Invalshoek

Reismeermin – Drempel-Huiverend

Op mijn knieën op de grond, de handen vol met de stang en mond van de stofzuiger, probeer ik het karpet op een houten vloer schoon te maken. De hond heeft er met een kauwbot op gelegen en terwijl hij er ongetwijfeld heerlijk van smulde stroomden kleine spoortjes van speeksel en kruimels van dat bot op het kleed. Eenmaal weer opgedroogd laat dat nare vlekken achter die je wel weg krijgt maar niet zonder er behoorlijk veel moeite voor te doen. Op een gegeven moment hoor ik vaag een bekend deuntje. Ik schrik op, mijn gsm gaat, het deuntje vertelt mij dat Joop degene is die belt. Die belt nooit, nou ja, bijna nooit dan, er is dus iets aan de hand! Zo snel als ik kan neem ik, enigszins trillend, de telefoon op. Te laat, Joop heeft al weer neergelegd. Terugbellen dus maar, na zijn opnemen zeg ik gelijk: ‘wat is er aan de hand????’ waarop hij zegt: ik vind zojuist Frodo achter het huis met een verlamde achterzijde en hij jammert alsof hij veel pijn heeft. Ik kijk op de klok, moet eigenlijk nog een half uur door, kan nog niet weg want ben nog niet klaar. Ik zeg Joop dat hij Abe (de dierenarts) moet bellen en dat hij Bastiaan maar moet roepen om met hem mee te gaan als hij gelijk terecht kan, beloof vervolgens zo snel mogelijk thuis te komen. Ik maak mijn klus af en haast me snel naar mijn auto en haast me nog meer om snel thuis te komen. De zenuwen zijn toegenomen inmiddels. Kom ik de parkeerplaats opgereden zie ik Joops auto nog staan. Ik haast me het huis in en hoor Frodo echt zo hard mauwen dat het me door merg en been gaat. Ik spreek hem al sussend toe terwijl mijn handen controleren of zijn ingewanden opgezwollen zijn, zijn heupen of rug misschien beschadigd, alles lijkt oké voor zover ik dat kan beoordelen. Joop zegt dat de dierenarts pas om half twee beschikbaar is. Even na enen stap ik huiverend in de auto, was ik even eerder redelijk bezweet en stomerig het huis ingegaan, leek het nu toch een heel stuk frisser buiten. Bij de dierenarts moet ik nog even wachten, om half twee precies mag ik naar binnen. De dierenarts onderzoekt Frodo en kan, net als ik een half uurtje eerder, ook niets bijzonders vinden. Frodo blijft op hoge toon en vrij luid klagend mauwen. Er wordt besloten om Frodo achter te laten zodat de dierenarts even later een uitgebreider onderzoek kan doen en foto’s maken. “IK bel je later vanmiddag zodra ik meer weet”, krijg ik beloofd en zo keer ik huiverend huiswaarts. Ondanks dat wij een schat van een dierenarts hebben vind ik zijn drempel toch erg hoog. Zowel letterlijk als figuurlijk. Ik ga er in beide gevallen verre van graag overheen, noch inwaarts noch uitwaarts. En nu tik ik huiverend een Invalshoek voor Reismeermin en bedenk ik me: ‘toeval bestaat niet, hoe kwam ze op deze 2 woorden?’… niet dat dat belangrijk is, belangrijker is dat telefoontje waar ik halsreikend naar uit zit te kijken zodat ik weet wat er aan de hand is, het wachten is iets dat absoluut niet mijn hobby is, het huiveren evenmin, zeker niet in gevallen als deze! Nu maar duimen voor een goede afloop zodat ik straks zonder huiver over de drempel mag om Frodo op te halen!

 

8x Akkoorden op - Chords on “Invalshoek

  1. Oeiiiiii, wat eng is dit Mel. ik hoop voor jullie en voor Frodo dat het een goede afloop heeft, het erge van een gewond dier is dat ze het je niet kunnen vertellen en je het over moet dragen aan de dierenarts.
    Sterkte meis……..

    liefssssss Hanny

  2. Oei, ik duim hier voor Frodo en jullie! Ik zit hier ook te huiveren.
    Drempel dankte ik aan het denken aan de oudejaarsconference van Wim Kan.
    En tja Ria verzocht me er eens een invalshoek bij te nemen zoals Plato deed, chagerijnig etc. In dit geval koos ik voor huiverend.

    • Ja inderdaad, vooral de schrik in 1e instantie….. ik had geen andere keus wat Frodo betreft, helaas niet tenzij ik mijn eigen wens voorrang had gegeven en dat is natuurlijk absoluut niet aan de orde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge