Herinneringen

Halverwege de middag van een woensdag… op zich niets bijzonders zou je zeggen… en toch is dit een woensdag die anders is als de gemiddelde woensdag. Nadat ik vanochtend klaar was met werk haastte ik me naar huis, schoot snel onder een douche en trok schone en nette kleding aan en na een kop koffie stapte ik weer de auto in om me naar de begraafplaats hier in de stad te begeven. Diverse gedachten tolden onderweg door mijn hoofd. Aan de overledene, diens ouders en zus maar ook aan de nabestaanden van, en overledenen, die ik de afgelopen maanden mee ‘weg’ mocht brengen. Sinds eind oktober was dit de 5e keer al. Logischerwijze ben ik dus de laatste tijd veel in gedachten bezig met leven en dood. Zeker vandaag want de overledene was pas 36 jaar. De ouders van deze jongeman hebben het erg zwaar gehad en nog want niet alleen hun zoon maar ook hun dochter werd in de pubertijd geconfronteerd met een ernstige ziekte. Ze weten dus al heel lang dat ze hun kinderen op jonge leeftijd zullen verliezen. Hun dochter was er vanmiddag gelukkig wel bij, dankzij de vele hulp van de instelling waar zij, net als haar broer, verblijft. Zó in- & intriest. Enerzijds de ‘vrede’ die zij met hun lot hebben anderzijds het onmetelijke verdriet dat zij al jaren bij zich dragen dat nu extra hevig is. Daarbij de onzekerheid over de tijd die hen nog rest met hun dochter. De jongeman die wij vanmiddag voor een laatste keer ‘gedag’ mochten zeggen was erg gek op muziek en het lied waarmee ik dit bericht begin werd vanmiddag dan ook afgedraaid omdat de musical Cats één van zijn favorieten was. Zelf speelde hij, toen het nog ging, de klarinet en ook die muziek werd vanmiddag afgespeeld. Aangrijpend, kippenvel-bezorgend en toch een fijne afscheidsceremonie… ook al is het woord ‘fijne’ niet zo op zijn plaats.

Zoals al gezegd, een 5e afscheidsdienst voor mij vandaag. Met tal van herinneringen ging ik erheen en met zo mogelijk nog meer reed ik er zopas vandaan. Toen ik erheen reed was het slecht weer, het regende en hagelde tegelijkertijd. Tijdens de afscheidsceremonie bleef het regenen en hagelen. En vlak nadat we de koffiekamer waren ingegaan en plaats hadden genomen hield dat op en brak de zon door. Alsof iemand / iets alle aanwezigen een hart onder de riem wilde steken en zeggen: ‘het is goed’. Terwijl die gedachte door mijn hoofd ging sprak iemand vlak bij mij diezelfde woorden uit tegen zijn gezelschap. Bij het verlaten van het gebouw kon ik het laten van een zucht niet voorkomen als ook niet de gedachte, ‘het is wel even genoeg zo, hier hoef ik voorlopig niet meer terug te komen als ik het mag zeggen’ waarbij ik me tegelijkertijd realiseerde dat dat niet zo’n erg nette gedachte van mij was want mijn leed valt natuurlijk helemaal in het niet bij het leed van de nabestaanden. Met een blik naar boven, stapte ik de auto in, bad nog even voor iedereen van de 5 afscheidsdiensten en reed huiswaarts.

Hoe cliché ook…. het leven gaat door, dat moet ook, dat hoort zo!

18x Akkoorden op - Chords on “Herinneringen

  1. Sterkte!
    Ik snap het wel hoor, ik had ook eens zo’n jaar met de ene na de andere begrafenis, toen dacht net als jij…
    Weet je, als je merkt dat de nabestaanden goede herinneringen hadden aan hun geliefde en dat uitspreken, dan is dat, naast al hun verdriet toch wel “fijn”, of mooi, hoe je het dan ook noemt.

    • Dank je wel. Ja fijn dat je dat begrijpt!!

      Ja dat is ook zo…. al vind ik die woorden wat ‘raar’ om te gebruiken in die context

  2. Hopelijk hoef je voorlopig geen afscheid meer te nemen. Het is ook wel erg veel, zo kort na elkaar. De familie zal je aanwezigheid beslist op prijs hebben gesteld en daar deed je het voor!
    Sterkte en een knuffel

  3. Vijfmaal afscheid nemen in zo’n korte tijd is heftig. Je verzuchting dat het wel even genoeg was, is volledig te begrijpen.
    Voor de nabestaanden is het afscheid zwaar, maar dat er belangstelling wordt getoond is een steun voor hen. Gelukkig dat jij vijfmaal gegaan bent, ook al is dat emotioneel heel zwaar geweest. Maar vijfmaal ben je tot steun geweest.

  4. Pffff…. heftig hoor. En dat zo kort na elkaar. De familie stelt het zeker op prijs dat je er was. En zelf heb je ook afscheid kunnen nemen.
    Heel veel sterkte en liefs xxx

    Liefs Frederique

  5. Phoe, zwaar hoor voor die ouders om afscheid te nemen van hun zoon wetende dat ze dat van hun dochter ook mee zullen maken.
    Ja, en zo worden we allemaal regelmatig geconfronteerd met de oneerlijkheid van het leven. Maar 5 maal op een rij is wel erg veel.
    Sterkte.

    • Jah inderdaad !

      Klopt… en hoe onverteerbaar het soms ook voelt… toch leren we er ook iets zinvols van.

      Dank je wel.

  6. Soms kun je de dingen die gebeuren maar beter niet tellen. Daar word je namelijk niet vrolijker van. Afscheid nemen is, en zal waarschijnlijk altijd blijven, moeilijk. Sterkte en hopelijk is dit voorlopig het laatste afscheid geweest.

  7. Hééé…een uur geleden heb ik hier een reactie geplaatst, maar hij is weg…. Vraag me opeens af of ik wel op plaatsen heb gedrukt.
    Afscheid nemen is nooit fijn, zeker niet als het definitief is. Hopelijk is het voor dit jaar het laatste afscheid geweest voor jou.

    • Nee hoor, hij is er gewoon ;-)
      Gebruik jij misschien Firefox? Dan even ctrl f5 doen…dan krijg je het meest recente scherm en zie je het wel.

      Klopt, dat hoop ik ook maar de kans is erg klein.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge