Karins schrijfuitdaging: Ik Blog De Zomer Door is 01 juli 2015 officieel begonnen! Hoe gaat het in z’n werk? Je kijkt elke week HIER voor een nieuwe zomerse blogopdracht. Je schrijft je blog, publiceert het en deelt het met een link in de reactiebox op de blog zodat iedereen kan lezen en kan reageren. De hashtag voor deze blogmaand is #IBZD Retweet via Twitter etc, en deel je blogs met anderen met deze hashtag zodat je makkelijker vindbaar bent. Je doet mee omdat je graag in de zomermaanden wilt bloggen en het fijn vindt (nog meer) inspiratie op te doen. De blogopdrachten zijn breed inzetbaar; voor zowel persoonlijk als zakelijk gebruik. Sta open voor het creatief schrijven en schrijf je mooiste, interessantste en bijzonderste blogs in de maand van: Ik Blog De Zomer Door!

De tweede blogopdracht:
Fotografeer de zonsondergang vanuit je eigen huis en blog over het gevoel dat je erbij hebt, hoe je (werk)dag is geweest en hoe je nu uitrust.
zonsondergang

Gevoel bij de zonsondergang:
Zie toch daar die wolken, wat een rust gaat ervan uit. Waar drijven ze heen, vraag ik me af, en met welk doel? Zal het daar zo stil zijn als dat ik denk? Ik dagdroom van een trap en ‘zie’ ik mezelf omhoog klimmen, op zo’n wolk plaatsnemen en wegdrijven.Hoe was mijn (werk)dag:
Voor dag en dauw al wakker en na de gebruikelijke ochtendrituelen huishoudelijk werk gedaan. Gisterenmiddag kwam een goede vriendin op bezoek, enerzijds om haar viervoeter en huissleutel te brengen aangezien zij vandaag op vakantie gaat. Anderzijds om haar hart te luchten over het hoe en wat omtrent het overlijden van haar moeder vorige week. Ze zit zelf al ruim 3 jaar in de lappenmand dus die vakantie is zeer welkom. Ik hoop, en gun haar van harte, dat ze de zo nodige rust en ontspanning zal kunnen vinden en bij kan tanken.

Hoe rust ik nu uit:
Dé hamvraag. Met een hersenpan waarin het altijd pruttelt is rust te vergelijken met die pot met goud aan het eind van een regenboog, ik beschik over geen van beiden. Hetzelfde geldt voor fysieke rust, ‘gezegend’ met fysieke en mentale (on)mogelijkheden weet ik inmiddels niet beter en functioneer ik op wilskracht omdat mijn devies is: ik vind mijn weg of ik maak ‘m.

Met een manisch depressief hoofd is het niet eenvoudig de gestelde vragen te beantwoorden zonder de indruk te wekken dat ik het leven te zwaar vind. Dát vind ik evengoed wel maar ik weet ook dat ik aan dat gevoel geen erkenning moet geven om te voorkomen dat het de overhand krijgt.