►2013◄·♪ Mond~Mouth·Ditjes-Datjes

Kiezelsteentjes gooien

Overal hoor je, overal zie je, nauwelijks zichtbare maar toch aanwezige, vermanende vingertjes dat we ons om onze naasten moeten bekommeren want met kerstmis alleen zijn is natuurlijk te zielig voor woorden en dat mogen we toch niemand aandoen, laat staan laten beleven? Slechts de laatste week van een jaar krijgen we die boodschap, en wees nou eens eerlijk, wordt jij daar ook niet zo af en toe helemaal gallisch van?

365 (of 366) dagen per jaar zijn er mensen die zich h.e.l.e.m.a.a.l. verloren voelen, die dreigen te verzuipen in hun eenzaamheid, verdriet, en ellende in welke vorm dan ook. Waar zijn ‘wij’ die 51 andere weken dan?

We peppen elkaar op met positieve teksten in de trant van ‘hou vol, het komt goed, tel je zegeningen, verlang niet het onmogelijke maar wees tevreden met wat je hebt en zo kan ik er nog wel een hele rij verzinnen. Op zich natuurlijk prima, altijd beter dan de ander bevestigen in hun leed waardoor je ze nog intenser met de neus op de feiten drukt! Maar….. is het ook niet zo dat het voor de verwerking van groot belang is dat je het nare dat op je pad komt probeert te aanvaarden en een plekje te geven? Het negeren levert immers alleen maar meer innerlijk verzet op? ‘Vluchten kan niet meer’ is hier van toepassing want als je het constant negeert hoopt het zich op en zal het uiteindelijk onvermijdelijk een uitweg zoeken en zeker ook vinden en dan zijn de rapen pas echt gaar!!

Ik zou zo graag kunnen toveren….wat zou ik toch een hele rij zaken dan veranderen, ik zou zeker weten een hele hoop mensen om mij heen een stuk blijer maken, verdriet en zorgen wegnemen. Ik zou zelfs bij velen een deel van hun geheugen willen wissen zodat bepaalde herinneringen hen niet meer teisteren. Al duikt hierbij wel gelijk de vraag op of ik daarmee die ander goed zou doen, want ervaringen, hoe vervelend ook, zijn ook (nodige?) leerzame lessen waarmee je in de toekomst je voordeel kunt doen, althans ga ik vanuit.

Goede voornemens…. ik maak ze al jaren niet meer! Zodra het nieuwe jaar weer aan de gang is en iedereen en alles weer in een normaal ritme is teruggevallen worden ze immers snel vergeten? En toch he? Een beetje meer sociale controle op elkaar voorkomt toch ook wel veel ellende, of niet? Daarbij dringt, bij mij althans, zich wel de vraag op waar de grenzen liggen want wanneer doe je dat goed en wanneer overschrijd je de grenzen van bemoeizucht en opdringerigheid? ‘Ieder voor zichzelf en God voor ons allen’ heb ik altijd al een hele nare uitspraak gevonden.

Een ieder van ons heeft momenten waar we jubelend doorheen hobbelen, die we het allerliefste 24 uur per dag zouden beleven. Ook heeft een ieder van ons momenten die we het allerliefste al bij het grof vuil zetten nog voordat ze met hun vinger onze deurbellen hebben aangeraakt. Beiden zijn schier onmogelijk! Kunnen we genoegen nemen met ‘het leven komt zo het komt en je moet het er maar mee doen!’?

Natuurlijk is mijn wens voor een ieder, dat de feestdagen en het nieuwe jaar de meest fantastische ooit mogen zijn, uit de grond van mijn hart gemeend maar tegelijkertijd weet ik ook dat wat ik, of wie dan ook, de ander toewenst, er altijd dingen zullen opdagen waarop niemand zit te wachten. Misschien kunnen we simpelweg met elkaar afspreken dat we iets oplettender zullen zijn naar de mens in het algemeen om ons heen, proberen wat minder met ons eigen ikje bezig te zijn?

Een kiezelsteentje dat in het water wordt gegooid aan de voet van een klein riviertje dat aan het eind uitmondt in de oceaan, maar onderwijl elk rimpeltje dat door dat steentje in het water ontstaat, iemand positief zal raken en diens leven op dat moment nét iets makkelijker te dragen maakt? Wat nou als we allemaal één klein kiezelsteentje oprapen en in water gooien? Zo moeilijk is dat toch niet? Een ieder van ons veroorzaakt dan slechts 1 rimpeltje maar samen veroorzaken we ontelbare en al die ontelbare rimpels zullen dan toch zeker mensen raken die ‘goeds’ goed kunnen gebruiken, toch?

18x Akkoorden op ~ Chords on “Kiezelsteentjes gooien

  1. Mooi geschreven, echt uit je hart en zo hoort het, niet alleen rond kerstmis, maar altijd.
    Maar ja, weet je, die vrouw waar ik over schreef uit het nieuws had wel familie, maar waarschijnlijk heeft ze zelf haar eenzaamheid gekozen.
    En soms kan ik me dat wel voorstellen, ook ik ben heel bewust deze kerstdagen alleen. Gewoon omdat ik dat wil, maar dat is dan voor andere weer moeilijk te accepteren. Tja, eigenlijk draait alles om elkaar te respecteren in zijn of haar keuzes.

    1. Dank je wel, ja dat klopt!

      Er zijn inderdaad mensen die er heel bewust voor kiezen, maar er zijn er ook die dat niet doen.
      Jah respect…. dat is voor velen een onmogelijk toepasbaar woord helaas.
      We zouden in een heel andere wereld rondlopen als dat woord weer in ieders beleving en leven een gouden goud zou worden.

      xx

  2. Een vriendelijk woord, een blije lach soms een traan, het mag. Er zijn als je nodig bent,
    een arm om iemand heen zonder woorden,
    elke dag.
    liefs en knuffel,
    Ria

  3. “Christmas happens everywhere, everytime someone reaches out to touch another life with love” deze tekst heb ik op onze kerstkaart gekalligrafeerd, ook met de achterliggende gedachte, dat alle geweldige initiatieven om iets te doen voor onze medemens prima zijn, maar dat we eigenlijk het jaar door moeten/mogen meeleven met anderen die het nodig hebben en als het nodig is praktische hulp bieden. Als we die concentratie van goede doelen met de kerst zouden uitsmeren over het hele jaar, zou het leven voor veel mensen een stuk beter worden.
    Maar daar mag ik mezelf zeker door aangesproken voelen….

    1. Je hebt helemaal gelijk met je eerste zin!

      En ja … ook ik vind dat er teveel geld naar ‘verkeerde’ potjes gaat… en dat goede doelen, de echt goede doelen, meer en doelgerichtere aandacht verdienen het hele jaar door.

  4. Is me uit het hart gegrepen en ik probeer daar zéker naar te leven.heel eerlijk gezegd komen alle goedbedoelde hulpacties op radio en TV me de neus uit, vaak een soort afkopen van verantwoording want “ik heb toch mild gegeven” !
    Mensen in hun waarde laten ,ook als dat een ándere waarde is dan die we zelf graag zouden zien, is een kunst.

    1. precies, die acties, ik volg ze niet en kijk er ook niet naar. Ze irriteren me mateloos en maken juist dat ik de hand op mijn knip houd.

      Ja inderdaad, ik verbaas me er dan wel over maar zie het tegelijkertijd als een ‘volgende uitdaging’ in een test van mijn acceptatie-respect naar die ander toe…

  5. Als iedereen in het klein zijn steentje bijdraagt (of gooit) komen we al een heel end, denk ik. Al die goede doelen acties op tv, maken mij alleen maar opstandig. Het zijn er gewoon te veel. En niemand weet waar al het geschonken geld blijft.

    1. Ja inderdaad, ik schreef t net al naar Rietepietz…. des te meer men dwingend om geld te vraag des te minder (snel) trek ik mijn beurs open…

      Wij geven dus ook ‘niets’ meer in die zin, we geven in de vorm van vrijwilligerswerk, dat is een stuk dankbaarder en werkt meerdere kanten op.

  6. Prachtig verwoord. Als mens kunnen we echte het verschil maken voor een ander.
    En kiezeltjes vind ik de mooiste stenen die er zijn. Luister maar eens naar het liedje van Pastorale…
    Fijne dagen, lieverd!
    Kakel xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Luister muziek van... ~ Listen to the music from...