Naarmate de jaren verstrijken… maar ook op momenten dat je je op een begraafplaats bevindt… sta je zelf vaker stil bij de eindigheid van het leven, jouw leven… althans zo ervaar ik dat wel.

Vanochtend stonden we weer, net als vorige maand ook, in een aula om afscheid van iemand te nemen die veel te jong het tijdelijke met het eeuwige moest verwisselen. Je gedachten gaan dan alle kanten op, hoeveel tijd heb je zelf nog, hoe wil je het als het jouw tijd is, wat wel wat niet, hoe, wanneer, waarom..

Mijn vaste lezers weten inmiddels al wel dat ‘Het leven is van mij’ uit de musical Elisabeth mijn all-time-favorite is. Dat weet Joop naturlijk ook, in de auto op de terugweg zopas hadden we het over muziek. Welke muziek wel of niet te gebruiken als het onze tijd is…. Er kwamen diverse artiesten en titels voorbij natuurlijk.. en ondanks dat smaak gaandeweg de jaren ook wijzigt kan het ook zijn dat bepaalde nummers hoog op het verlanglijstje blijven staan.

Naar leeftijd wordt niet gekeken, als het je tijd is dan ga je, ongeacht hoe jong je op dat moment dan ook bent.. de muziek die dan uiteindelijk gedraaid wordt kan dan heel anders zijn dan de muziek die je in het nu op je lijstje hebt staan.

Ondanks de triestigheid beseften we ook, dat hoe moeilijk het leven soms ook is, je het ook moet koesteren, waardering moet hebben voor vele zaken, zoals het nog steeds samenzijn ondanks vele diepe dalen, in ons geval. Bij die diepe dalen moet je niet (willen) blijven stil staan, maar juist kijken naar de hoge pieken en die in herinnering behouden en regelmatig terughalen.

“We moeten blijven geloven in het leven”….zei mijn (v)echtgenoot vlak voordat we de parkeerplaats bij ons huis weer op reden en even later door 4 onstuimige honden begroet werden. Die uitspraak van Joop riep acuut een melodie in mijn hoofd op… en ja hij heeft gelijk, de tekst van het lied klopt van a-z.

Wellicht kennen jullie het, misschien ook niet… luister en lees dan hieronder maar mee…