Het lukt! – 11 sept

Dinsdagmiddag rond de klok van 3… Eigenlijk wel in een goede bui al buitelen vele gedachten over elkaar heen alsof ze strijden om wie vooraan mag staan in het rijtje van wie het eerste, én meeste, aandacht wil afdwingen.

Ben net thuis van een 1 op 1 sessie met Jos en wederom was het een ontmoeting die weer puntjes op de i zette. Toegegeven dat ik er altijd weer behoorlijk tegenop zie om er heen te ‘moeten’ gaan terwijl het altijd, achteraf dan, zo goed voelt. Zo’n 1 op 1 sessie in de vroege middag, na een groepssessie de vorige avond en een nacht zonder slaap omdat de monsters in mijn hoofd nog steeds blijven proberen hun tanende macht terug in bezit te nemen is best wel heftig eigenlijk….

Het is niet alleen een kwestie van ermee bezig blijven maar vooral bewustwording van waar ik in mijn leven, welke koers ik vaar én dan vooral de vraag of ik daarmee tevreden ben of niet. Nou niet dus, heb mijn steven gewend afgelopen april en de kracht die het vergt om die koers te blijven hanteren is af en toe best veeleisend. Doorzettingsvermogen is gevraagd, ik ben zo’n bofkont die daar altijd in ruime mate over beschikt dus dat moet geen enkel probleem zijn, maar de verleiding om de discipline een toontje lager te laten zingen is minstens zo groot.

Als soort van ‘bevestiging’ liggen beide cursusboeken binnen handbereik op het tafeltje naast mijn zitplaats. Ik blader ze ook beiden eke dag door en lees her en der dingen, evenals op de talrijke notitieblaadjes die in die boeken zitten inmiddels. Een 2e vorm van bevestiging zijn de categorieën op mijn blog. Cursus 1 = Voluit Leven en Cursus 2 = Dit is jouw leven. Ik kijk eigenlijk nooit, nou ja bijna nooit dan, in mijn blogarchieven terug, sinds ik die 2 categorieën toevoegde veranderde dat uiteraard.

Ik vind het niet gemakkelijk maar ik ben wel blij, heel blij zelfs, dat ik het advies van mijn huisarts en fysiotherapeute (na behoorlijk aandringen hunnerzijds, dat dan weer wel) toch heb aangegrepen.  Al hoe ‘hoog’ de drempels om die sessies bij te wonen nog steeds ook zijn, niets houdt me tegen. Die dwang in mij gehoorzaam ik dan toch weer wel. Weloverwogen keuzes maken is daar onderdeel van.

Opgegroeid zijnde in een cultuur waarin bescheidenheid een must is, waar je altijd te horen kreeg ‘doe maar normaal dan doe je al gek genoeg’  maar nooit de kans kreeg te leren wat dat ‘normaal zijn’ dan ook werkelijk inhield. Vanuit de ene in de andere hoek getrapt werd, soms letterlijk maar in de meeste gevallen figuurlijk onder het mom van: ‘jij bent niks, jij kunt niks en dat zal ook nooit veranderen…’ groei je op met een minderwaardigheidscomplex van hier tot Verweggistan en terug. Met de bagage die je dan gaandeweg de, in mijn geval inmiddels ruim 53 jaren, in je rugzak stopt, dan wel gestopt krijgt, moet je het doen, of je nou wilt of niet. Afkomst verloochent zich niet, de Groningse nuchterheid speelt me ook parten bij tijd en wijle en dus vecht ik ook met vooroordelen, waarvan ik overigens maar al te goed besef dat ze ongefundeerd zijn, kant noch wal raken en mij kunnen afremmen en proberen te beletten dat ik aan mezelf werk. Meer en meer constateer ik in mij een groeiend gevoel van verzet daartegen want ik merk elke dag hoe goed deze therapie en bijbehorende cursussen mij doen dus zo letterlijk als maar immers zijn kan is één van mijn lijfspreuken: ‘opgeven is geen optie (meer)’ wel heel extreem van toepassing.

De monsters in mijn hoofd proberen onophoudelijk mij van de wijs te brengen en steeds minder vaak lukt hen dat. Ik leer weer genieten met de grote G en vooral het langer genieten van iets. Ik was al gewend aan het feit dat het genieten stopte op het moment dat de leukigheid stopte maar dat is nu niet meer het geval, ik kan nu (in toenemende mate nog steeds) genieten van iets dat was, gisteren, eergisteren, vorige week etc. Hoe mooi is dat?!

Kortom…. ik ben een (lange) weg ingeslagen maar elke stap die ik op die weg zet is een goede stap. Het gaat niet om het doel aan het eind van die weg maar om het proces op die weg naar dat doel toe. Ik kan naar alle waarheid zeggen: Het lukt!!

Ps. De header, nieuw per vannacht… een foto die ik gisteren met mijn foon maakte op weg naar de locatie van de curus, het werkelijk schitterende Veenhuizen. 3e bevestiging als het ware dat ik goed bezig ben en dus de moeite waard om die bevestiging ook veelvuldig onder ogen te krijgen.

2x Akkoorden op - Chords on “Het lukt! – 11 sept

  1. Je bent zeker op de goede weg: langzaam maar zeker kom je steeds dichter bij jezelf. Ontdek je wie er al die tijd al in dat lichaam woont. Makkelijk is anders maar dat is een kwestie van je tanden er als een terrier erin vastbijten. En als jij iets kunt, is het dat wel!
    Dikke aamoediging: go girl, go!
    Kakel componeerde ~ composed SchilliesMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge