Invalshoek – ‘Vertraging / Herfstblues’

REISMEERMIN

Eindelijk, de herfst was begonnen. Ze kon altijd zo onbeschrijflijk genieten als de storm om het huis raasde. Van de hemel, waar ze tijd-uit-het-oog-verliezend lang naar kon liggen of zitten kijken. Even onbeschrijflijk genoot ze van het spel tussen wolken en wind. Ondanks dat ze eigenlijk nooit om woorden verlegen zat besefte ze heel goed dat ze nooit aan iemand kon duidelijk maken wat dit jaargetijde met haar deed.

Heel haar leven had ze zich oud gevoeld, al in haar jongste herinneringen lagen opgeslagen emoties van ervaringen met haar leeftijdsgenoten die altijd zo kinderlijk waren in haar beleving. Ooit was haar gezegd dat zij een reïncarnatie had meegemaakt en dat haar ziel eeuwenoud was, niet echt haar eigen maar van een ander, die haar lichaam als omhulsel gebruikte om nog ouder te worden. Nog steeds had ze redelijk veel moeite aansluiting te vinden bij leeftijdsgenoten. Om de één of andere, onverklaarbare, reden voelde ze zich nooit helemaal veilig en op haar gemak. Nou ja onverklaarbaar, als het verhaal van die reïncarnatie waar was, was het immers al te verklaren? Ze had het allerliefst oudere mensen om zich heen, vooral mensen met een oudere ziel, helaas waren die er niet zo veel.

Als ze er dieper over nadacht, of erover in gesprek was; voornamelijk met zichzelf omdat ze hoogstzelden iemand trof die haar begreep, ontdekte ze ook telkens weer dat ze dingen ‘wist’. Niet omdat die dingen haar verteld waren, of dat ze ze ergens gehoord of gelezen had, nee, ze wist het ‘gewoon’. Vaak besloot ze die gedachtegang, die gesprekken, met een tedere glimlach, in het besef dat ze het volledig eens was met de persoon die haar jaren en jaren geleden eens ‘excentriek’ had genoemd. Niet om haar te beledigen, nee integendeel zelfs. Nu, jaren later, koesterde ze die beoordeling zelfs omdat het zo waar was.

Ze was in de buitenlucht, ze zag geen mens op straat, het waaide en het regende. De druppels tikten op haar hoofd alsof elke druppel zeggen wilde: ‘hoor je me, ik ben er weer hoor, je kan weer rustig zijn, voorlopig wijk ik niet meer van je zijde’. Ze stopte even, keek om zich heen en voegde geluid toe aan de melodie die al in haar hoofd speelde. Onderwijl haar tempo verlagend, als om haar ziel te laten vol lopen met de gelukzaligheid die zich weer van haar meester had gemaakt. Ze voelde weer de hoop groeien maar ook het besef dat het onmogelijk was, zoals zoveel onmogelijk was, dat dit gevoel en dit jaargetijde nooit meer zou stoppen.

8x Akkoorden op - Chords on “Invalshoek – ‘Vertraging / Herfstblues’

  1. Hoewel ik ook prima overweg kan met ouderen herken ik dit inderdaad niet echt bij mezelf , de muziek die je erbij hebt gezet natuurlijk des te beter , helemaal uit “mijn tijd”!

    • Gelukkig maar! Uiteindelijk ben ik het nu wel gewend en weet ik niet beter, maar heb er gaandeweg de jaren toch best wel af en toe veel verdriet door/van gehad.

      Hahaha ja dat dan weer wel ;-)

    • Ja misschien wel…..

      ja klopt…. maar ik kom er wel hoor, t leven is in ieder geval niet saai noch stilstaand ;-)

      -x-♥

  2. Ik geloof zeker in reïncarnatie maar niet op de manier zoals het jou is uitgelegd. Wel geloof ik in een proces van een individuele ziel die zich door de levens heen ontwikkelt. Maar dat je de ziel van een ander krijgt, dat kan denk ik niet. Immers, jouw lichaam is telkens nieuw, als je daar ook nog een andere ziel bij plaatst heb je het dus over een ander mens. Maar jij bent er ook. Dus kan je nooit een ander zijn. Bovendien: reïncarnatie is alleen te verklaren uit het feit dat één leven veel te weinig is om tot geestelijke/zielkundige heelheid te komen.
    Jammer dat er zoveel onzin wordt verteld door mensen met pretenties. Die mensen zouden zorgvuldiger moeten zijn.
    Overigens is reïncarnatietherapie een prima middel om via vorige levens problemen op te sporen die je vervolgens in dit leven kunt oplossen, alleen al omdat je dan het hele verhaal kent. Interessante materie voor mensen die het serieus oppakken.

  3. Ik geloof er ook wel in….maar denk inderdaad niet dat de uitleg die mij gegeven is de (enige) juiste is…. net als met alles anders is ook hier veel mogelijk…zeker zolang we niet 100% duidelijkheid krijgen.

    Die therapie ken ik…. heb het gevolgd ook en er best veel uit geleerd zowel goeds als slechts. Het is niet altijd per definitie het middel om problemen uit het verleden op te lossen (helaas). Het levert ook angst op, en ja ik weet angst is de meest foute raadgever, maar zie het maar eens kwijt te geraken als het je te pakken heeft…

  4. Lekkere muziek en ik herken veel in je verhaal. Sommige dingen zitten al in ons, zonder dat we het zelf meegemaakt hebben. Soms moet dat inzicht botsen met de werkelijkheid en nou kom maar op met die blues…Niet te verwoorden eigenlijk hoe dankbaar ik ben voor je invulling…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge