HIER schreef ik 2 dagen geleden al dat het niet zo goed ging. Aan het eind van de vrijdagmiddag hield ik het niet meer uit en terwijl hier 2 vriendinnen op de bank zaten belde ik de huisarts. Weer later in de middag kwam zij langs, een jonge dame vervangster aangezien mijn eigen huisarts in de ziektewet zit nadat zij haar knie had gebroken. Nadat ik haar uitgelegd had wat er zoals speelde sinds geruimere tijd en wat ik al aan pijnmedicatie achter de kiezen had was het enige dat zij kon uiten, uiterste verbazing. Volgens haar had ik al lang effect moeten voelen of op zijn minst toch wel suf moeten zijn. Nou niet dus. Zij schreef vervolgens, na een heel verhaal over verslavingsrisico’s, morfine voor nadat ik haar verteld had dat bepaalde pijnmedicatie niets voor mij doet en dat ik voor sommige ook nog eens allergisch ben.
Anita, die eerder die dag al was geweest om diverse dingen voor ons te doen, is vervolgens naar het ziekenhuis gereden omdat de apotheek in onze wijk al gesloten was en heeft mij de medicatie thuis gebracht. De hoop dat het wel beter zou worden bleek valse hoop. De nacht was niet om over naar huis te schrijven en in de loop van zaterdag, na een zoveelste huilbui van pure wanhoop.. en dan te bedenken dat ik maar hoogstzelden van pijn huil omdat ik dat na 36 jaar onderhand meer dan wel gewend ben… belde ik weer het de huisartsenpost in het ziekenhuis. Na weer een lang verhaal over verslavingsrisico’s, dat ik inmiddels van voor naar achteren en weer terug ken, kreeg ik toestemming om mijn morfinedosis te verdubbelen en aan te vullen met 4 x 2 paracetamols per dag. Het laatste schijnt het eerste te verstevigen in tegenstelling tot tramadol die de werking vermindert.
Inmiddels is het eind zondagmiddag en kan ik nog steeds nauwelijks bewegen zonder dat ik wel tegelijkertijd door het plafond en de grond wil. ‘Je bent te ongeduldig’ zegt (v)echtgenoot. Ja klopt, toen Onze Lieve Heer geduld uitdeelde stond ik achteraan in de rij en toen ik aan de beurt was had hij geen greintje meer over… Hoezo ongeduldig, na ruim 24 uur mag ik toch zeker wel verbetering verwachten, vind ik zelf. Nou ja, verbetering is er ook wel, het enige verschil dat ik constateer is dat ik weer pijnloos kan ademhalen en dat lucht dus wel op, maar verder is de verbetering nog maar minimaal en daar baal ik stevig van. Ik heb in ieder geval gisteren al vrij genomen van het ‘werk’ dat ik vandaag moest doen en heb me ook onder voorbehoud al afgemeld voor maandag, dinsdag en woensdag.
Morgenochtend gelijk maar weer de huisarts bellen als ook Irma, mijn fysiotherapeute met haar gouden handen. Voor nu kan ik niets anders dan me overgeven aan mijn fysieke onmogelijkheden en zet ik mentaal natuurlijk oogkleppen op want mijn huis is nu niet zo schoon en opgeruimd als dat ik gewend ben. Overgeven is nu het motto, zo zeer tegen mijn aard in, maar het kan ‘even’ niet anders… Ik ben Anita uiteraard zeer dankbaar voor haar hulp. Over overgave gesproken, ik heb nog nooit eerder iemand moeten bellen om te vragen hier te komen en dingen voor mij/ons te doen. Dankzij haar worden de boodschappen telkens tijdig aangevuld en krijgen de honden ook hun (noodzakelijke) uitjes. De jeugd doet ook haar best maar zij werken erg veel en op rare uren. Fantastisch dan een vriendin zo dichtbij te hebben!