Gekkengetal – 19 sept

Tradities…. ik ben er niet zo van alhoewel ik een paar dingetjes die onder die noemer te scharen best wel heel erg leuk. Vandaag was weer zo’n gevalletje ‘lijkt op traditie’. ….  Gekkengetal is ook zo’n (taal-)traditie… gezien het feit dat het mijn 11e bezoek aan Wildlands zou zijn dus die titel voor dit blogbericht.

Rond 11.00 uur vanochtend stond ik bij het treinstation in Emmen te wachten op d trein uit Boxtel om Rineke, net als ik een Jeans-fan in hart en nieren, op te pikken om samen met haar naar Wildlands te gaan. Niet exact op de dag af gemeten maar toch is het al een paar jaar de gewoonte om elkaar te ontmoeten en dan samen de dierentuin van Emmen onveilig te gaan maken. Het nieuwe park kende ze nog niet dus was het een ideale gelegenheid om het haar te laten zien en haar er rond te leiden en allerlei dingen te vertellen.

wildlands-rineke-190916a

Op weg naar Emmen toe zag ik op een gegeven moment in de verte iets rozigs opdoemen… ik graaide mijn foon van de bijrijdersstoel af en startte de camera… terwijl ik met forse, doch toegestane, snelheid er voorbij reed klikte ik op goed geluk op de foto-knop terwijl ik (uiteraard) 1 hand aan het stuur hield, met mijn knieën die hand kracht bijzette en mijn ogen op de weg gefocust hield. Hopende dat de foto gelukt zou zijn en niet al te zeer bewogen. Dat het geluk met mij was toont de foto hierboven. Ik neem aan dat iedereen weet dat wanneer een boer zijn gemaaid gras dusdanig verpakt de opbrengst bestemd is voor Pink Ribbon? Nou ja, als je het nog niet wist weet je het nu en niet alleen omdat ik het zeg maar omdat dat ook op de foto duidelijk verteld wordt.

We begonnen met koffie en thee op het terras en kletsen eerst maar even uitgebreid bij, 1 onderwerp hoef ik jullie niet te benoemen, dat kunnen jullie wel raden, gok ik zo maar *glimlach*. We keken regelmatig omhoog want de luchten waren best dreigend en heel bijzonder tegelijk. De zon was de hele dag ons gezelschap en er is geen regendruppel gevallen, buiten althans, ondanks die luchten. Onder het mom van “ik laat me graag leiden” liet Rineke mij de route en de rustpauzes bepalen en zo kon ik haar op mijn gemak alles vertellen dat ik weet en haar laten kiezen wat ze wilde of niet.  En dus, bekend bij diegenen die mij in combinatie met Wildlands kennen, begonnen we bij Nortica, langs de pinguïns naar mijn favorieten. Nela, Lale en Noortje. De drie dames hadden plezier in het ontspannen rondzwemmen en af en toe even hun neuzen boven het water uitstekend.

wildlands-rineke-190916b
De stokstaartjes hadden baby’s en daar maakte ik veel foto’s van maar helaas heeft geen enkele daarvan de keuring overleefd en zien jullie hier dus 1 van de volwassen diertjes op de uitkijk. Bij de leeuwen was het zo dat man Dudley zich niet liet zijn, Tia’s dochters boven op één van de stenen lagen terwijl zij er zelf voor lag. Brandi was helaas, net als Dudley, nergens te bekennen. Niet dat dat onze pret drukte want we hadden het, zoals altijd, reuze gezellig samen. Alles op het gemakkie en gewoon genieten van al het moois om ons heen.
Ik had gehoopt dat het rustig zou zijn, die vlieger ging echter niet op, schoolreisjes, groepen met mensen met beperkingen, maar ook jonge gezinnen met school-leeftijd-kinderen waren er volop. Ik ving ergens een gesprek op tussen een paar moeders over een studiedag, troffen wij weer *grinnik*.

De vrachtwagen die door Serenga rijdt sloegen we niet over, we moesten er wel voor in de rij maar dat duurde niet zo heel erg lang. Het ging minder snel dan anders omdat er deze keer maar 1 vrachtwagen reed in tegenstelling tot de andere 3 die er vaak rijden. Ik ken die wachtrij inmiddels dus kan goed inschatten hoe lang de wachttijd ongeveer is en kan dus ook beslissen of het te doen is of niet.

wildlands-rineke-190916c
Zoals altijd wilde ik lunchen bij Momma’s. Ik vertelde Rineke waarom ik dat wilde en zij vond het een goed plan, daar was nauwelijks een rij dus we zaten al snel op het terras heerlijk te smullen. Door de treinstellen heen langs de kamelen en de ezels weer terug langs de prairiehondjes en de kinderboerderij op naar het centrale plein. Elke keer dat ik in Emmen was hoopte ik de kans te krijgen het plein eens te fotograferen zonder mensen erop… het kostte wel even wat geduld maar uiteindelijk lukte het aan het eind van de middag toen we op ons beginterras weer hadden plaats genomen om nog een bakkie te doen voordat ik Rineke weer op het station zou afzetten.

Nog één deel te gaan, de Jungola, via de vlindertuin langs de olifantenvallei naar mijn schoonmeisje voor het ijsje. Via de lori-kas de jungle verder intrekkend vielen er wat druppels naar beneden, ik moest Rineke even uitleggen dat dat erbij hoort. Het bootje dat door Jungola vaart lag op ons te wachten, alsof het afgesproken was. Terug van het eerste rondje vroeg Rineke of we nog een rondje mochten en dat mocht uiteraard en zo voeren we een 2e keer rond. Daarna door naar Daphne voor het ijsje. ’t Arme schaap had nog steeds geen pauze gehad, het was al over half vier. Gewoonweg te druk geweest dus geen tijd voor pauze.

wildlands-rineke-190916d

Langs de andere kant van buiten-olifantenvallei door naar de kleinklauwotters die behoorlijk aan het gillen waren alsof ze zaten te wachten op eten, helaas geen verzorger in zicht dus ze moesten nog even wachten. Wij namen weer plaats op het terras waar we eerder die ochtend begonnen waren. Weer enige tijd later liepen we de parkeergarage weer in en reden we naar het station. Na een hartelijk afscheid kon Rineke zich gaan voorbereiden op een aantal uren treinen en ik dook de middagspits in om huiswaarts te keren waar ik zo’n 3 kwartier later binnen kon vallen. Alleen zoonlief was thuis want manlief en Daphne waren nog werken.

Eerst maar de kleren uit en in gemakkelijke kleding, wat hh-klusjes snel doen en toen op de bank met koffie en ander lekkers en met de foto’s aan de slag, uitzoeken en kiezen voor ‘houden’ of ‘weg’ en die die in de eerste categorie behoren uploaden zodat jullie ze ook kunnen bekijken. En dat kan ►►►hier◄◄◄ En Rineke natuurlijk hartelijk bedankt voor de supergezellige dag!!

Ik kan dus weer een uitje toevoegen aan mijn blog, fotomappen en vooral herinneringen. Mijn 11e bezoek aan deze dierentuin sinds de opening in maart, nog maar 6 maanden geleden. En nee, voordat jullie het gaan vragen, het verveelt me geen seconden, integendeel zelfs, ik vind het er geweldig en als ik dichterbij zou wonen zou ik er nog vaker vertoeven. Als ik 30 jaar jonger was wist ik het wel, doelgerichte opleiding gaan volgen en solliciteren daar, het lijkt me geweldig om in een dierentuin te mogen werken (nee niet in de horeca, been there done that).

En weten jullie wat het aller-allermooist is?
Dat ik dat ‘gewoon’  kan doen…. dat mijn lijf dat steeds beter aankan omdat de wijzigingen in medicatie zo goed aanslaan. Dat mijn geest zo rustig is dat mensenmenigtes me niet meer onrustig maken, dat overdaad aan kakofonie van geluiden me steeds minder deren. Wat een feest is dat, alleen daarvan kan ik al zo intens genieten en dan voel ik me zo vrij en gelukkig. Totaal nieuwe ervaringen die ik de laatste maanden opdoe en dat doet me zo goed!!

6x Akkoorden op - Chords on “Gekkengetal – 19 sept

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge