Leerproces

22

Reismeermins Invalshoek – Patronen-Openheid

Een blik op haar horloge vertelde haar dat het weer tijd was om in de auto te stappen. Wat ging de tijd toch snel. Elke keer weer haalde ze opgelucht adem als ze weer buiten stond na zo’n bezoek. Wat viel het haar elke keer weer zwaar, overtuigd als ze was van het gevoel dat het zo zinloos was, ze kwam immers geen stap verder? De nacht voor weer zo’n bezoek sliep ze erg onrustig, nare dromen zorgden voor hartkloppingen, angstzweet in de letterlijke zins des woords, parelde van haar lichaam af. Na zo’n nacht kon ze steevast de volgende ochtend het bed verschonen. Vandaag weer. Ze moest zichzelf weer over vele drempels dwingen om dat bezoek te doorstaan ipv haar hart te volgen en het af te zeggen. “Waarom moet ik dan toch gaan?” vroeg ze zich af, “het helpt immers voor geen meter?” En toch… toch wist ze dat er geen ontkomen aan was. En afgaande op wat velen haar al hadden voorgehouden moest ze doorzetten, de moed niet opgeven, geduldig maar gestaag aanhoudend dit lot ondergaan.Vele kilometers verderop stond hij voor het dakraam, uitkijkend naar een bepaalde auto in een bepaalde kleur.Een vluchtige blik op zijn horloge vertelde hem dat ze er zo aan zou komen, nog heel even en dan zou hij haar auto om die bocht zien komen. Hij kon de klok erop gelijk zetten. Ze was nooit te laat. En elke keer dat hij haar zag uitstappen bestudeerde hij haar gelaatsuitdrukking, als om haar stemming te peilen. Die grote vrouw in alle opzichten, uiterlijk zowel als innerlijk, al zag zij dat niet zo met betrekking tot het innerlijke deel van haar. Hoelang kwam ze nou al wekelijks bij hem? Nog steeds weigerde ze plaats te nemen op de stoel tegenover zijn bureau. Hij wist van de drempels die ze moest nemen elke keer dat zij een afspraak hadden. Hij kende haar angst.

Ah! Daar ging de deurbel. Hij was zo in gedachten geweest dat hem het om de bocht komen, het parkeren en uitstappen volledig ontgaan waren. Hij haastte zich naar beneden en opende met een brede glimlach en een uitnodigend welkomstgebaar de deur, pakte haar hand en hielp haar over de drempel. Zwijgend, als altijd, hielp hij haar uit de jas en leidde haar naar zijn kamer. Hij wist inmiddels wat het volgende zou zijn dat ze deed. De kamer in, naar de uiterste hoek, zittend op de vloer met de rug in de hoek en de ogen aan de deur geplakt. Als een schichtig hertje, zich zo klein mogelijk makend maar wel zo gespannen bereid om bij het minste of geringste de ruimte uit te vluchten.

Geruime tijd later zat hij weer aan zijn bureau om haar dossier bij te werken. Redelijk omvangrijk inmiddels. Had hij al succes geboekt? Dat was eigenlijk helemaal niet relevant voor hemzelf maar wel voor haar. Hij las enkele notities door van de afgelopen sessies, hij zag duidelijk meer en meer patronen ontstaan, hij constateerde ook dat zij die begon te zien. Meer en meer ontstond er openheid, de weg was lang geweest naar dit punt toe. Hij wist ook dat zij nog een lange weg te gaan had maar was er ook van overtuigd dat zij er komen zou. En geluidloos fluisterde hij: “het komt wel goed meisje, ik help je nieuwe patronen te ontwikkelen zodat je in alle openheid het leven tegemoet durft te treden. Ik zal je helpen jezelf te verlossen van de angsten die nu je leven beheersen. Ook jij verdient het gelukkig te zijn, jij hebt daar recht op! Jij zult beseffen dat het mag! Liever gisteren dan vandaag! Het komt heus allemaal goed!”.

22x Akkoorden op ~ Chords on Leerproces

  • reismeermin  schreef ~ wrote:

    Dank je Melody voor je bijdrage! Het maakt wel wat bij me los, dankbaarheid voor hen die mijn patronen begrepen in 2004, me niet een hoek in dreven waar ik niet in kon of (me naar) wil(de) bewegen. En nee, ik reed er niet met de auto naar toe, ik was al blij dat me dat met het openbaar vervoer lukte.
    De kleine stapjes, oh wat haatte ik die, maar ze waren nodig voor de afsprong.

    • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

      Graag gedaan.

      Jij snapt het.

      OV was geen optie, dat is het nog steeds niet. GodZijDank heb ik altijd al autorijden als heel fijn ervaren.

  • kakel  schreef ~ wrote:

    Wijze lessen leren doet altijd pijn…
    Ik ben blij dat het (eindelijk weer wat) beter met je gaat. Alhoewel, beter… Ik vind je goed genoeg!
    Liefs en een knuffel

    • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

      Absoluut, maar wel zó de moeite waard uiteindelijk !

      Dank je wel lieverd, de Ko van toen is er niet meer hoor, GodZijDank niet. Ik ben nu ook tevreden met wie (en wat!) ik ben.

      [Knuffel} terug -x-♥

  • Trees  schreef ~ wrote:

    Wauw, wat een heftig verhaal… Mooi beschreven ook!
    Ik hoop dat hij gelijk heeft en kan hij met veel geduld haar angsten wegnemen…

    • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

      Ja, dat was het toen ook. Dank je wel.

      Hij heeft gelijk gekregen hoor, de ‘angst’ die nu nog onderdeel van mij is regeert maar een heel klein deel van mijn leven en daar is prima mee te leven.

      • Trees  schreef ~ wrote:

        Ik dacht eerlijk gezegd wel dat het over jezelf ging, maar durfde er niet vanuit te gaan! Je bent op de goede weg gelukkig! Maar er zal helaas altijd een staartje blijven zitten. <3

        • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

          Je mag altijd uitgaan van wat je voelt hoor ;-)

          Dat klopt…. maar is niet erg, ik kan er goed mee omgaan. Temeer ook daar ik het bekijk vanuit het positieve (dat ik ook heb moeten leren) … het heeft me immers veel geleerd dus ook sterker gemaakt.

  • ria  schreef ~ wrote:

    Elk goed doorstaan leerproces is een gouden draad in je levenspatroon.

    Liefs, Ria

    • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

      Ja precies….eentje die het koesteren waard is.

      Liefs terug

  • marjak  schreef ~ wrote:

    Mooi geschreven Melody, en ook een beetje beklemmend. Ik had me inderdaad ook al afgevraagd of dit over jou ging….
    Fijn, dat het nu beter gaat met je.
    En je mag er zeker zijn, ik heb tot nu toe maar een keer ontmoet, maar daar denk ik met plezier aan terug.

    • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

      Dank je wel Marja, het gaat inderdaad over mij. Het is al weer een aantal jaren terug en inmiddels sta ik heel anders in het leven, GodZijDank, al vergeet ik het natuurlijk nooit.

      Dat is lief van je, dank je wel ! En ja dat was een erg leuke dag toen, vond het fijn dat jij er ook bij was en hoop dat nog eens weer te mogen beleven.

  • Harrij Smit  schreef ~ wrote:

    Wat een intieme deelbeschrijving van zo’n pijnlijk en moeilijk proces. Het boeide me van begin tot eind. Uit de reacties begrijp ik dat je hier min of meer over je eigen proces schrijft. (?)
    Petje af als dat zo is, want in jouw creatieve blogs en je humorvolle reacties overal vind ik die doodsbange en onzekere Ko (ook) nergens terug.

    • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

      Dank je wel Harrij, ja het gaat over mezelf.

      ‘doodsbang / onzeker’ … het is er nog steeds maar het regeert niet meer 100% mijn leven gelukkig.

      • Harrij Smit  schreef ~ wrote:

        Je bent een kanjer! En gezien de layout van jouw weblog zit er nog volop muziek in jou.

        • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

          Dank u dank u ;-)

          Ja muziek is altijd mijn redding geweest.
          En wat layouts betreft… die wijzigen vaak, zoals je ondertussen vast al wel hebt gemerkt…. des te ‘voller’ mijn hoofd des te vaker zal de layout wijzigen. Het sleutelen daaraan is nl 1 van de weinig dingen die mij die ‘rust’ geven kan die op ik dat moment nodig heb.

  • rietepietz  schreef ~ wrote:

    Uit een grijs “angstverleden’ herken ik dit wel en ik wéét dus ook dat het overwonnen kan worden.Maar dat die weg niet makkelijk is heb je hier heel goed beschreven. Gelukkig kun je in de verleden tijd schrijven, gefeliciteerd!

    • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

      Oefff… dat spijt me voor je. Die ervaring gun ik mijn ergste vijand niet, dus jou al helemaal niet!!

      Ja klopt, gelukkig wel, dank je wel !

  • cornma  schreef ~ wrote:

    De man heeft uitstekend werk verricht en jij hebt alles geweldig goed opgepikt. Je staat best wel stevig in je schoenen nu. Houwen zo!

    • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

      Absoluut, zonder hem (en ik besef dat dat dramatisch klinkt, maar het is wel feit) was ik er niet meer geweest.

      Ja klopt, GodZijDank wel… en op momenten dat het even niet gaat weet ik ook tot wie ik me mag wenden voor dat extra steuntje in de rug.

      Dat ben ik volop van plan, ben zo blij dat ik er nog ben ;-)

  • smijling  schreef ~ wrote:

    mooi meis
    goed om het van je af te schrijven xxxxxxxxxxxxxxxx

    • ♫ Mel☺dy ♫  schreef ~ wrote:

      Dat heb ik inderdaad toentertijd ook geleerd, heb vele schriften volgeschreven…. of getypt op de pc

      xxx

Ik 'beluister' graag jouw 'muziek' ~ I'dd love to 'listen' to your 'music'

CommentLuv badge

Xieje graag terug! ~ Love to see you again! All rights reserved by Melody Music 2003-2017