezelf steeds terug te fluiten en ik heb niet zoveel meegemaakt als jij, (alleen minder concentratie waarschijnlijk ;) ) maar ieder huisje heeft z’n kruisje zeg ik dan maar en ieder mens moet zijn eigen kruis dragen en er mee om leren gaan. Dat steeds weer terug komen op Mindfulness wat ik weet dat werkt, moet een gewoonte worden, een verandering van gedrag (en nu spreek ik over mezelf). Ikzelf laat invloeden van buitenaf nog té vaak mijn innerlijke gemoedstoestand bepalen en dát is niet mindful, wel mind full… ;)
    Chapeau dame! 👍🏻

    1. ;-) Of het knap is …. nee joh…. ik weet de verschillen tussen hoe ik me kan voelen in het negatieve en in het positieve en ik kies uiteraard voor het positieve, al lukt het nog steeds niet 100 van de 100 keren. Ik moet er mee bezig blijven, bewust blijven van wat er werkelijk aan de hand is in plaats van mij te laten regeren door mijn emoties en hen alles te laten bepalen.

      Je hebt gelijk, het moet een gewoonte worden, het moet automatisch gaan, zover ben ik ook nog lang niet hoor…

      Ja dat weet ik, heb ik zelf ook nog wel hoor… maar meiske, gewoon volhouden, telkens kleine stapjes winst brengen je ook verder ipv te grote stappen en terug vallen

      ;-) dank je wel lieffie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge