Kop deur ’t helster

….. dat zeggen we in ons dialect als het na een slechte periode weer beter gaat….
Op slechte momenten wensen we degene die het mindergoed gaat: “kop ter veur” …

En gisterenavond was de 1e uitspraak op mij van toepassing. Nadat ik gisterenmorgen ten gevolge van de hoge morfinespiegel enorm beroerd was geweest en dat op 2 minderleuke wijzes, die ik niet letterlijk zal benoemen omdat jullie slim genoeg zijn die zelf wel in te vullen, uit mijn lijf had gewerkt, was het wachten op de komst van Irma, mijn fysiotherapeute, een geweldig mens, klein maar fijn, maar met gouden handjes!! Later die middag merkte ik al een behoorlijke vooruitgang, ik kon weer bewegen zonder het uit te willen schreeuwen. Nou ben ik wel wat pijn gewend sinds ik mijn rug brak toen ik 16 was maar de laatste dagen was het verre van om over naar huis te schrijven en dan kan zo’n verlichting een heel verschil maken. Zegeningen tellen is nauwelijks te doen, kan ik zeggen.

Men zegt wel eens: ‘alle goede dingen komen in drievoud en alle slechte dingen in driedubbelvoud’… nou dat klopt. De laatste weken hebben we dusdanige pech dat we ‘even’ goed moeten uitkijken op financieel vlak. Joops auto werd afgekeurd, de wasmachine begaf het, de tv hield het voor gezien, de vaatwasser vertikte het op een gegeven moment en 1 van onze aquaria ging kapot. Was dat het? Nou nee! Joop krijgt nu al een paar weken fysiotherapie aan huis. Blijken wij opeens niet meer verzekerd te zijn! Krijg ik een *grrr zeer lelijk woord* aan de lijn die op uiterst hooghartige toon vertelt dat ikzelf de fysio uit het pakket heb gehaald zo’n 3 jaar geleden. Ik kreeg nog net niet een rolberoerte. Welk argument ik ook aanvoerde, de persoon was onverbiddelijk, het kan pas per 1 januari weer toegevoegd worden omdat dat per kalenderjaar gaat. Op mijn vraag wie dan de afgelopen jaren de fysio betaald had kreeg ik te horen dat zij dat in ieder geval niet gedaan hadden en dat de fysiopraktijk wel een achterstand zou hebben. Nou vraag ik je toch?! Navraag daar leerde mij dat zij alles keurig betaald hadden gekregen en er nog maar een paar behandelingen open stonden. Gelukkig ben ik daar goed bekend en twijfelen ze dus ook niet aan mijn nakomen van betalingsverplichtingen. Na wat uitleg kreeg ik geruststellend te horen dat ik me er maar niet druk om moest maken, dat het goed zou komen. Gelukkig ben ik er niet de persoon naar om van geldzaken wakker te liggen maar die geruststelling is me wel wat waard natuurlijk. Gisteren werd het nogmaals besproken en kreeg ik wederom de geruststelling dat zij niet moeilijk zouden doen als het wat langer dan normaal duurde voordat zij hun geld kregen. En nu ik ook fysio aan huis krijg gaat het natuurlijk wel snel oplopen. Nou ja, komt tijd komt raad, zullen we maar zeggen.

Vandaag gaat het net zo als gisterenavond, nog steeds wel wat pijn maar beduidend minder erg. Nu kan het echte herstellen dus beginnen. Beetje bij beetje weer wat meer doen zonder te overdrijven natuurlijk. Na zoveel jaren mag ik mezelf wel expert noemen in wat ik weet dat mijn lijf kan of niet kan. Al ben ik van de ‘forcerende’ aard, dat is in dit geval niet aan de orde omdat ik maar al te goed weet wat de risico’s zijn. Morgen komt de fysio weer en maandag ook en vanaf daar zie ik dan wel verder. De komende dagen dus rustig aan blijven doen en niets forceren.

De afgelopen dagen heb ik meermalen moeten aanhoren hoe hoog de verslavingsgevoeligheid van morfine is. Nou ken ik dat verhaal al jaren van voor naar achteren en weer terug maar toch. 2 bijwerkingen van dit middel is dat het je verschrikkelijk beroerd maakt en dat het de darmen stil legt, dat 1e is niet fijn maar dat 2e al helemaal niet als je prikkelbaar darmsyndroom hebt. Naast die morfine ‘moet’ je dus een ander middel slikken. Een poedertje dat je in water moet oplossen en dan moet opdrinken. Dat spul is zó ontzettend smerig. Ik sta al te kokhalzen bij het klaarmaken ervan. Hoe ik me dus voel tijdens het wegdrinken ervan kunnen jullie je misschien wel voorstellen, zeker als je daarbij bedenkt dat ik al zo beroerd ben van de 1e bijwerking.

De afgelopen week ben ik amper van de bank af geweest, zo niet mijn ding, ik moest me eraan overgeven en dat is al een hele klus op zichzelf. Naast de onvrede daarover slaat dan ook de verveling toe en dat gaat natuurlijk al heel snel ten koste van mijn humeur. Op een gegeven moment voelt het dan alsof je niet een kort lontje hebt maar dat dat korte lontje totaal verdwenen is. het heeft me ook wel een paar dagen gekost voordat ik ‘vrede’ kon hebben met het feit dat ik mijn ‘mensjes’ deze dagen niet kan ‘bedienen’. Schuldig voelen is misschien wel logisch maar lost het probleem niet op dus waarom dan dat gevoel laten voortduren. Gelukkig deed/doet de jeugd haar portie waar mogelijk maar was het bovenal fijn dat Anita zo dichtbij woont en elke dag aan kwam fietsen om de noodzakelijke dingen te doen. Wat een rijkdom!

Aangezien er toch nog wel wat dingetjes aan mijn blog zijn die ik graag anders zou zien heb ik dus veel tijd benut in het zoeken naar oplossingen en het uitproberen ervan. Ben al wel iets opgeschoten maar nog niet helemaal klaar. Daarnaast ben ik begonnen met het uitzoeken van mijn stamboom, zie hier, dat geeft plezier ook nog eens, heb al dingen ontdekt die ik niet wist en wat ik ook grappig vind is dat mijn vaders familie een lange geschiedenis blijkt te hebben inclusief familiewapen. Ik ben nu nog meer geïntrigeerd en zal daar vast nog wel meer tijd aan besteden, geen punt, ik heb immers tijd zat nu.

Met Joop gaat het gelukkig ook heel goed. De fysio is zeer tevreden. Het kost ‘gewoon’ tijd en dat zal hij moeten nemen. Oefeningen doen is niet zo zijn ding maar hij ziet wel in waarom dat nodig is dus doet hij ze zonder morren. Af en toe hobbelt hij al weer naar de keuken om koffie & thee te maken, en dat vind ik natuurlijk wel fijn. Het spreekwoord ‘waar een deur dichtgaat wordt een raam open gezet’ gaat dus prima op. We hobbelen door op de manier zoals het gaat en zien wel wat er nog komen gaat. Onze humor, galgen- of niet, trekt ons er wel doorheen.

4x Akkoorden op - Chords on “Kop deur ’t helster

  1. Het werd ook wel tijd dat er verbetering aan zat te komen.
    Toch fijn dat de fysio je een hart onder de riem steek en in tijd van nood achter je staat. Zo’n arrogant mens zou je een ontmoeting met Bokito in een kleine ruimte wensen ;-) Waarschijnlijk hebben dergelijke types nooit zelf ziektes of pijn gehad. Beseften ze het maar…
    Nou meid, het zal nog wel een paar weken duren voor je op het paard met halster kan gaan zitten, maar je “kop” is er gelukkig door.
    Liefs en een knuffel en de groetjes aan Joop.

    • Het doet het weer!

      Ja eigenlijk best wel ja….. Absoluut! haha ja maar ik wil haar niet in mijn auto hebben en dat dan 2,5 uur lang zonder files

      we gaan gewoon ons best doen ;-) en niet opgeven..

      Dank je wel, -x-♥

  2. Jeetje Melody, kon ik een paar dagen niet bij je lezen, krijg ik dit onder ogen. Vreselijk, in één woord, wat een pech. Altijd optimistisch, altijd een oplossing zoekend, maar soms heb je echt de balen.
    Zo’n mens zou je toch door de telefoon willen trekken!

    Heel veel beterschap, ook voor Joop. Fijn te lezen dat het weer wat beter gaat. Volhouden hoor!
    Een dikke knuffff…..

    Liefs Frederique

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge