Gisteren waren we dus, zoals ik HIER al beschreef met een aantal mensen naar een roofvogeldemonstratie geweest. Wat ik heel graag doe, en hoogstwaarschijnlijk iedereen met mij, is kijken naar mijn medemens. Sommige beelden vestigen zich niet op mijn harde schijf, anderen daarentegen wel, tot mijn spijt overigens maar dat even terzijde. Vriendin Anita heeft hetzelfde ‘probleem’. Ons valt dus ook altijd wel iets op, het is net alsof onze ogen er met een onweerstaanbare magneet naar toe getrokken worden. Wij zien het dus altijd als iemand zijn gulp heeft openstaan of verkeerde sokken aan heeft of een te kleine beha draagt of wat je maar kunt opnoemen in een rijtje als deze. Wat haar, en mij ook, wel het meeste stoort zijn mannen die ergens op een bepaalde manier gaan staan en/of zitten en dan recht in ons gezicht (zo voelt het) hun decolleté tonen. Zo ook gisteren. Het stoort ons wel zodanig dat wij dan al snel verkassen en opschuiven om iets anders in beeld te krijgen.We zien dit ook bij vrouwen wel eens voorbijkomen maar het aantal mannen dat dit als normaal beschouwt ligt vele malen hoger. Soms kijken we elkaar aan, grinniken en maken opmerkingen die heus wel gehoord worden, want zwijgen kunnen we bij dit gebeurtenissen niet meer. Anita verschuilt zich dan lachend en wel achter de opmerking ‘beroepsdeformatie’ gezien zij in een psychiatrische zorg werkt….haar voordeel want dat gaat voor mij niet op. Nou weet ik uit eigen ervaring dat er mannen zijn die het echt niets kan schelen, de mijne is daar een voorbeeld van. Vooral in de tijd dat hij zo heel erg dik was gebeurde het heel vaak. Werkzaamheden laag bij de grond deed/doet hij met rechte benen, dit omdat zijn beide knieën dusdanig kapot zijn dat hij die niet meer voldoende kan buigen. In de loop der jaren heb ik er vaak opmerkingen over gemaakt en dan werd hij vaak nijdig, zo van: ‘ja ben bezig, doe het zo wel weer omhoog’. Hij had altijd een enorme omvang, vooral op buikhoogte maar daaronder was/is het een heel stuk smaller en als je dan, zoals hij, geen heupen heeft, is het voor een riem erg moeilijk de broek op zijn plaats te houden. Bretels zijn dan een goede oplossing maar ja wat als je een man hebt die die dingen niet wil dragen? Nu hij heel veel slanker is komt het minder vaak voor maar toch nog wel met enige regelmaat en nog steeds kan ik het dan niet laten er iets van te zeggen. Alhoewel ik ook wel weet onderhand dat hij zich er toch niets van aantrekt blijf ik maar hopen dat ooit het kwartje zal vallen en hij er zelf aan zal denken zonder dat ik er iets van moet zeggen. Nou ben ik wel het type echtgenote dat zich verantwoordelijk voelt voor hoe haar man er (in het openbaar met name) bij loopt dus ik zorg er wel voor dat anderen zich wat dat betreft niet aan zijn outfit kunnen storen maar ik zie dus heel vaak vrouwen wiens man er maar voor jan met de korte achternaam bij lopen, zo gênant, ik (en Anita dus ook) heb dan last van plaatsvervangende schaamte!

Kortom…..beste, lieve, leuke, aardige en alle mannen die dat niet zijn…. en hun partners…. let alsjeblieft een beetje op hoe je erbij loopt, je zet niet alleen jezelf voor paal maar je zet ook je partner voor paal, je kinderen, je gezelschap én de mensen onder wie je je begeeft. Net zoals het normaal zou moeten zijn dat je je in het openbaar gedraagt in je handelingen en taalgebruik zou het ook normaal moeten zijn dat je je omgeving niet shockeert met je kledingkeuze en vooral de wijze van dragen ervan. Dit geldt ook voor vrouwen die kiezen voor kledingstukken die overduidelijk een maatje of meer te klein zijn. Dan wil ik het nog niet eens hebben over ‘het zonder beha lopen en/of zonder slip lopen’, iets dat sommige vrouwen zich echt niet zomaar kunnen permitteren, liplezen etc zijn dingen die NIET bij kledingdracht horen.