Via Jokezelf ontdekte ik een ‘nieuwe’ schrijfuitdaging. De initiator is KARIN En schrijfuitdagingen zijn er niet zo veel, hartstikke leuk dus!

Ik Blog De Zomer Door is 01 juli 2015 officieel begonnen!
Hoe gaat het in z’n werk?
Je kijkt elke week HIER voor een nieuwe zomerse blogopdracht.
Je schrijft je blog, publiceert het en deelt het met een link in de reactiebox op de blog zodat iedereen kan lezen en kan reageren.
De hashtag voor deze blogmaand is #IBZD
Retweet via Twitter etc, en deel je blogs met anderen met deze hashtag zodat je makkelijker vindbaar bent. Je doet mee omdat je graag in de zomermaanden wilt bloggen en het fijn vindt (nog meer) inspiratie op te doen. De blogopdrachten zijn breed inzetbaar; voor zowel persoonlijk als zakelijk gebruik. Sta open voor het creatief schrijven en schrijf je mooiste, interessantste en bijzonderste blogs in de maand van:
Ik Blog De Zomer Door!

De eerste blogopdracht:
Je bent op een onbewoond eiland beland (Beschrijf dit) en hebt maar vijf items meegenomen. Welke items zijn dat? Vervolgens schrijf je een brief aan een geliefd persoon waar je bent en wat je mist maar misschien heb je daar alles wat je hartje begeert?

Liefste V.

Wát ben ik jou onbeschrijflijk dankbaar voor het cadeau dat je me schonk. Mijn grootste wens sinds jaar en dag heb jij gekend en nu ook vervuld. Zopas namen wij hoog in de lucht afscheid van elkaar terwijl ik met een parachute op mijn rug in de deuropening van jouw vliegtuigje stond. Zonder verdere pakkelarie sprong ik de diepte tegemoet en landde even later zonder enige probleem op mijn voeten in het rulle zand. De zee is zo helder, ik zie de meest prachtige dieren voorbij komen, ik loop een paar meter het water in en des te verder ik loop des te meer kleuren zie ik, wat een schitterend zicht, al dat leeft daar. Ik stel me voor dat het nog verder en ook dieper nog mooier moet zijn.

Jeetje wat is het hier stil, wat heerlijk! Ondanks dat ik weet dat ik niemand bij me wil hebben gun ik jou het gevoel dat ik nu heb, nou ja, niets is onmogelijk dus wie weet ervaar jij dit ooit ook. Enkele tientallen meters vanaf het strand begint de begroeiing en zie ik talrijke bomen en struiken die overhangen van hun overdaad aan reeds rijpe maar ook nog rijpende vruchten, verhongeren en ver-dorsten zal ik hier dus niet.

Van de parachute maak ik een overkapping waaronder ik kan schuilen, mocht het weer omslaan. Ik leg mijn schrift met potloden en gum op een veilige plek en ga het eiland verkennen. Het is zoals jij mij beloofde, compleet verlaten. Ik ga me hier prima vermaken en helemaal tot rust komen. Het ruisen van de golven, het geritsel van de bladeren van alle bomen en struiken zullen de enige geluiden zijn die ik de komende twee weken zal horen, totdat ik het motorgeronk van een bootje zal horen en dan weet dat jij in aantocht bent om mij op te halen. Hoe die twee weken zullen verlopen weet ik op dit moment nog niet, of ik iets of iemand zal missen evenmin. NU is het even mijn tijd en ligt mijn focus puur en alleen op mij en wát ik nodig heb. Weg van alles, weg van plichten en moeten gehoorzamen aan de ene na de andere nog absurdere regel van wie dan ook in mijn omgeving, die voor mij willen bepalen wat ik moet doen, moet laten, mag voelen of juist niet. (On-)gewoon met mezelf en alleen dat doen wat IK wil, wanneer IK het wil en hoe IK het wil. Twee weken, 14 dagen, 336 uren, 20160 minuten, give or take a few, afhankelijk van jouw arriveermoment, geheel en alleen mijn tijd. Te kort? Te lang? Geen idee op dit moment, time will tell.

In mijn provisorische schuilplaats kleed ik mij uit en maak in een schaduwrijke plek in het zand een soort van kuil waarin ik heerlijk ga liggen. Het licht hier, hoe prachtig ook, is toch wel erg fel dus blij dat ik ‘m meegenomen had, zet ik mijn zonnebril op. Geluiden vervagen, de moeheid die mijn ziel en elke vezel van mijn lichaam al zo lang teistert nemen de overhand en zo doezel ik weg in de gelukzalige realisatie dat niets of niemand mij kan storen omdat ik niets bij me heb waarlangs iemand bij mij kan binnenkomen. Rust is wat ik wilde en rust is wat ik nu heb, al had ik natuurlijk wel graag mijn dieren bij me gehad maar ja dat ging niet helaas, die zijn nu bij een heel fijne oppas waar ze het ongetwijfeld fantastisch naar hun zin zullen hebben.

Tot over twee weken lieve V, vergeef me alvast dat ik niet op de uitkijk zal staan als jij me komt halen want ik heb niets bij me dat me een tijd of datum toont dus ik zal het pas weten als ik een geluid hoor dat hier niet thuishoort. Tenzij het gemis natuurlijk te groot wordt en ik alvast op de afgesproken plek zal gaan staan om jou op te wachten, lijdzaam toeziend hoe de secondes als eeuwigheden aan mij voorbij zullen kruipen. Zorg je alsjeblieft goed voor jezelf de komende tijd nu ik dat even niet kan?