♪ Z i e n ♪·2017---·Trips

Klapband

Al een tijdje terug spraken mijn maandagmeneer ik over dierentuinen… dat onderwerp komt natuurlijk veel vaker aan de orde want hij kan altijd enorm genieten van mijn verhalen over een dierentuin die ik bezocht… waarop hij zei: “Artis…daar was ik 82 jaar geleden voor het eerst een ook voor het laatst, is zeker wel een beetje veranderd sindsdien?” waarop ik voorstelde om met Daphne in overleg te gaan wanneer zij weer een vrije dag had en we dan wel naar Amsterdam zouden kunnen mits het weer natuurlijk goed zou zijn die dag. Vond hij een prachtig plan, dus zo gezegd, zo gedaan, datum geprikt en in de agenda’s gezet, vandaag dus.

Nou is hij met zijn 1.94 geen kleintje in de zin van lengte maar vet op de botten heeft hij niet, soort van gratenpakhuis sak mar segguh. De laatste jaren is zijn loop-mogelijkheid steeds verder geslonken en al hoe ijdel hij ook kan zijn wat dat betreft, ik wist hem over te halen akkoord te gaan met het gebruiken van een rolstoel. Ik verzekerde hem natuurlijk wel gelijk dat ik een goede rolstoel zou regelen zodat hij niet de hele dag in zo’n blauw ijzeren kreng zou moeten zitten. Het is prachtig dat dierentuinen zo ver mee denken dat ze ze ter beschikking stellen maar als je geen ‘ weerbaar stootkussen-lijf’ hebt is dat geen doen. Ik een mooie grote rolstoel geregeld, de banden op laten pompen en in de auto ermee. Verbazingwekkend hoe veel er in mijn duveltje kan maar dat even terzijde, en vanochtend even voor half negen waren we dan gedrieën op weg naar het verre gewest. Het was prachtig weer en ondanks de drukte op weg kwamen we keurig op de geplande tijd aan. De auto geparkeerd, de rolstoel uit de auto en in elkaar gezet en op naar de ingang. Enkele meters voor de ingang schrokken we ons te blubber door een oerknal zonder weerga en rondvliegend rubber. Suffe ikke eerst niets in de gaten dus ik keek zoekend om me heen waar dat geluid toch vandaan gekomen was….totdat Daphne me wees op het feit dat het geluid bij mij vandaan was gekomen, 1 van de banden van de rolstoel was dus geploft. Grmbllll Hoe nu verder?? Ik om de rijen wachtende mensen heen naar een kassa die wel bemand was maar kennelijk niet voor het reguliere publiek bestemd was. Een charmante jonge gozer opende het raampje en met een tandpasta-glimlach werd ik allerhartelijkst begroet. Ik legde de situatie uit en vroeg of hij mij kon helpen met een oplossing. Hij vroeg of ik al entreekaartjes had, nou nee, Daphne stond netjes in de rij. Ik moest haar roepen en toen zij bij mij was gekomen vertelde die jongeman dat we geen 3 maar maar 2 kaartjes hoefden te kopen om binnen te komen. Een geluk bij een ongeluk dus, mooie troostpleister! Even later stond hij buiten, binnen de poort, bij mij met een andere rolstoel en konden we mijn maandagmeneer overhevelen, weliswaar zo’n blauw ijzeren kreng maar heej beter iets dan niets nietwaar? Het comfort verhoogden we door de kussens van de kapotte rolstoel te gebruiken en daarna konden we op naar de koffie om van de 1e schrik te bekomen. We konden er zelfs al om lachen, natuurlijk hoofdzakelijk mede dankzij de adequate handeling van die jongeman en zijn stralende vriendelijk- en hulpvaardigheid.

Het was behoorlijk druk in het park, weliswaar een maandag maar ja vakantieperiode in het westen hè. Het was zalig weer, of eerlijk gezegd voor mij te warm al, in no time had ik het zweet in mijn nek staan. Nou heb ik tegenwoordig overal wel haarelastiekjes liggen maar niet in mijn cameratas natuurlijk grmbl *grinnik*, dus moest ik vaker dan mij lief was mijn camera los laten om mijn haar van mijn natte nekhuid te verlossen en even door te schudden. Enige tijd later hadden we trek en ging Daphne in het restaurant in de rij staan. Personele planning is ook daar kennelijk een hot item op drukke dagen, mijn maandagmeneer en ik namen plaats op het terras in de schaduw en wachtten tot Daphne bij ons terug kwam, ruim een half uur later. De trek was honger geworden dus onze lunch was in no time verorberd.

Op naar het nieuwe olifantenverblijf, wow wat is dat mooi geworden zeg! De 3 olifanten die Artis rijk is hebben zeeën van ruimte en kunnen ook heerlijk badderen in een grote poel, wat een feest. De jonge Sanuk genoot daar zichtbaar van en dat zie ik natuurlijk weer heel graag. Binnendoor naar de vlindertuin want die wilde mijn maandagmeneer ook graag zien. Oefff, de warmte sloeg ons in het gezicht dus wederom in no time parelde het zweet van mijn hoofd af. De vloer is dan wel prima begaanbaar in die vlinderkas maar de stijging in die vloer maakt het duwen van een rolstoel die niet echt mee wil werken niet tot een feestje. Ik liet me natuurlijk niet kennen maar was enorm opgelucht toen we even later weer buiten stonden. Via de leeuwen dan maar terug naar de uitgang. Meldde me weer bij de infobalie om de rolstoelen om te ruilen terwijl Daphne de auto ophaalde.
Mooi voor de middagspits aan reden we noordwaarts en om even over 4-en leverden we mijn maandagmeneer bij zijn huis af. Hij was inmiddels erg moe maar bedankte ons nog wel even weer voor de fijne dag. Het is zo leuk om hem mee uit te nemen, hij kan zo genietend naast me in de auto zitten en geeft zijn ogen goed de kost. Onderweg nog uitvoerig vertellend over hoe hij ‘toen’ naar Artis was geweest. Met een stoomtreintje, vanuit Assen naar Amsterdam, in die tijd dus speciale treinen die ingezet werden voor scholen om schoolreisjes te organiseren. Stel je ver… nog ver voor de 2e wereldoorlog… ik probeer me dat voor te stellen maar dat lukt natuurlijk van geen kant ik ben immers van ver na de oorlog. Ik weet wel iets van de geschiedenis en kan me wel tv-beelden voor de geest halen maar me echt een voorstelling maken van hoe hij als 8-jarige jochie door Artis liep, dat lukt me niet. Logischerwijze komt het gesprek dan ook op de voortgang van alles… mensen van zijn leeftijd hebben toch maar even heel veel dingen zien ontstaan en veranderen, veel meer dan de mensen van deze of mijn generatie.

Eenmaal thuis de foto’s uitgezocht en geselecteerd natuurlijk. Het zijn er niet zo heel veel deze keer en de meesten zijn ook niet van mij maar van Daphne maar dat geeft natuurlijk niks. De volgende keer zullen het er weer veel meer zijn, Daphne en ik willen binnenkort weer want we willen natuurlijk heel graag de welpjes van Rica & Mowgli zien, de beide panters die vanuit Emmen naar Amsterdam verhuisden toen het oude park in Emmen de deuren sloot, die welpjes zaten vandaag nog uit het zicht van publiek, dus we gaan gauw weer terug, alleen wanneer weet ik nog niet.

Foto-Map van vandaag dus…. 140 foto’s… vind je HIER

34x Akkoorden op ~ Chords on “Klapband

  1. wat een mooie daad hebben jullie daar gedaan om deze oude heer mee te nemen naar de dierentuin
    jammer van de rolstoel , maar wat een toffe gozer troffen jullie
    tegen te natte haren in de warmte , helpt het beste een tondeuse :)
    ik laat de pagina ff open staan kijk ik straks de foto’s ff

    1. Ja maar zulke daden doe ik het liefste…. als ‘ mijn’ mensjes genieten dan geniet ik ook.

      Ze zitten al zoveel binnen, vereenzamen snel als ze alleenstaand zijn en dat wil ik graag voorkomen door mijn steentje bij te dragen en dat doe ik dan ook met alle liefde in mij.

      Haha ja nou nee eg niet, ben veel te blij met mijn lange en dikke haarbos..

      Dat is goed hoor, altijd welkom

  2. een mooie serie weer , en dat hartje Amsterdam
    dus de slagtanden zijn geen uit de mond groeiende tanden :)

    het zijn ook mooie dingen om te doen , en als zij genieten , geniet je zelf ook , dat zeg je goed
    en ze zijn je er dankbaar voor , zo een uitje ipv binnen zitten

    1. Dank je wel hoor. Ja inderdaad, ♥-je Amsterdam mag er zijn ;-)

      Ja dat klopt…gelukkig kan ik hem regelmatig het huis uit halen maar doet hij dat zelf ook wel met zijn scootmobiel.

        1. Lekker toch, al was je vast op een andere plek dan dat ik vandaag was…

          Ik werk al vanaf mijn 12e als vrijwilliger met oude (en soms ook demente) alleenstaande bejaarden. Vind het het mooiste werk om te doen.

          Dank je wel, jij ook, sweetdreamssss

                1. Ohhh oke…. nou ja evengoed, altijd maar blijven oppassen want voor je ’t weet haakt je pijp ergens aan vast e ga je onderuit, dat zou me toch zeer spijten!

                  Jeetje wat weer een kilometers joh… soms denk ik ‘wou dat ik dat ook kon…” maar ik laat dat maar mooi aan jou over ;-)

                    1. Goed zo! Houden zo!

                      De wil moet er zeker ook zijn, is het probleem niet zo maar een krakkemikkig lijf wil nog al eens protesteren ;-)

  3. Mijn hemel, een klapband met een rolstoel, niet te gelóven! Nou nog een geluk bij een ongeluk want een klapband met de auto had natuurlijk veel gevaarlijker geweest. Fijn dat alles toch opgelost kon worden door een behulpzame jongeman, jij blij en je maandagmeneer blij met tóch een mooie dag.

    1. Ja precies….was 1 van onze eerste gedachtes ook…. en nog een bijkomend gelukje, de rolstoel had extra steunen dus ondanks die klapband kieperde hij niet om gelukkig.

      Ja absoluut, heb m net gesproken, hij vertelde nog steeds na te genieten… mooier kan niet toch

    1. Precies…. ik moet zoiets dus ook echt plannen…. om de tijd te hebben mijn lijf weer te laten rusten en bijkomen… mijn werk is ook fysiek intensief

            1. ja klopt… heb altijd veel gelezen maar de laatste jaren ging het niet meer… ik onthield niet wat ik al las… ben toch blijven proberen en nu lukt het weer wel ;-)

              jaaaaa zin in !

                1. Ja ik ook ;-0

                  Ook niet verkeerd toch?

                  Ik mag morgen op een zeker plekkie in alle vroegte klaar staan alwaar ik opgepikt zal worden. Heerlijk, ik laat me rijden.

                  we zullen ons wel vast wel vermaken met de uitkomst van die planningen, denk je ook niet?

  4. Wat jammer zeg dat die rolstoel die je geregeld had een klapband kreeg. Gelukkig hebben jullie je dag er niet door laten verpesten en heeft je maandagmeneer weer een heerlijke dag gehad dankzij jou en Daphne.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge