*2014·MOND·WE-300

Mix

Plato – WE300 – Gedenken

harp-anders

Ouder worden…daar had ze geen moeite mee! Echter, ieder jaar moest ze wel tot haar grote spijt constateren, ongeacht hoe graag ze ook het tegendeel wilde, dat de momenten waarop ze een kaarsje aanstak en een gebed voor iemand uitsprak die er niet meer was, toenamen. Ze realiseerde zich ook wel dat het ook bij het ouder worden hoorde, dat ze vaker ‘vaarwel, rust zacht’, ‘tot ziens, het ga je goed!’ of andere woorden van die strekking, moest uitspreken.

Naarmate de jaren verstreken werd de pijn van verlies minder. Het spreekwoord ‘tijd heelt alle wonden’ klopte dus wel. Het verdriet werd kleiner, de herinneringen aan die mooie momenten met diegene die op dat moment in haar gedachten zweefde gingen, gelukkig, steeds meer overheersen, ze leerde ze meer en meer koesteren. Ze was intelligent genoeg om zich te realiseren dat ze geen andere optie had dan zich bij het onvermijdelijke neer te leggen al hoe moeilijk dat in sommige gevallen ook was. Ook was ze zich bewust van het feit dat zij niet de enige was die dit doormaken moest, het overkwam immers iedereen? Moest dat een troost zijn? Natuurlijk, zij het dan een schrale!

Je hebt geen stem in het kiezen waar je hart naar uitgaat. Het bepaalt zelf of het zich aan iemand hecht en op welke wijze! Niets is vanzelfsprekend in die context. Eveneens heb je geen keus in van wie je afscheid moet nemen, hetzij door de dood hetzij anderszins. De liefde stopt niet bij het sluiten van die deuren. Ouder worden is het constant bijstellen van omgaan met de mix van pijn en verdriet, dat willen vergeten maar niet kunnen omdat je alleen de liefde kunt voelen, de herinneringen kunt koesteren als je die pijn en dat verdriet (h)erkent en in je leven een plekje geeft.

22x Akkoorden op ~ Chords on “Mix

    1. Jah ;-(

      ;-) Dank je.
      Nee is absoluut niet het geval. Toen ik in 2003 met het bloggen begon kreeg ik als eerste de tip de afbeelding extern te hosten omdat weblog moeilijker zou gaan laden als er veel afbeeldingen geplaatst werden…. ik heb toen een photobucket-account aangemaakt dat toen ook nog maar net bestond…. ik heb in de loop der jaren meerdere accounts aangemaakt en in mijn 1e staat dit plaatje dus…

  1. Alweer zo’n supersnelle WE-300 en weer als vanouds een dijk van een verhaal. Verstand komt met de jaren en dat blijkt duidelijk uit jouw laatste constatering. Ik ben er trouwens van overtuigd dat degenen die ons voorgegaan zijn, op ons staan te wachten… Het mooiste moet volgens mij nog komen :lol:
    Liefs!

  2. Een gevoelvolle WE, Mel. Het is waar, we hebben niet veel te kiezen. We moeten het doen met wat we voor ons neus geworpen krijgen. Ook ik herdenk veel en dan gaan vaak de sluizen van de herinnering wijd open. Het aantal familieleden is nog op minder dan een hand te tellen. Laten we ons troosten met de gedachte dat er daarboven dus veel zielen zijn die tzt hopelijk een goed woordje voor ons zullen doen.
    Dank je wel voor dit mooie stuk!!!!

    1. We gedenken inderdaad meer en meer naarmate we ouder worden…. en troosten ons met de gedachte (als we daarin tenminste geloven) dat er een moment komt waarop we ze weer in onze armen zullen mogen sluiten.

      Er zijn daar ook die wij in ons heden niet gedenken, omdat we dat niet willen, omdat we dat niet kunnen, omwille van ons verleden met hen. Ik vraag me dan wel eens af hoe het zal gaan als we die gaan her-ontmoeten, hoe we ons dan zullen voelen als we oog in oog met hen zullen staan.

      Dank je wel voor je lovende woorden.

      Graag gedaan.

  3. Mooie WE!
    Ik geloof zelf niet in een herontmoeting. Ik kan me daar niets bij voorstellen.
    Ik heb de rest van mijn reactie verwijderd, wil niemand kwetsen met mijn gedachten omtrent deze materie.

    1. Dank je wel Ferrara

      Ik begrijp die motivatie natuurlijk, neemt niet weg dat ik het wel jammer vind.

      Op persoonlijke titel durf ik wel te stellen dat je mij niet zou kwetsen met jouw gedachten over deze materie. Immers, jij en ik zijn 2 verschillende mensen, net als dat ieder ander mens uniek is. “recht op eigen mening en het uiten daarvan” is helaas ook ons land nog steeds een hot item waarvan ik betwijfel of dat ooit anders zal worden.

    1. Ik weet het ook niet hoor maar het erover nadenken (piekeren is zo’n zwaar woord) doe ik toch wel regelmatig.

      dank je wel lieve Ria, -x-

  4. Een heel mooi waar verhaal.Al heel jong heb ik vaak afscheid moeten nemen van mensen van wie ik hield .Of er ergens iets is en of we elkaar ooit weer terug zullen zien blijft de vraag ,een vraag die niemand kan beantwoorden !!
    Liefs Elisabeth

    1. Dank je wel Elisabeth.

      ja inderdaad, dat weten we niet en moeten we afwachten maar erop vertrouwen geeft mij altijd een goed gevoel.

      Liefs terug.

  5. Tja, ik ben al begonnen met afscheid nemen voordat ik me dat bewust was, maar misschien heb ik er daardoor op een bepaalde manier mee leren om te gaan.
    Lege plekken komen er evenwel in de loop der jaren steeds meer – wij zijn nu ruim 13 jaar bij elkaar en zijn inmiddels de tel kwijt van het aantal afscheidsbijeenkomsten die we samen hebben meegemaakt. Zelfs al op de eerste dag…

    1. Geen mens ontkomt er inderdaad aan…

      Wij zijn 35 jaar samen inmiddels en ook bij ons is het aantal opgelopen maar dat is niet anders dan bij anderen.

      Met wellicht een verschil in de hoogte van het aantal omdat wij al vele jaren geleden gebroken hebben met wederzijdse families en geen sociale contacten met anderen onderhouden, op 1 stel na.

      1. Niet dat we deuren platlopen, maar we zijn blij met de goede contacten met allerlei takken van ons complexe familiegebeuren, inclusief “ex”-familie.
        Maar ja, zo komen we wel eens op een begrafenis van iemand uit een andere hoek, die je nog nooit in levende lijve ontmoet hebt. Maar je gaat voor de nabestaanden, en die staan ons na…

        1. Je benoemt het al… je doet wat je moet doen voor hen die je nastaan… en dan voelt ‘moeten’ ook niet als dusdanig.

    1. Herkenbaar…. ik verzorg iemand van 88…hetzelfde, moest vorig jaar zelfs 1 van zijn 2 zoons wegbrengen en een jaar eerder zijn vrouw ;-(

  6. Ja, dit is natuurlijk zo waar! Afscheid nemen hoort nu eenmaal bij het leven. En het kan zo pijnlijk zijn. We doen het dan maar met een schrale troost, dat is tenminste iets.
    Mooie WE!

  7. Dat heb je heel mooi verwoord Melody. Sommige dingen hebben we niet te kiezen, die komen of gaan in welke zin dan ook.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge