Eerder vandaag pingelde mijn foon het geluidje van binnenkomende mail. Toen ik even later keek wie mijn mailbox had gevuld bleek het Marije  te zijn, zij had een post op haar blog gepubliceerd dat over heimwee gaat. Acuut trok mijn buik zich samen en schoten tal van herinneringen door mijn hoofd, over elkaar en door elkaar heen buitelend.

Een “heimweekind’ noemt Marije zichzelf en alhoewel ik dat woord nog nooit gelezen noch gehoord had wist ik gelijk dat ik dat ook ben, al ben ik op mijn leeftijd natuurlijk al lang geen kind meer.

Vroeger… in mijn kindertijd gingen we 1x per jaar op vakantie. Naar Limburg, een camping met allemaal tenten en veel lawaai. Altijd met oom en tante met neef en nicht. Amper uit de auto gestapt kregen we de opdracht dat we moesten gaan spelen, vriendjes en vriendinnetjes zoeken want pa had vakantie en was aan rust toe en moe ging de boel uitpakken en opruimen etc. Verschrikkelijk vond ik dat!!! Drama, elk jaar weer. Ik was al een moeilijk kind (zo is mij met de paplepel ingegoten en tja volwassen hebben toch altijd gelijk dus ik zal aan hun woorden maar niet twijfelen… *pssttttt ~samenzweerderig fluisterend~ ik heb eigenwijszijn uitgevonden dus nee ik dacht er stiekem heus anders over*) Toen ik 12 was kreeg ik een baantje in de horeca, joepiedepoepie, prachtig werk en heel leuke mensen, druk in het hoogseizoen dus ik was van die K(walitatief) U(itermate) T(eleurstellend)-vakanties verlost.

Enkele jaren later bedachten toenmalig vriendje (tegenwoordig mijn echtgenoot) en ik dat we het maar een 2e kans moesten geven. Hij had soortgelijke ervaringen als ik. We kochten een caravan en togen 2 jaren achtereen naar Hooghalen. 2 jaren ruzie, dus na die 2e vakantie die afschuwelijke sleurhut weer verkocht. Grappig was dat we de prijs die we voor dat kreng betaald hadden verdubbeld terug kregen bij de verkoop.
Vakanties waren dus ook aan ons niet besteed.
Hij zou nooit toegeven natuurlijk dat hij heimwee had maar ik weet onderhand wel beter en meer nog weet ik zelf hoe ziek je kunt zijn van de heimwee.

1 van onze 2 kinderen wilde met vakantie en ging dan ook vele jaren achtereen met opa en oma mee. De 2e wilde niet, goh *glimlach*, de appel valt niet ver van de stammen.
Soort zoekt soort of zo iets? Schoon is er namelijk ook niet zo gecharmeerd van.

2011… Ingaande op een uitnodiging van Trees  die met dochter op Ibiza (althans geloof ik, als ik het me goed herinner) was…en daar dochter met toenmalige partner trof, die weer samen bekokstoofden dat ik maar eens zo’n grote vogel in moest en zo… stapte ik dus met dochter in maart 2013 op het vliegtuig en brachten we een week door op Gran Canaria in een appartement van Trees. Het is een prachtige plek om te toeven, heb veel moois gezien en daar ook ontzettend van genoten maar de nachten… oeps… stil in bed, inactief… nou nee dus, menig nachtelijk uurtje op het balkon wachtend tot het licht werd en tijd om het appartement te verlaten om weer actief bezig te zijn. 7 dagen, een eeuwigheid, veeeeeeeeeeeeeeel te lang, 1x maar nooit weer.

2012… zomaar een woensdagmiddag: “We gaan zaterdag naar Tallinn en komen dinsdag terug” … en ik: Oh wat leuk. Wil ik ook wel.  “Nou dan ga je toch mee?” Ehhhh….
Ad hoc, manlief aangekeken en die zei: Ga jij maar lekker, maar ehh ik hoef toch niet mee hè? ” en binnen 10 minuten was het geregeld. Plaats in vliegtuig bijgeboekt, hotelkamerreservering omgezet en gek genoeg werd het daardoor per persoon nog goedkoper ook. In totaal waren we per persoon 125 euro kwijt. Reiskosten naar Bremen, Parkeerkosten in Bremen, Vliegtuigretour en hotel met ontbijt, voor 3 dagen en 3 nachten dus. Dat was zo ontzettend leuk! Heb zo genoten. Tijdsduur 98% perfect, slechts 1 heimweehuilbui gehad.

Ik had de smaak te pakken en door ziekte van Anita ging zo’n vakantie naar Praag niet door dus dat staat nog te gebeuren zodra zij met haar 4-jarige studie klaar is.  Ik ben ondertussen wel al een paar keer met schoon een paar dagen weggeweest. 1x 3 dagen Berlijn, 1x 3 dagen België en kortgeleden dus een 2e keer België. Als alles goed gaat hopen we eind mei met zijn tweetjes een paar dagen in Londen te toeven. 3 dagen is dus echt het maximum en dan gaat het prachtig.

Heimwee… wat een ellende… ik heb al heel wat keren in het ziekenhuis gelegen, langdurig ook, wat voelde ik me vaak dat vogeltje uit dat gouden kooitje, vleugellam.
In 1979 – 1980 bijna een half jaar ziekenhuis opgevolgd door een half jaar revalidatiecentrum. In 1990 ettelijke maanden tot ik uiteindelijk op 5 december met babyzoon naar huis mocht.  In 2009 3 maanden voor een Amerikaans experiment.
En dan laat ik de ‘kortdurende’ opnames maar even buiten beschouwing.
Die heimwee zorgt er wel voor dat ik alleen maar akkoord ga met een opname als aan bepaalde voorwaarden wordt voldaan. Kan (wil) men dat niet dan gaat het feest simpelweg niet door. Ooit een ruzie met een specialist gehad die vond ik me niet zo kinderachtig moest gedragen, niet moest zeuren, me niet moest aanstellen etc. die operatie was nu eenmaal nodig dus klaar. Nou niks klaar dus, van ze never nooit niet. Uiteindelijk belandde ik in een ander ziekenhuis, eentje waar wel rekening gehouden werd met mijn problemen en werd die operatie alsnog uitgevoerd. In dat 2e ziekenhuis niemand, echt helemaal niemand, die ook maar 1 woord uitte in de negatieve zin over ‘heimwee’. Zo fijn om ergens te komen, te moeten vertoeven uit noodzaak, waar men nog fatsoen en respect voor de andere mens hoog in het vaandel heeft staan.

Heimwee dus… dat weeë gevoel… dat adembenemende… de tranenstroom die uit alle macht probeert je ogen uit hun kassen te duwen… de brok in je keel die je het normaal spreken belemmert… de pijn die je voelt in heel je lijf… om nog maar te zwijgen van niet slapen, of wel dan met nachtmerries… angstzweet… knuffelpartijen met zo’n koud stenen ding in kamer 100 en ga zo maar door. Kinderachtig? Dat zal best maar dat zeggen alleen de mensen die niet weten wat het is noch hoe het voelt!!!

“Wat mis je dan precies?”
Tja… als ik dát wist!!!
Geboortegrond? Ik hou van Groningen ja, maar Drenthe is mijn thuis. Terug naar mijn geboortedorp? Van ze never nooit niet, met geld toe nog niet, alsjeblieft zeg bewaar en bespaar me. Gezinsleden-huisdieren? Nee, zo klef zijn we niet, ze zijn er immers wel als ik weer terug ben? Heb toch telefoon met skype enzo? Mijn eigen bed? Met mijn rug? Slapen is altijd een ramp, dus ook dat maakt geen moer uit.
Wat dan wel ???
Al sla je me dood, ik kan met de beste wil ter wereld die vraag dus niet beantwoorden.

Het is ‘gewoon’ een allesoverheersend gevoel van onmacht die enorm beangstigt en benauwt. Als je normaal gesproken een mentaal stabiel persoon bent voelt het wellicht anders maar voor mij,  met mijn bi-polaire stoornis, is het een trigger van mega orde voor paniekaanval zonder weerga met risico dat crisishulp ingeschakeld moet worden.
Niet doen dus… ik weet waar mijn grenzen liggen en die bewaak ik keurig/grondig.
Ik kies mijn reisgezelschap heel zorgvuldig en zij zijn ‘getraind’ en ‘geïnstrueerd’,
zij weten precies wat ze moeten doen, en laten uiteraard, als ik door het lint schiet.

Heimwee… man man man, vrouw vrouw vrouw… praat me der niet van!!!