Invalshoek 72 ~ Serieus-Stil

16

Reismeermin meldde via de mail dat ze niet in haar blog kon komen en vroeg of het thema bekend gemaakt kon worden…. bij deze!


Invalshoek van Reismeermin

 

Schrijf-Uitdaging nr. 72 –

 

sinds  19 april 2011

 

Thema: november 2016 – Serieus – Stil

 

Ik ben nooit een vrolijk kind geweest… nou zijn er erg weinig foto’s uit mijn kindertijd maar die die ik dan heb, daarop zie je een triest kind, weliswaar met een glimlach want ja dat moest hè, werd standaard geroepen ‘lachen hoor, je komt op de foto’…. hmpf grmbl… maar de ogen vertellen een ander verhaal.
Ik had 1 vriendinnetje en 1 vriendje en bij hen thuis was het altijd feest als we daar speelden. Zij kwamen nooit bij mij thuis want zij hoorden bij de kerk in het dorp en deugden dus niet. Eigenwijs als ik was trok ik me niets van die opgedrongen, en niet door mij zelf gevormde, meningen en speelde evengoed met ze, ik herinner me nog vele mooie momenten met muziek, piano- of orgelspel waar we dan met zijn allen omheen stonden en allerlei liederen uit kerkboeken zongen, geweldig vond ik dat. Jaloers was ik ook want wat ik daar in die huizen voelde, voelde ik thuis niet, al kon ik toentertijd natuurlijk die dingen niet een naam geven.
Ik was een moeilijk kind, ongehoorzaam en brutaal en veel meer van die ongein… niet dat ik me dat zo herinner maar zo is het me altijd ingeprent.  Mijn lievelingsoom en -tante, die op de hoek woonden, dachten er heel anders over. Spontaan was ik zeer zeker niet naar de ‘vreemde’ buitenwereld toe, altijd alleen en buiten de ‘grote’ groep. In een hoekje op het schoolplein, of zo hoog mogelijk in de kersenboom die achter de school stond tot iemand mij eruit kwam rammelen.
Kortom…. ik was een buitenbeentje, en eigenlijk ben ik dat nog steeds. Geen kuddedier in welke zin dan ook. Ik ging altijd mijn eigen gang en doe dat nog steeds. Nadat ik manlief ontmoette, 14 was ik, veranderde er wel veel. Ik had een grote vriend met auto en werd dus nog ongehoorzamer *grijns*.
Dat leverde wel klappen op maar die nam ik gelaten. Ze konden van mij het heen en weer krijgen, toen al, nog steeds.
Serieus en stil was ik volop, behalve in gezelschap waar ik me gewenst, geborgen en veilig voelde, dan kletste ik iedereen de oren van het hoofd, kreeg dus met regelmaat te horen of ik die ratel wat langzamer kon laten draaien want ik was verbaal niet alleen sterk maar ook retesnel, mede omdat mijn brein zo snel werken kon, nog steeds kan. De hoofdmeester op de lagere school heeft zijn uiterste best gedaan mij op een hogere school te krijgen maar dat is niet gelukt, ik was immers een meisje, zou trouwen en kinderen krijgen dus opleiding was totale nonsens.
Het leven loopt zoals het loopt…. of ik kansen gemist heb of niet…. ja wellicht, misschien ook niet, ik ben wel iemand met een fatalistische instelling, dat wat moet gebeuren gebeurt toch. En dat er veel, heel veel, is gebeurd is een feit en ik moet het ermee doen of ik nou wil of niet. Het heeft me gemaakt tot wie ik was tot voor 10 maanden geleden.
In stilte heb ik geschreeuwd, de longen uit mijn lijf als het ware. Ria, mijn huisarts, & Irma, mijn fysiotherapeute ‘hoorden’ me en wezen mij de weg naar Jos. Serieus heb ik hen aangehoord, zo mogelijk nog serieuzer heb ik Jos’ adviezen opgevolgd en leef ik weer. Op het gevaar af dat het theatraal klinkt, ik leef nu écht, alsof het voor het eerst is, alsof ik wedergeboren ben. De oude Ko is weg en wat mij betreft, voorgoed ook! De nieuwe Ko bevalt me prima en zij heeft potentie om te groeien en dat doet ze dan ook zo serieus als het maar kan. Ze zit niet meer stil in een hoekje te beven als een rietje uit angst voor alles. Integendeel, ze juicht het leven verwelkomend toe en omarmt het, komt wat komt, ze kan het aan.

Stil? Ja ook dat is ze nog steeds zo af en toe…. je weet wel, die mooie stilte, die van dankbaarheid en geluksbesef. Dankbaar en gelukkig ben ik!!!
Serieus? Is ze ook nog steeds, zit in ’t aard van ’t beestje, maar haar humor is ook wakker gemaakt en ze kan grappig uit de hoek komen, ze kan mensen vermaken maar bovenal heel hartelijk om zichzelf lachen als ze weer eens een blunder uithaalt.

16x Akkoorden op ~ Chords on Invalshoek 72 ~ Serieus-Stil

  • Marja  schreef ~ wrote:

    Heerlijk dat je nu zo lekker in je vel zit.
    Heeft Reismeermin dezelfde blogproblemen als Corry? Dan zit er vermoedelijk een nieuwe webstee aan te komen.

  • AnneMarie  schreef ~ wrote:

    Zo is het vroeger vaak gegaan. laat het een troost zijn dat je niet de enige bent. Gelukkig dat je uit je cocon bent gekropen. Ondanks alles kan het leven toch mooi en goed zijn.

    • Melody  schreef ~ wrote:

      ja klopt…. ik lig er al lang niet meer wakker van hoor, die tijd is al lang voorbij gelukkig

      Het leven is prachtig inderdaad en ik geniet ervan

  • ria  schreef ~ wrote:

    Heel fijn dat je nú een prachtig leven hebt
    Liefs

  • Rietepietz  schreef ~ wrote:

    Best wel veel herkenbare elementen die jeugd van jou, alleen was dat in mijn jeugd “normaler” dan toen jij kind was. In die tijd legde ouders nog niet hun te luisteren op het zieltje van hun kinderen al wáren er natuurlijk wel gezinnen waar veel warmte dat royaal goedmaakte. Ach, mensen kregen toen ook vaak veel meer kinderen dan ze vrijwillig voor zouden kiezen en dat was niet altijd makkelijk. Gelukkig heb je het nu aardig verwerkt. en jezelf behoorlijk terug gevonden.

    • Melody  schreef ~ wrote:

      ja he? ik heb inderdaad vaak gedacht toentertijd dat zij in de verkeerde generatie zaten….. bij mijn opa’s en oma’s mocht ik veel meer dan thuis…. die waren vrijer, raar eigenlijk.

      Ohja hoor, gelukkig wel….heb er nu geen last meer van, dat is een bevrijding op zich ;-)

  • Minneke  schreef ~ wrote:

    Grote knuf, dank voor je bijdrage. Ik kan je nu nog niet linken, en dit is een test of ik wel kan reageren. Dat lukt namelijk ook niet op mijn blog door mezelf

    • Melody  schreef ~ wrote:

      Dank je wel lieffie, knuffel terug.

      He wat vervelend voor je dat gedoe met je log ….. als je wilt dat ik er naar kijk mail me dan maar even……

      ik kan wel op je log een reactie plaatsen.

  • Kakel  schreef ~ wrote:

    In de eerste klas van de lagere school zou de schoolfotograaf komen. Ik zweeg erover tegen mijn moeder want dan zouden mijn haren in de krul moeten en ik in “deftige dracht” naar school moeten. En hoe zou ik dan later weten hoe ik er als gewoon kind had uitgezien? De foto heeft nooit in een lijstje gestaan…
    Lieverd, je hebt een hart van goud. Sommige mensen weigeren dat in te zien. Maar dat is hun tekortkoming en niet de jouwe!
    Dikke knuffel ♥

    • Melody  schreef ~ wrote:

      Jaaaa hou op schei uit…… .ik moest ook altijd onder de krullen en de droogkap en een jurk aan met grijze maillots … ik haatte die krengen want die jeukten altijd. De zwarte en de witte jeukten niet maar die mocht ik niet aan. Ik zweeg er ook over maar ja in een klein gehucht als de onze had dat geen zin, ze wist het toch wel. Die foto’s kwamen dus wel in de kamer te staan en werden ook uitgedeeld aan buren en god weet wie allemaal……..versschrikkkeelijkkkkk

      absoluut waar….. en ik ben er trots op. Zij die mij niet moeten wil ik niet eens om me heen hebben. De ruimte om me heen is vele malen groter dan de ruimte die ik inneem dus voor hen is er elders plaats genoeg. De mensen die wel deel van mijn leven willen zijn heb ik des te liever want dat zij de mensen die mijn hart verdienen.

      knuffeele terug ♥

  • Kakel  schreef ~ wrote:

    Kriebelmaillots, houd op. Ik viel eens een gat in een nieuwe. Het huis was te klein. Mijn moeder zei dat als het nog eens gebeurde, ze de kinderpolitie zou bellen. Die zou me komen halen met een auto met daarbovenop een ijzeren kooi. Daar moest ik dan in zitten en kon heel de buurt zien wat voor slecht kind ik was.
    Weet je nou zo fijn is? Dat je een slechte jeugd niet hoeft door te geven (-: (-: En dat hebben wij beiden niet gedaan. Stiekem mogen we daar een beetje trots op zijn ♥

    • Melody  schreef ~ wrote:

      Kinderpolitie….. ja die ken ik ….. niet persoonlijk maar dat soort dreigingen wel… Ik was een jaar of 9 toen we nieuwe buren kregen, hij was politie agent, dus ik vroeg hem gelijk waar stoute kinderen heen gingen…. en tja toen stopten die dreigingen zo maar ineens, raar he? snap ik nou helemaal niks van *grinnikkkkk*

      Zo is het meis…. ik heb een fantastische zoon en een evenzo fantastische schoondochter dus ik voel me oprecht rijkelijk gezegend. Stiekem hihi ik durf het best van de daken te schreeuwen hoor, van de euromast zelfs als dat moet omdat dat dichter bij jou is en we dat dan samen kunnen doen, samen schreeuwen we harder en horen meer mensen het hihihii

  • Kakel  schreef ~ wrote:

    Het is onze grootste beloning: dat het onze kinderen goed gaat. Daar hebben wij als moeder (met de vader) de grootste hand in gehad. Dat stemt een mens tevreden ♥

    • Melody  schreef ~ wrote:

      Zo is het toch!
      Ja inderdaad, we hebben extreem hard ons best gedaan en daar mogen we trots op zijn…. jouw dochter, mijn zoon…. prachtige mensen!
      Zeer zeker
      ♥♥

Ik 'beluister' graag jouw 'muziek' ~ I'dd love to 'listen' to your 'music'

CommentLuv badge

Xieje graag terug! ~ Love to see you again! All rights reserved by Melody Music 2003-2017