… hoorde/zag ik vannacht in een aflevering van een crimiserie de ene acteur tegen de andere zeggen in een poging die ander op te peppen omdat die met zorgen worstelde. Het klinkt in het Nederlands anders dan in het Engels maar toch bleven die woorden in mijn hoofd rondzingen: “More being, less doing”. Die 4 woorden ontlokten vele gedachten, vragen en stellingen in mijn hoofd. Ik verbaas me er altijd weer over dat slechts een enkel woord genoeg kan zijn om je te raken en dan hoef je niet eens gelijk te bepalen welke lading je eraan geeft, positief of negatief.

Al jaren ben ik bezig met mijn zijn terwijl ik me tegelijkertijd focus op het doen en telkens weer moet ik tot de, best wel teleurstellende eigenlijk, conclusie komen dat ik teveel tijd en energie steek in het doen en te weinig in het zijn. Het zou veel beter zijn als dat andersom was, dat besef ik maar ja, keer dat maar eens om, het aard van het beestje en wat al niet meer zij, verander je niet zo maar toch? Aan de andere kant, waar een wil is is een weg toch? Ik ‘moet’ dus maar wat bewuster kijken naar wat ik doe / laat en deze 4 woorden daarop toepassen. Gevoelsmatig is het een zinvolle vervolgstap op de mindfulness-trainingen van vorig jaar.

Was ik vanochtend bij iemand op bezoek die vorige week een heftige operatie onderging en hadden we het er zo over, hoe dingen je bezig kunnen houden ook al weet je dat je het moet accepteren omdat het is zoals het is. Zijn conditie bijv. die natuurlijk compleet pleite is na die ingreep. Hoe we beiden slecht tegen dit warme, benauwde weer kunnen. Zijn lieve hondendame moest natuurlijk ff uitgelaten worden, dat wilde hij zelf doen waarop ik hem voorstelde dat ik dat zou doen vanwege die benauwdheid buiten… naast zijn herstelfase heeft hij oa ook copd dus buitenlucht zou hem in dit geval geen goed doen, dat voorstel accepteerde hij natuurlijk maar wat graag en dus liep ik even later, bijna net zo heftig hijgend als de hond zelf, met haar buiten, van de ene schaduwplek naar de andere hobbelend.

Meer zijn, minder doen… het hoofd dat talloze rondjes spint, waar je soms knotsknettergestoord van wordt, proberen tot dat zijn te manen en het doen te vermijden.
Je weet het met je verstand, dat ook in je hoofd zit, maar de ruimte eromheen schreeuwt iets anders. Vermoeiend. Wat zou het toch verschrikkelijk handig, en zeer zeker gewenst in mijn geval, zijn een aan- & uitknopje op je schedel te hebben. Oké, dat is niet het geval (helaas) dus moet ik zelf maar de functie van die knopjes overnemen, althans proberen voor zo goed en kwaad als dat gaat.


Ik wil meer zijn… Ik wil minder doen… nu nog zien dat actie bij te zetten zodat het gevoelsmatige doen behoorlijk vermindert en het zijn behoorlijk vergroot… in het zijn wil ik graag meer energie, minder moe zijn, maar ja geen remslaap en een chronisch tekort aan B12 maken dat schier onmogelijk. Accepteren is ook hier een sleutelwoord omdat het is zoals het is, onherstelbaar, dus altijd deel van mij, zolang ik leef.
Ik kan het, waar een wil is is een weg toch!!

“Steunende pootjes”  heb ik ruimschoots vanuit de dierenwereld, ook al is mijn eigen veestapel dan helaas nog steeds incompleet. Mag ik echter wel bekennen dat ik zo graag zou willen dat mensen meer zoals dieren waren? Een dier is niets meer noch minder dan een bundel overdadige liefde en loyaliteit, dát krijg je in je schoot geworden, daar hoef je niets voor te doen. Is toch een Godsgeschenk?! Waarom toch kunnen de meesten mensen niet zo zijn?!
Hoe simpel kan dat zijn!!