Oneerlijk

Met zijn linkerhand steunend op zijn rollator stond hij voor het raam en zwaaide de oude dame na die met haar rollator zich een weg probeerde te banen op het met veel sneeuw belegen voetpad. Voordat ze de bocht omging draaide ze nog 1x om en zwaaide naar hem, daarna verdween ze uit het zicht. Hij draaide zich om en ging naar de keuken, op het aanrecht stonden twee theeglazen en schoteltjes. Even eerder hadden ze samen aan de thee gezeten en ondertussen genoten van het samenzijn en de overheerlijke mergpijpen die hij bij het antieke bakkerijtje aan het eind van de straat had gekocht. Bij het afscheid nemen had ze hem een zoen op zijn wang gegeven, ‘hoe moeilijk het ook is lieve jongen, we moeten vasthouden aan het feit dat het leven goed is, daarin moeten we blijven geloven anders is het met ons gedaan’. Hij had met tranen in de ogen geknikt en na een laatste ‘wees voorzichtig, het is glad buiten’, de deur achter haar gesloten. Hij maakte de vaat aan de kant en nam weer plaats in zijn stoel voor het raam, pakte de krant en legde die op zijn schoot, van lezen kwam er niet veel, tranen welden op en langzaamaan werd de krant onleesbaarder door het vocht.

In gedachten ging hij terug in de tijd. Hoe hij en zijn vrouw jaren geleden hun vriendin troostten toen zij totaal onverwacht haar man verloor. Weer enige tijd later zij aan het graf stonden van haar schoonzoon die bij een noodlottig ongeval om het leven was gekomen, weer enige tijd later zich weer op een kerkhof bevonden om haar dochter te begraven. ‘Ach lieverd, wat mis ik je toch’, zei hij hardop terwijl hij naar de foto keek van waaraf zijn vrouw hem toe glimlachte. ‘Ik mis je nog elke dag’, zijn gedachten brachten hem naar de begraafplaats waar hij ruim 1,5 jaar geleden haar had moeten achterlaten. ‘Wat moet ik nu toch?’ sprak hij tegen de foto. Een antwoord zou hij niet krijgen dat besefte hij wel, doch in zijn hoofd klonk haar stem die hem zei: ‘niemand krijgt een leven zonder leed cadeau, we moeten er doorheen want erom heen is onmogelijk’.

Hij wendde zijn blik van de foto af, fluisterend, ‘je hebt gelijk lief kind, ik zal sterk zijn’. Door het raam naar buiten kijkend zag hij de sneeuw neerdwarrelen, de wereld leek verstild verstopt onder een witte deken. Wit, rein en puur, zo nieuw. In zijn hoofd klonk een melodie van een lied dat hij al jaren kende, ‘stil maar, wacht maar, alles wordt nieuw’. De vriendin die hij eerder die middag had uitgezwaaid was een sterke vrouw, al het leed dat zij te verkroppen had gekregen was vele malen groter dan het leed dat hij en zijn vrouw te verwerken hadden gekregen. ‘Zij geeft ook niet op, dus ik mag dat ook niet doen, al is het nog zo moeilijk’, sprak hij zichzelf streng toe. Het was begin januari, tijdens het eerdere theedrinken hadden ze gesproken over de begrafenis van de 2e dochter van de vrouw die enkele weken eerder was overleden. Haar tweelingbroer had geweigerd zijn verjaardag te vieren en was enkele dagen bij moeder op bezoek geweest. Dat had de oude vrouw zeer goed gedaan al was er veelvuldig gesproken over het verlies. ‘Zij is sterk voor het ene kind dat ze nu nog heeft’ zei hij tegen zichzelf, ‘als zij dat kan, kan ik het toch zeker ook?’.

Hij, die na het overlijden van zijn vrouw alleen was achtergebleven, had 2 zoons, beide zoons hadden 3 zoons gekregen. De oudste zoon was jaren geleden gescheiden en had een nieuwe relatie sinds een jaar, had een nieuwe baan, met zijn kinderen ging het goed en hij was weer gelukkig. Zijn jongste zoon was ook gelukkig getrouwd en met diens zoons ging het ook goed. Het noodlot dat dat gezin 2 dagen na kerst had getroffen woog zwaar. Het was een zeer zware tijd, ze moesten er doorheen. De oude man prees zich gelukkig met de hechte band die hij met zijn kinderen en hun gezinnen had.
Het oude jaar was met een drama geëindigd en door de jaarwisseling heen getrokken. Zo, halverwege de maand januari, was er nog steeds geen duidelijkheid over hoe het aanwezige drama zich zou ontwikkelen. 2 dagen na kerst was de jongste zoon onwel geworden en bij een onderzoek in het ziekenhuis bleek heel zijn hoofd vol met tumoren te zitten. Hij had nooit klachten gehad dat was nog wel het engste aan het hele verhaal. De afgelopen dagen hadden tal van onderzoeken plaatsgevonden. Ze smachten allemaal naar duidelijkheid, het wachten daarop leek eeuwen te duren, zo voelde het althans wel. ‘Ik ga ermee naar bed en ik sta er weer mee op’ had hij tegen de oudere dame gezegd. Zij antwoordde, ‘niemand krijgt een leven zonder leed cadeau, wij moeten er doorheen want eromheen is onmogelijk!’. (UPDATE 30-1-13: OM 23.50 UUR IS DE ZOON GESTORVEN)

Hij draaide zijn hoofd weer om en keek nogmaals uit het raam, zag hoe buiten nog steeds ontelbare sneeuwvlokken neervielen. De wind speelde ermee en joeg het van de ene naar de andere kant van het plein. Hij legde de inmiddels volledig doorweekte krant op de verwarming, trok zijn schoenen en jas aan, deed handschoenen aan en een muts op en ging naar buiten. ‘Een frisse neus, even letterlijk uitwaaien zal me goed doen’. Even later zagen zijn buren hoe hij achter zijn rollator door de verse sneeuw ploegde. ‘Wat is het leven voor sommige mensen toch oneerlijk he, hopelijk krijgt hij gauw duidelijkheid en valt het met zoon allemaal reuze mee!’ zei buurman tegen buurvrouw, waarop zij antwoordde: ‘geluk en leed zijn nooit eerlijk verdeeld, het leven is oneerlijk!’.

48x Akkoorden op - Chords on “Oneerlijk

  1. Wat is het vaak toch oneerlijk verdeeld. Niet dat ik nu andere mensen een portie gun ofzo maar waarom?? Pfff ik las dit verhaal met op de achtergrond een nummer dat Ilse de Lange schreef voor/vanwege haar overleden vader. Maakt het extra emotioneel…..

    • Ja vind ik ook hoor, en nee ik gun het ook niemand natuurlijk.

      Ik ken dat nummer, is inderdaad schitterend, als je dan dat lied hoort terwijl je dit lees dan komt dat extra aan, geloof ik gelijk.

      • Was ook toevallig he? Nou zullen er wel meer nummers zijn die voor overleden ouders geschreven zijn maar van deze wist ik dat toevallig omdat ik een interview zag waarin ze dat eens vertelde (ik luister nooit teksten dus geen idee wat men naar mij schreeuwt hahaha).

        • Toeval bestaat niet…. het gebeurde met een reden…. al hoeft die niet altijd (gelijk) bekend te zijn..

          Muziek luisteren is voor mij meer dan alleen maar een melodie horen, ik luister naar de instrumenten die gebruikt zijn en de teksten zijn vaak voor mij bepalend of ik muziek wel of niet mooi vind…
          alhoewel ik ook graag naar HaFaBra luister waarin de instrumenten dan de stemmen/tekst zijn.

          • Ja, daar denk ik ook wel eens aan. Soms is het zo sterk dat het gewoon niet anders kan dan dat er een reden voor is ;-).

            Dát is het dus voor mij, de instrumenten (en de melodie) geven mij de woorden/tekst. Geef me een mooi riedeltje in een nummer, een mooie zuivere stem en ik ben verkocht ;-).

                    • Ah…sliep je? Ik ben weer toe aan een dutje (net het eten de huig afgewerkt. Doen varkentjes ook he, slapen na het eten hahaha).

                    • neeeeeeeeeheeeeeeee
                      hier gaat het eten zo op tafel en daarna…… op de bank met schrijfblok voor de Nationale IQ-test…
                      ondanks een brakke nacht met merries…. toch redelijk fit, dus ff kijken hoe ik het er dit jaar vanaf zal brengen….

                    • Ohhh issie weer? Ships…dat gaat niks worden vanaaf vrees ik. Als dat uit komt sluiten ze me misschien op…bang dat het besmettelijk is ;-). Veel plezier en sukses zo meteen :D.

                    • Jaha…. ik verheug me er elk jaar op… is zo goed voor mijn eigenwaarde als weer blijkt dat ik slimmer ben dan sommige bn-rs… dan maak ik zo ongeveer als jij deed gisteren, dat rondedansje, al doe ik het in tegenstelling tot jou niet staandes maar zittendes

                      Dank dank dank :rose:

                    • Hahaha, volgens mij he…als Bonnie dat allemaal terug ziet begrijpt ze toch niet waar men het toch allemaal over heeft ;-). Oh foei Em

                    • Volgens mij leest zij hier niet…. en ik zwijg altijd als het graf ook al klets ik graag een ander de oren van het hoofd, iemands vertrouwen beschamen is iets dat ik nooit en te nimmer heb gedaan de afgelopen 50 jaar, 1 maand en 29 dagen dus er nu mee beginnen kan ik niet al zou ik willen

                    • Zeker weten van wel.

                      Ja hoor, je kon online meespelen met tablets, pc’s en androids, ik had dus mijn ipad op schoot, maar er waren storingen dus ben ik overgestapt op papier en pen…. op Twitter zag ik dat meer mensen moeite hadden met het online indienen van de antwoorden dus t lag niet aan mijn ipad.
                      Van de 60 vragen had ik er 11 fout, in combinatie met mijn leeftijd (50) kwam ik op 136, heb weer ff een boost voor mijn zelfvertrouwen binnen ;-)

                    • Jaaa dat heb je super gedaan! Lekker is dat he?
                      Ik had ook van iemand via facebook vernomen dat er een storing was, dat lag inderdaad niet aan jouw ipad. Gelukkig heb je het op deze manier kunnen doen, lekker ouderwets weer he hahaha.

                      Ik ga maffen. Slaapze :D

                    • Ja nou zeker weten…..

                      Isse goe meissie, trusssstttt sweettt dreamssssssss van bijv. je hutje op de hei ;-)

    • Ja vind ik ook….
      Voor die vrouw heb ik een enorme bewondering, trof haar gisteren nog in de Hema, wederom met haar rollator door de sneeuw geploegd, die blijft ondanks haar hoge leeftijd niet binnen zitten, vind ik echt geweldig!

    • Je kan gelijk hebben, ik zal dat niet ontkennen want ik weet (gelukkig maar) ook lang niet alles.
      De laatste 2 vragen kan ik dus ook niet beantwoorden.

    • Ja dat is ook weer waar, heb ik in het verhaal niet benoemd omdat het dan wel een erg lang stuk zou zijn geworden en het af zou doen aan de essentie van wat ik wilde schrijven.
      Die verbazing deel ik evengoed met je.

    • Eh ja goe van mij he *grijnst van oor tot oor* Ben zo slimmmmmmmmm ;-)

      Ja die mening ben ik ook toegedaan al gun ik niemand ellende in welke vorm dan ook.

      Dank je wel -x-♥

  2. ik worstel de laatste tijd ook met dat gevoel, dat het allemaal zo oneerlijk is.
    waarom krijgt de een alle ellende en fietst de ander vrolijk fluitend door het leven?
    ik heb er geen antwoord op en hoop dat degene die zoveel verdriet krijgen te verdragen kracht van boven krijgen.

    • Het worstelen, lieve schat, is onderdeel van ons mens-zijn waar niemand aan ontkomt.
      Het ‘waarom’ is wat wij denken te zien… iedereen krijgt zijn deel, bij de ene zie je het sneller en bij de andere langzamer en bij weer een ander zie je het niet, maar dat betekent niet dat het er niet is.
      Geloof en vertrouw op dat iedereen kracht naar kruis krijgt!
      Het is de uitdaging die wij als mens allemaal krijgen die ‘waarom-vragen’ te leren accepteren zonder een ‘daarom’ te willen hebben!

      -x-♥

    • Dank je wel Trees!
      Ja ik vind het voor die mensen ook ‘teveel’ maar ja wie ben ik om te bepalen wat voor een ander teveel of te weinig of genoeg is… zijn ook van die woorden waarvan ieders definitie verschilt.
      Ik vind het leven voor velen ook veel te oneerlijk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge