Reismeermin meldde via de mail dat ze niet in haar blog kon komen en vroeg of het thema bekend gemaakt kon worden…. bij deze!


Invalshoek van Reismeermin

 

Schrijf-Uitdaging nr. 72 –

 

sinds  19 april 2011

 

Thema: november 2016 – Serieus – Stil

 

Ik ben nooit een vrolijk kind geweest… nou zijn er erg weinig foto’s uit mijn kindertijd maar die die ik dan heb, daarop zie je een triest kind, weliswaar met een glimlach want ja dat moest hè, werd standaard geroepen ‘lachen hoor, je komt op de foto’…. hmpf grmbl… maar de ogen vertellen een ander verhaal.
Ik had 1 vriendinnetje en 1 vriendje en bij hen thuis was het altijd feest als we daar speelden. Zij kwamen nooit bij mij thuis want zij hoorden bij de kerk in het dorp en deugden dus niet. Eigenwijs als ik was trok ik me niets van die opgedrongen, en niet door mij zelf gevormde, meningen en speelde evengoed met ze, ik herinner me nog vele mooie momenten met muziek, piano- of orgelspel waar we dan met zijn allen omheen stonden en allerlei liederen uit kerkboeken zongen, geweldig vond ik dat. Jaloers was ik ook want wat ik daar in die huizen voelde, voelde ik thuis niet, al kon ik toentertijd natuurlijk die dingen niet een naam geven.
Ik was een moeilijk kind, ongehoorzaam en brutaal en veel meer van die ongein… niet dat ik me dat zo herinner maar zo is het me altijd ingeprent.  Mijn lievelingsoom en -tante, die op de hoek woonden, dachten er heel anders over. Spontaan was ik zeer zeker niet naar de ‘vreemde’ buitenwereld toe, altijd alleen en buiten de ‘grote’ groep. In een hoekje op het schoolplein, of zo hoog mogelijk in de kersenboom die achter de school stond tot iemand mij eruit kwam rammelen.
Kortom…. ik was een buitenbeentje, en eigenlijk ben ik dat nog steeds. Geen kuddedier in welke zin dan ook. Ik ging altijd mijn eigen gang en doe dat nog steeds. Nadat ik manlief ontmoette, 14 was ik, veranderde er wel veel. Ik had een grote vriend met auto en werd dus nog ongehoorzamer *grijns*.
Dat leverde wel klappen op maar die nam ik gelaten. Ze konden van mij het heen en weer krijgen, toen al, nog steeds.
Serieus en stil was ik volop, behalve in gezelschap waar ik me gewenst, geborgen en veilig voelde, dan kletste ik iedereen de oren van het hoofd, kreeg dus met regelmaat te horen of ik die ratel wat langzamer kon laten draaien want ik was verbaal niet alleen sterk maar ook retesnel, mede omdat mijn brein zo snel werken kon, nog steeds kan. De hoofdmeester op de lagere school heeft zijn uiterste best gedaan mij op een hogere school te krijgen maar dat is niet gelukt, ik was immers een meisje, zou trouwen en kinderen krijgen dus opleiding was totale nonsens.
Het leven loopt zoals het loopt…. of ik kansen gemist heb of niet…. ja wellicht, misschien ook niet, ik ben wel iemand met een fatalistische instelling, dat wat moet gebeuren gebeurt toch. En dat er veel, heel veel, is gebeurd is een feit en ik moet het ermee doen of ik nou wil of niet. Het heeft me gemaakt tot wie ik was tot voor 10 maanden geleden.
In stilte heb ik geschreeuwd, de longen uit mijn lijf als het ware. Ria, mijn huisarts, & Irma, mijn fysiotherapeute ‘hoorden’ me en wezen mij de weg naar Jos. Serieus heb ik hen aangehoord, zo mogelijk nog serieuzer heb ik Jos’ adviezen opgevolgd en leef ik weer. Op het gevaar af dat het theatraal klinkt, ik leef nu écht, alsof het voor het eerst is, alsof ik wedergeboren ben. De oude Ko is weg en wat mij betreft, voorgoed ook! De nieuwe Ko bevalt me prima en zij heeft potentie om te groeien en dat doet ze dan ook zo serieus als het maar kan. Ze zit niet meer stil in een hoekje te beven als een rietje uit angst voor alles. Integendeel, ze juicht het leven verwelkomend toe en omarmt het, komt wat komt, ze kan het aan.

Stil? Ja ook dat is ze nog steeds zo af en toe…. je weet wel, die mooie stilte, die van dankbaarheid en geluksbesef. Dankbaar en gelukkig ben ik!!!
Serieus? Is ze ook nog steeds, zit in ’t aard van ’t beestje, maar haar humor is ook wakker gemaakt en ze kan grappig uit de hoek komen, ze kan mensen vermaken maar bovenal heel hartelijk om zichzelf lachen als ze weer eens een blunder uithaalt.