Geluk

16

Wat is het?

watisgeluk

Een vraag wellicht die geheel terecht niet met 1 simpel antwoord afgedaan kan worden omdat het voor ieder persoon totaal verschillend is zoals ook ieder persoon anders dan de eerstvolgende andere is? Vanmorgen zag ik in een flits een stukje van Koffietijd voorbij komen waarin de beide host-dames spraken met 2 acteurs, over de zelfmoord van auteur Joost Zwagerman. Eén van de heren zei: “depressieve mensen staan niet met de rug tegen de muur maar met hun buik, hun uitzicht is dus zeer beperkt”. En hoe waar is die zin!!

Hoezeer ik ook kan stellen dat ik mijn depressiviteit heb geaccepteerd inmiddels, helemaal waar voor de volle 100% is dat natuurlijk niet. Al strijd ik nog regelmatig met diverse spoken in mijn hoofd, al weet ik nog zo goed dat het al veel beter gaat dan enkele jaren geleden en zie ik wel degelijk heel grote verschillen… toch kan ik soms zo ontzettend boos zijn, op het leven, op omstandigheden, op gebeurtenissen, op hoe iets mij al dan niet beïnvloedt, op mezelf met name omdat ik niet sterk genoeg ben een nare ‘bui’ af te schudden, hoe teleurgesteld ik dan in mezelf kan zijn! Het regelmatig mijn ‘zegeningen tellen’ is inmiddels een 2e natuur geworden al wil ik het soms ook wel in een hoek schoppen want het eeuwig maar zoeken naar positiviteit terwijl ik het absoluut niet voel is vermoeiend, zowel voor de geest als voor het lijf. En moe….. dat is standaard onderdeel van mijn zijn. Een slecht eetpatroon, het vaak niet kunnen eten omdat mijn slokdarm dichtgemetseld voelt, dus niet de benodigde vitaminen en mineralen binnen krijgen, het proberen aan te vullen met (homeopatische omdat ik de chemische zo intens verafschuw) diverse middelen. De gesprekken die ik met mezelf voer, de strijd als het ware tussen de emotionele ik en de intellectuele ik. Enerzijds ben ik soort van ‘trots’ op mijn niet te stillen leer- & ontdekhonger, maar anderzijds is die honger ook mede de oorzaak van veel onrust. Ik weet het immers zo goed te relativeren vanuit de kennis die ik in de loop der jaren heb opgedaan via allerlei wegen?! Kennis is macht, zegt men vaak, daar ben ik het dus niet mee eens, het veroorzaakt namelijk ook onmacht met alle gevolgen van dien.

Geluk dus.. wat is het precies.. althans voor mij:
Het in staat zijn dingen te kunnen ondernemen met mensen die mij dierbaar zijn en die ik durf te vertrouwen. Het opgaan in hobby’s zoals fotografie en het bezoeken van dierentuinen. Dat zijn namelijk de plekken waar ik voor de poort alles achter me laten kan. Alle zintuigen zijn dan volledig gericht op het genieten van wat mijn ogen, mijn neus en mijn oren mij vertellen. ‘Gezegend’ met zowel een heel scherpe neus als heel scherpe oren is dat niet per definitie een feestje. Enerzijds ontgaat me weinig en anderzijds kunnen de dingen die anderen ontgaan als enorme triggers op mij werken en mijn humeur in no time verpesten. Expressief als ik ben ontgaat mijn gezelschap dat dan ook niet. Een mensen-mens ben ik al jaren niet meer en ben ik heel selectief in wat ik met wie onderneem en vooral waar! In een vreemde ruimte zal ik altijd acuut de muren weten te vinden en zeker de in- & uitgangen. Al is het de laatste jaren minder geworden, vluchtdrang heb ik nog steeds, het is altijd aanwezig en alert. Het me veilig voelen is van essentieel belang, ik zie al gauw overal beren en bomen. Het afspraken met mensen is ook zo iets, op zich prima maar wel als ik de regie over mijn plek in de situatie heb en kan behouden. De reden dus dat ik niet reis met het ov, niet van winkelen hou, zelden in een bioscoop kom etc. En dan is daar JEANS, ik ken zo goed als elk theater in het land inmiddels. Er zijn er bij die ik absoluut niet zal binnenstappen en in die waar ik wel naar binnen ga weet ik precies waar de uitgangen zijn en heb ik al op voorhand routes in mijn hoofd die ik kan benutten als dat nodig mocht blijken.

Ontspannen is een sleutelwoord, een utopie voor mij in de meeste gevallen. Volledig ontspannen ben ik hoogstzelden. Altijd staan de draadjes gespannen om bij het minste of geringste de aangeknoopte belletjes te laten rinkelen, en dat gebeurt niet alleen op locaties maar ook met mensen om mij heen. Men zegt wel eens: ‘de eerste indruk is een daalder waard’… in mijn geval is het ‘de eerste rinkel bepaalt mijn volgende stap’. Des te indringender die rinkel des te harder ik zal weglopen. Hoe graag ik ook wil, hoeveel trainingen ik er inmiddels ook voor heb doorlopen, ik kan het nog steeds niet goed, ontspannen dus. Ondanks dat ik best wel ‘veel’ mensen dierbaar noem heb ik nog steeds veel moeite ze volledig te vertrouwen. Het aantal mensen dat ik 100% letterlijk mijn rug durf toe te keren is heel klein, buiten mijn gezin om nog geen handvol. Triest eigenlijk hè?! terwijl ik natuurlijk heel goed weet dat ik door die ‘angst’ in mij ook mensen tekort doe, mensen die dat niet verdienen, en toch kan ik niet anders. Juist vanuit die ‘angst’ heb ik mezelf regelmatig gedwongen mensen te vertrouwen en ja hoor, natuurlijk kreeg ik dan weer de deksel op mijn neus. Het maakt me soms zo intens verdrietig, waarom moeten mensen het vertrouwen van anderen beschamen? Wat is daar nou de zin van? Hoe kan iemand plezier scheppen in het anderen kwetsen, hen beliegen en bedriegen, hun vertrouwen te beschamen en noem maar op ??? Het allerliefste wil ik ‘gewoon’ zijn, mensen open en onbevangen tegemoet treden maar kennelijk is dat niet de bedoeling, zo jammer!! Alhoewel ik mezelf heb aangeleerd zo blanco mogelijk mensen tegemoet te treden en geen verwachtingspatronen te hebben weet ik natuurlijk maar al te goed dat dat nooit 100% lukt. Het is menselijk iets van de ander te verwachten en dus evenzo menselijk een gevoel van teleurstelling te ervaren als die ander iets niet, of anders, doet dan dat jij had verwacht. Ik weet het, ben het me bewust, dus op momenten dat het ‘fout’ gaat neem ik mezelf hard onder handen omdat ik niet het slachtoffer wil zijn van mijn eigen verwachtingspatronen en nog minder wil zwelgen in zelfmedelijden. Al heb ik in diverse therapieën ook geleerd dat het goed is om dat af en toe wel te doen. Af en toe laat ik het dus ook toe maar dan stel ik wel eisen aan mezelf in de trant van: “oke, je wilt ff zielig zijn? Prima… over 15 minuten doe je weer normaal, afgesproken?” het werkt ook nog, na dat kwartier geef ik mezelf dan een zogenaamde schop onder het minst edele deel en ga weer verder.

Geluk is voor mij ook weten, het diep in mijn hart voelen, dat ik mensen heb die wél mijn vertrouwen verdienen, die ik wel de rug kan toekeren omdat zij nooit eerder de kans mij in de rug aan te vallen hebben benut. Mensen die ik ongeacht welk tijdstip van de dag ook kan bellen of kan appen-smsen. Mensen die aan 1 woord genoeg hebben om te weten dat ik ze op dat moment nodig heb en dan maakt het hen niet uit wat ik op dat moment van hen nodig heb, ze zijn er gewoon! Nou ja ‘gewoon’, ik neem het natuurlijk nooit als vanzelfsprekend aan!
De afgelopen dagen in België waren heerlijke dagen, iemand bij me die me zeer dierbaar is, hoe zo’n geluksvogel ben ik met de keus van mijn zoon. We delen de liefde voor fotografie en dieren. Elke keer weer leren we van elkaar hoe een foto net iets mooier kan zijn. Hoe vertrouwd we met elkaar zijn en kunnen omgaan. 3 dagen, net lang genoeg om leuke dingen te doen en net te kort om heimwee te krijgen. We zijn nu in gedachten al weer bezig ons volgend uitje te plannen, heerlijk vooruitzicht. Maar ook het weg kunnen gaan op zich…. wetende dat het thuisfront het je van harte gunt en zich prima zal redden en je dan weer met open armen ontvangen zal. Het is niet niks om als partner met iemand te moeten samenleven die van de ene op de andere seconde van stemming kan wisselen en die stemmingen kunnen ook nog eens heel explosief zijn. En toch houdt hij het al 38 jaar met me uit.. geef het je te doen! En toch is hij er altijd, kalm en onverstoorbaar, me laten of zich met me bemoeien, hij weet wat ik op welk moment kan of niet kan en wat hij wel of niet moet doen. En ja, de ontmoeting met een heel lief ex-jeansje in Antwerpen was natuurlijk helemaal geweldig! En dan ook nog huiswaarts keren met een afspraak elkaar snel weer te treffen, prachtig cadeau, heerlijk vooruitzicht.

Geluk zit ‘m in vele dingen, klein en groot. Ook al heb ik dan een lijf dat regelmatig protesteert en iets weigert, ik prijs me gelukkig met het feit dat ik kan zien, horen, ruiken….. en voelen!! Ja, al is het voelen soms nog zo moeilijk en verwarrend en paniekzaaiend, ik zou het niet willen missen. Even terug naar de alinea waarmee ik begon, de zelfmoord van iemand… ik heb alweer berichten onder ogen gekregen van mensen die het niet snappen waarom iemand daarvoor kiest. Ik zou die mensen willen adviseren eerst eens goed na te denken voordat ze hun stompzinnigheid op het internet knallen, ze hebben niet in de gaten hoeveel mensen ze ermee kwetsen. En na het nadenken over zoiets zou mijn 2e advies zijn: “wees blij dat je het niet snapt want dat betekent dat jij jouw leven niet als een onoverkomelijke ramp ervaart. Neem van mij aan dat niemand ervoor kiest depressief te zijn en dat het leven van een mens die geplaagd wordt door depressiviteit er heel anders uitziet dan het leven van iemand die dat niet heeft!! En dan wil ik nog niet eens benoemen hoe groot de verschillen zijn tussen die 2 mensen als ze nadenken over hoe hun toekomst eruit zal gaan zien…”

GodZijDank ben ik niet meer suïcidaal maar ik weet heel goed hoe ondraaglijk het leven kan aanvoelen en dat die laatste stap dan als de enige zinvolle oplossing aanvoelt.. Je kan nog zo’n liefdevolle relatie hebben, nog zoveel vrienden om wie je oprecht heel veel geeft, je kan nog zoveel leuke hobby’s hebben, het leven kan nog zo leuk zijn… als die ene uitweg met stip op nr. 1 staat is er geen houden aan. GodZijDank is dat bij mij niet meer het geval omdat ik andere uitwegen weet te vinden en te benutten. Ik hoop ook van harte dat dát zó blijft! Geluk is geen overgewaardeerd woord noch gevoel maar iets dat aanwezig is als je maar in staat bent het te ervaren en de rijkdom ervan in te zien!

Tags:  

16x Akkoorden op ~ Chords on Geluk

  • perikelen  schreef ~ wrote:

    Heej lief mens,

    wat heb je het goed omschreven….
    Het leven is soms ook gewoon niet leuk….en zeker niet als je last hebt van depressies…Je om andere bekommeren is dan vind ik het laatste waar je aan moet denken…EERST jezelf! Jouw “zieleheil”zeg maar…
    Ik heb zoveel respect voor mensen die in deze ziekte beland zijn…
    Vooral omdat het “oordeel”van andere zo giga hard kan aankomen en je kunt processen in je hoofd nu eenmaal niet zomaar even stopzetten..
    Laten we toch lief zijn voor elkaar en niet in de laatste plaats voor onszelf…
    Hadden we de Liefde niet…
    Wat geluk voor mij is? dat kan ik ook niet zomaar ff neertikken hier…
    Geluk is vaak een momentopname van gevoel..
    Een vlinder die bij me komt…
    Mijn kinderen die er ZIJN.
    mijn man die zo lief is
    en ga zo maar door….
    Geluk is houden van dat wat je “hebt’….

    Liefs en dikke knuffel.

    Wilma.

    • Melody  schreef ~ wrote:

      Dag dag terug ook lief mens ;-)

      Inderdaad, geluk zit in HET moment… en mensen zoals jij en ik weten zulke momenten te herkennen en te koesteren…. de ‘gezonde’ gaan er achteloos aan voorbij in veel gevallen.

      Dank je wel voor je lieve reactie en knuffel. Bij deze een dikke knuffel terug, vers van de pers. Die van jou stop ik in mijn ‘troost-doosje’ ;-)

      -x-

  • Kakel  schreef ~ wrote:

    Wat kan ik hier nog aan toevoegen? Je hebt het zo uitstekend verwoord! Zoals het leven met een depressie is: eentje met vallen en opstaan; met dalen en toppen. Een leven waar je niet om gevraagd hebt maar wat je krijgt.
    Mensen oordelen te snel. Als je ergens niet over kunt meepraten, kun je er beter je mond over houden, maar tegenwoordig lijkt snel en fel reageren de boodschap.
    Gelukkig zijn er mensen die wijzer zijn. Die zijn de krenten in de pap van het leven. Ik ben blij dat ik jou gevonden heb! Je bent een kanjer :-)
    Liefs en een extra dikke knuffel

    • Melody  schreef ~ wrote:

      Dank je wel lieverd!

      Ik schreef het omdat het me ”hoog” zat… en (dat weet je ook wel) niet om van anderen toevoegingen te vragen ….

      Jah, helaas wel. Ook al ben ik ook van de snelle en hoef ik nooit na te denken over welke mening ik heb of niet toch probeer ik altijd heel genuanceerd op iets te reageren als er een reactie van mij gewenst is…

      Dat is helemaal wederzijds en dat weet jij gelukkig ook!

      Knuffelll -x-♥

  • Frederique  schreef ~ wrote:

    Wat een prachtig logje en zo mooi en goed verwoord. Mensen oordelen snel zonder te weten wat er in een ander omgaat. Die ook vaak de moeite niet nemen.
    Een depressie is vreselijk. Ik heb een postnatale depressie gehad, zoals je weet. Het leven was één groot zwart gat, waarin ik moeite had om mijn kinderen te verzorgen. De jongste lag in de box, de oudste, dat is een ander verhaal.
    Mensen begrepen mij niet en veroordeelden mij. Ik had toch een lieve man, een goede relatie en twee gezonde kinderen? Maar het leven vond ik toen verschrikkelijk en sleepte mij door de dagen heen. Net als jij zocht ik uitgangen als ik (met Hubbie) een keertje wegging. Geen enkele arts wist wat ik mankeerde, maar de omgeving wist het wel. Ze moesten mij maar opbergen. Dat heb ik tegengehouden.
    Het heeft jaren geduurd eer het een beetje beter ging. Nog steeds ga ik niet alleen met het openbaar vervoer en kies ik zorgvuldig de mensen met wie ik omga. Dan is één hand nog teveel.
    Het heeft lang geduurd voordat ik mensen weer kon vertrouwen, volledig vertrouwen en jij bent daar één van. Onvoorwaardelijk vertrouwen. En dat noem ik geluk.

    Dat ik na alle ellende en narigheid toch nog iemand mijn vertrouwen kon schenken. Dankjewel daarvoor.

    Liefs en een dikke knuffel, Frederique

    • Melody  schreef ~ wrote:

      Het ‘onvoorwaardelijke vertrouwen’ is inderdaad een onbetaalbaar kostbaar geschenk en dat is zeker als ‘geluk’ te benoemen ;-)

      Graag gedaan… al heb ik er niet iets voor gedaan tegen mijn eigen manier van doen in… ik vind vertrouwen, zoals ik hierboven al beschreven heb, veel te kostbaar om te schenden. Het zat nooit in mijn aard dat te schenden, zal het ook nooit worden ook.

      -x-♥ {{{ knuffel }}} terug

  • Marja  schreef ~ wrote:

    Ontzettend knap verwoord.
    Dikke knuffel.

    • Melody  schreef ~ wrote:

      Dank je wel !!

      Hè lekker, fijn! { knuffel } terug

  • Liesbeth  schreef ~ wrote:

    Hey Melody, whoa je raakt me hiermee. Het is deels herkenbaar en deels niet en vooral met het laatste prijs ik mijzelf gelukkig. Ik probeer mensen al heel lang uit te leggen wat vertrouwen is. Denk dat het een zandloper is, die je af en toe moet omdraaien. Zodat je je kan verdiepen in die ander en zijn beweegredenen. Maar ook een zandloper voor als de tijd voorbij is en er geen zand meer over is. EN je daardoor weet dat het tijd is om afscheid van iemand te nemen omdat je inderdaad je rug niet kon toekeren.

    • Melody  schreef ~ wrote:

      Ik ben gestopt met het uitleggen…. kostte me teveel energie die ik liever aan andere zaken wil besteden. Zowel de mentale als de fysieke energie is bij mij nooit in overvloed aanwezig dus ik ben er zuinig op ;-)

      Klopt hoor…. ook al hou je nog zoveel van iemand…die iemand kan enorm onaardig zijn en dan is het tijd het draadje door te knippen. Beter kort heftig afscheidspijn dan langdurig knagende pijn.

  • cornma  schreef ~ wrote:

    Ik zeg het eerlijk, ik begrijp het niet, dat iemand bewust een eind aan zijn of haar leven wil maken. Ik heb dan ook (gelukkig) nooit met een depressie te maken gehad. Je hebt hier een duidelijk verhaal neergezet, maar het is moeilijk om gevoelens uit te leggen en al helemaal om ze te begrijpen. Ik hoop alleen, dat mensen inderdaad in staat zijn (en dan ook willen) om door te vechten tot ze die eindeloze donkere tunnel uit kunnen.

    • Melody  schreef ~ wrote:

      Weet je? Juist dat jij het niet begrijpt maar tegelijkertijd niet die ander veroordeelt bewijst maar weer hoe zo’n bijzonder mooi mens jij bent! Het niet begrijpen, daar is niets mis mee want dat geeft ook aan dat jij niet uit eigen ervaring weet hoe het voelt, en dat is alleszins iets om blij om te zijn.

      Gevoelens begrijpen, zeker die van een ander, is en blijft altijd moeilijk. Veel mensen mogen aan jou een voorbeeld nemen want jij gaat er op liefdevolle en respectvolle wijze mee om en dat is te waarderen, doe ik dus ook!

      Dat hoop ik van harte met je mee maar is niet realistisch ben ik bang want als je op een ‘dood’ punt komt een niet meer vechten kunt dan houdt het op.

      -x-♥

  • Trees  schreef ~ wrote:

    Jeetje, respect voor hoe je dit allemaal op hebt getekend!
    Zal precies zijn zoals je je voelt en hoe het voelt. Niet ieder mens zal het begrijpen, niet ieder mens weet hoe het voelt. Maar jij komt er toch steeds weer doorheen!
    XXX

    • Melody  schreef ~ wrote:

      Dank je wel *bloos*

      Ik ‘moest’ het van me af schrijven, het zat me zo hoog. Het is inderdaad precies zoals ik het voel en aan de ene kant hoop ik dat iedere lezer het begrijpt maar aan de andere kant hoop ik dat niemand het begrijpt… de reden daarvoor is heel simpel, ik gun het namelijk niemand, zelfs mijn ergste vijand niet.

      Jah, dat wel, GodZijDank wel, al weet ik vaak achteraf ook niet wat nou precies mij er doorheen hielp…

      xxx

      • Regenboogvlinder  schreef ~ wrote:

        Je bent een bikkel, daarom geef je gewoon nooit op!
        Nogmaals ‘respect’. ????????????

        • Melody  schreef ~ wrote:

          *bloos* …. het niet opgeven komt eigenlijk maar voort uit 1 ding…
          Het mezelf er telkens weer van doordringen dat het leven best de moeite waard is als ik het maar wil zien…. oftewel niet toegeven aan mijn (soms heel sterke) drang om in die ‘veilige’ hoek van de bank te blijven zitten.

          Dank je wel !!

Ik 'beluister' graag jouw 'muziek' ~ I'dd love to 'listen' to your 'music'

CommentLuv badge

Xieje graag terug! ~ Love to see you again! All rights reserved by Melody Music 2003-2017