Kunst of Gunst

12

“Verjaardag”… enkel- of meervoud aangezien manlief morgen jarig is en mijn schoonmeisje volgende maand… Verjaardagen roepen altijd herinneringen op, heel leuke maar ook minder leuke terwijl je toch wel vindt dat die laatste categorie eigenlijk nooit aan de orde zou mogen komen toch?

Nou zijn manlief noch ik van het feestganger-meel gebakken en feestjes, ongeacht wel soort ook, zijn aan ons niet besteed. We groeiden beiden op in een gezin waar weinig mocht en veel moest. Onze begintijd samen bestond dus ook uit veel van die verplichtingen. Toen ik op zeker moment besloot mijn titel eer aan te doen vond manlief dat een strak plan al zou hij nooit zelf daartoe het initiatief hebben genomen. Dat veroorzaakte ruzies, maar ja die waren er altijd al dus boeide me dat toen niet, ik hield voet bij stuk en heb daar tot op de dag van vandaag nooit spijt van gehad. Vanaf dat moment veranderden dus ook de ‘feestjes’ in ons huis rondom die dagen. De familie werd wel uitgenodigd maar men kreeg een tijdsbestek bij die uitnodiging, men kon zich daaraan houden of wegblijven. Een andere restrictie die ik ook uitdeelde was: ‘als jullie komen wordt er niet geouwehoerd, willen jullie dat wel, blijf dan vooral lekker thuis en doe het op je eigen tapijt…’ Ik was al dat geouwehoer van tig zogenaamde eerdere feestjes zo onbeschrijflijk zat dat ik niet wilde dat onze kinderen moesten leren dat een feestje zo niet leuk was.

In onze beider gezinnen was een kind aanwezig dat ongewenst was en dat ook op alle mogelijke manieren duidelijk te verstaan kreeg. Voeg in een ‘volwassen’ status zulke gezinnen samen en trammelant is verzekerd. Het onderwerp ‘opvoeden’ was altijd het hoofdonderwerp want wederzijdse (groot-)ouders waren het absoluut niet met elkaar eens over hoe het moest. Zowel mijn (de ongewenste) schoonzus als ik lieten ons het kaas niet van ons brood eten en wilden zelf wel bepalen hoe wij onze kinderen opvoedden. De, op dat moment nog, kinderloze broers/zussen hadden weer een andere mening dan wederzijds grootouders. Aangezien het toentertijd gebruikelijk was dat men ook de honden meenam naar verjaardagsfeestjes werden ook zij onderwerp van het gesprek want ook over het hoe je met je hond omgaat was een enorme discussiepunt vanwege de verschillende opvattingen. Kortom….alle reden dus voor mij om mijn kont tegen de krib te gooien met 100% manliefs instemming.

Inmiddels zijn we al weer vele jaren verder… niemand in dit gezin heeft het op feestjes, scheelt wel dat we daar gelijk over denken. Hoe we onze verjaardagen vieren is al vele jaren op dezelfde manier. Met een klein select groepje rondom mans verjaardag bb-knoeien en rondom de mijne met een fondue/gourmet of iets dergelijks. Heerlijk, dáár genieten we van. Prima gezelschap van geliefde en liefhebbende mensen die niet zeuren, niet veroordelen maar gewoon ronduit fijn gezelschap zijn.

Waar ik nou eigenlijk naar toe wil met dit verhaal…
“Men” zegt heel gemakkelijk: “je hebt eerder een kind dan de 100.000”
Ik hou het liever bij: “vader/moeder worden is een gunst, vader/moeder zijn is een kunst” . En dát kunstje, ook al wordt het al eeuwen door ik weet niet hoeveel mensen beoefend, is de moeilijkste van het leven van een ouder. Menigeen slaagt daar niet in, met alle gevolgen van dien. Mijn ouders niet, mijn schoonouders niet en helaas wij ook niet. In onze jonge jaren, toen de kinderwens hevig was, bespraken we al voordat er kinderen waren, dat we onze kinderen de vrijheid wilden bieden om zichzelf te ontwikkelen zoals ze wilden. Bij ons zouden er geen (nou ja bijna dan) verboden / geboden heersen.

Kinderen… ja die wilden we, graag zelfs, een heel elftal maar liefst, nou ja bijna dan maar toch minstens de helft. Dat je nog zoveel kunt wensen maar met betrekking tot dit deel van het leven echt geen mallemoer in te brengen hebt en maar moet afwachten of dat geluk je beschoren zal worden is gebleken. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit, pilletje zus, pilletje zo, probeersel dit, probeersel dat. Drama in hoofdletters. Ik herinner me nog levendig, alsof het gisteren gebeurde ipv 35 jaar terug, dat een collega van manlief op een bedrijfsfeest (had ik al verteld dat ik een schurft heb aan feesten?) lallend en zwalkend op ons afstapte, zijn hand op mijn schouder legde (die ik er overigens direct weer af mepte) en zei: “Johan heeft van de week nachtdienst hè, ik kom wel ff langs want hij kan het kennelijk niet…” (moet ik nog toevoegen dat dat het laatste bedrijfsfeest was waarbij wij aanwezig waren?) Tal van soortgelijke opmerkingen kwamen ook uit de familiehoek en buurtgenoten. Wij zijn dus ook relatief snel verhuisd.

Over een tijdspanne van 8 jaar mocht ik 6x zwanger worden. 4 werden sterretjes en 2 mochten we in handen krijgen en pogen op te voeden tot mooie mensen. “Jullie hebben een koningswens vervuld gekregen” werd gezegd toen we met onze 2e vanuit het ziekenhuis naar huis mochten gaan. We hadden immers al een dochter en nu dus een zoon erbij. Cliché of niet… ons maakte het geslacht niets uit…zolang ze maar gezond waren. We wisten immers beiden hoe het voelt om niet het favoriete kind te zijn, deels vanwege je geslacht?!  We deden naar vermogen en toenmalige inzichten wat wij dachten dat goed was. Dat er nare, heel nare, dingen gebeuren waarover je geen controle hebt is zeker van invloed op hoe zich dat dan verder ontwikkelt. Achteraf kunnen we niet anders dan constateren dat we veel fout hebben gedaan. Bizarre bijkomstigheid is dan wel dat de geschiedenis zich herhaalt, ook zo’n cliché maar helaas eentje van het absoluut-niet-leuke-soort. Contact met manliefs familie stopte nadat we zijn vader de laatste eer hadden bewezen, omwille van hem hadden we vele jaren veel geslikt maar toen hij er niet meer was, was die koek echt op. Een jaar later was mijn koek met mijn familie óók op, niet te zuinig óók. De deur was al 2x eerder dichtgegaan maar omwille van druk van buitenaf had ik die telkens weer geopend, die 3e keer was definitief. Nooit spijt van gehad, behalve dan dat ik zo stom ben geweest om het tot 3x te laten komen, als ik het bij die ene 1e keer had gehouden was ons veel bagger bespaard gebleven.  Die bagger die de aanleiding vormde tot die 3e keer was ook de basis van de verwijdering van een lid van ons gezin en ons. Zo ik al zei: geschiedenis herhaalt zich. Niet dat een mens ooit die keuze zou moeten mogen maken, moest ik hem wel maken… Kiezen tussen: of aan iets kapot gaan of een deur dichtdoen om jezelf, én vooral de rest van je gezin,  voor die ondergang te behoeden. Ik hikte al een tijd tegen die keus aan, toen er zeker moment nog een druppel in die emmer viel was voor manlief de maat vol, hij deed wat ik niet kon, die deur dicht. En ja hallo, ik ben en blijf een mens, heb dus emoties, dus steekt het best wel eens als ik een moeder-dochter-koppel zie die samen op stap gaan en plezier maken. Niet dat het de bedoeling is dat mijn schoonmeisje haar plek inneemt noch dat zij een soort van surrogaat is maar ik ben wel heel blij met het feit dat zij en ik dol op elkaar zijn, dat maakt veel goed, verzacht veel verdriet en pijn.  Hetzelfde geldt voor de momenten waarop ik met blije, stralend trotse, opa’s en oma’s geconfronteerd word, ook dat steekt maar God Zij Dank krijgt het groene monster nooit macht over mij en kan ik oprecht blij zijn voor die mensen die wel hun rol als opa en oma mogen invullen, ik geniet met hen mee! Manlief heeft ook geen last van het groene monster gelukkig maar hij houdt zich wel verre van zulke gebeurtenissen want ook al uit hij zelden tekstueel iets, ik zie in zijn ogen de andere kant. Pijn en verdriet die ik niet in zijn ogen wil zien maar wel zie en niet kan oplossen. Als ik toch eens kon toveren, dan toverde ik de ellende weg en hem morgen het ultieme cadeau maar ja helaas wat niet gaat gaat niet en daarmee moet je ook genoegen nemen en dat kunnen we gelukkig wel zonder dat dat nog al te veel moeite kost.

Met onze jeugd nog steeds bij ons onderdak is het heel soms wel eens wat minder leuk, logisch met 4 volwassenen. Ook hier herhaalt de geschiedenis zich, immers die generatie na ons heeft, net als wij toentertijd met de generatie voor ons, andere ideeën over hoe iets al of niet moet. Er zijn, uiteraard en gelukkig ook maar, verschillen. Sinds ik geen inkomen meer heb is het financieel niet altijd even gemakkelijk. De vaste lasten alleen al en de boodschappen, dus soms wens ik wel eens dat ze snel een eigen stek gaan vinden en innemen zodat wij het op dat vlak wat makkelijker krijgen maar anderzijds vind ik het ook nog steeds erg fijn ze hier te hebben. Ze doen nl wel veel voor me zowel actief als passief, het aanwezig zijn is een hele geruststelling als ik weer eens in een paniekaanval schiet en het alleen zijn echt ‘even’ niet kan behappen.  De spreuk ‘alles heeft zijn voors en tegens’ gaat gewoon op, zoals het hoort.

De levensschool deelt moeilijke lessen uit… die lessen succesvol doorlopen / afsluiten is een kunst in hoofdletters net zoals het krijgen van kinderen een gunst in hoofdletters is. Kunst en gunst komen samen als het je lukt onderling een goede band te hebben en te behouden. Binnen ons groepje lukt dat prima, ben ik heel blij mee, helaas is dat mij binnen het complete gezin niet gelukt maar ben ik nu wel gelukkig met de samenstelling van het gezin zoals het er nu staat.

Morgen dus lekker met ons eigen cluppie een klein feestje vieren, op de manier zoals wij vinden dat het hoort. Omringd zijn met geliefde en liefhebbende mensen. Alles mogen en niets moeten. Mogen zijn wie je bent, hoe je bent. Niet hoeven voldoen aan verwachtingspatronen die je onmogelijk kunt (wilt) vervullen. Kwaliteit boven kwantiteit!  Ondanks alle nare herinneringen ben ik me bewust van mijn rijkdom en daar geniet ik dan ook heel intens van.  Alles is in huis… nu alleen nog hopen dat de weergoden meespelen!

12x Akkoorden op ~ Chords on Kunst of Gunst

  • Matroos Beek  schreef ~ wrote:

    Ik wens jullie een heel mooie dag morgen. Geniet ervan!

    • Melody  schreef ~ wrote:

      Dank je wel, lief van je! Komt vast goed en met jouw (en die van andere bloggers) wensen erbij zeker ;-)

  • fietszwerver  schreef ~ wrote:

    pppfffttt
    wat een geschiedenis , en nog wel van de herhaling soort
    ik wens jullie een heel fijn feessie morgen , 1 ding is zeker het is goed bbgeknoei weer

  • Kakel  schreef ~ wrote:

    Als ik iets van therapie geleerd heb is het wel dat je een slechte jeugd niet hoeft door te geven. En daar zijn jij en ik zomaar in geslaagd… We zwaaien naar het verleden maar nog harder naar de toekomst!

    • Melody  schreef ~ wrote:

      Dat ben ik wel met je eens al had ik die overtuiging al ver voordat ik bij een therapeut belandde..
      ‘geslaagd’… helaas durf ik dat niet met je eens eens en ik denk dat als je een zeker iemand vraagt zij het ook niet met je eens zal zijn.

      ja dat dan weer wel.

  • minoesjka2  schreef ~ wrote:

    Hoop dat jullie een heel fijn feestje hebben gehad.

Ik 'beluister' graag jouw 'muziek' ~ I'dd love to 'listen' to your 'music'

CommentLuv badge

Xieje graag terug! ~ Love to see you again! All rights reserved by Melody Music 2003-2017