REISMEERMIN

Op tijd naar bed, ze moest morgen op haar paasbest en volledig uitgerust zijn, ze mocht niet falen, afgaan was geen optie, het verloop van morgen was een levensbepalend moment voor haar.

De volgende ochtend stond ze naar een bleek gezicht in te spiegel te kijken met daarin verdwaasde ogen, donkere kringen en opgezette wallen. Dit had ze al wel gedacht gezien hoe haar nacht was verlopen. Ze zette de douche aan en draaide in een rap tempo de hete en koude kraan afwisselend open en dicht. Elke straal liet haar van schrik bijna een gat in het plafond springen. Na een half uur had ze er schoon genoeg van en vond dat dit maar genoeg moest zijn. De volgende aanblik toonde al een veel beter beeld, niet wat zij graag had gezien maar dit moest dan maar zo want beter had ze niet. Op dat moment speet het haar bijna dat ze zich nooit bekwaamd had in het goed toepassen en gebruiken van make-up, dat zou haar vandaag zeker geholpen hebben. Plotsklaps sprak een stemmetje in haar hoofd: ‘het gaat om wat jij straks aan de aanwezigen vertelt en toont, je ziet er goed uit, bent als altijd puur natuur en dat is prima. Zij die beter kunnen en meer willen moeten het lekker zelf doen!’ Als om zichzelf te bemoedigen glimlachte ze naar haar spiegelbeeld, draaide zich vervolgens resoluut om en liep de badkamer uit.

Beneden controleerde ze voor de zoveelste maal de inhoud van haar attachékoffer, liet op haar laptop nog eenmaal de powerpointpresentatie lopen die ze later op de dag nodig zou hebben, concludeerde vervolgens dat ze alles tot in de puntjes voorbereid had en dat het niet beter kon en ze het er maar mee moest doen, het was erop of eronder vandaag.

Ze moest ongeveer een half uur rijden naar de plaats van bestemming en onderweg oefende ze keer op keer welke woorden ze als begroeting en start zou gebruiken. Spiekbriefjes had ze niet, nooit gebruikt ook, iets van een papiertje oplezen was niet haar stijl. Ze was op haar best als ze ad hoc moest improviseren en ze besloot dan ook dat te doen.

Aan het eind van de dag stak ze de sleutel in het slot van haar huisdeur, gooide alles op de grond in de gang, liep naar de keuken en opende de koelkast. Oh ja….gossie helemaal vergeten, dacht ze toen ze de feestelijk versierde taart zag staan met daarop een kaartje geprikt dat de tekst droeg: ‘Gefeliciteerd, je nieuwe leven begint NU!!’