(g)Een feestje

Ik roep al jaren: “gelukkig ben ik gestoord want normaal is saai”… om dan maar niet naar de definitie van normaal te vragen, laat staan er over na te hoeven denken want volgens mij bestaat ‘normaal’ niet echt, of in ieder geval, zal niemand gelijk denken over die definitie.

Het is werkelijk, echt waar, te idioot voor woorden hoe de menselijke geest spelletjes met je kan spelen. Die menselijke geest die een totaal eigen leven leidt en doet of laat wat het maar wil, alsof het niet bij je hoort, niet van jou is, zelfstandig een totaal ander individu is. In mijn geval is dat tenminste zo.

Al jaren strijd ik met vormloze en naamloze demonen, manische depressiviteit met alles dat je maar aan die kapstok kunt ophangen. In de loop der jaren heb ik vele therapeuten gezien en het ene na het andere behandelingstraject doorlopen. Het hielp of niet of maar matig. Onredelijke angsten en (bijna) oncontroleerbare woede wisselen zich af. Ben kortgeleden weer begonnen met iets nieuws… een ‘cursus’  noemt men het. Nou, welk etiketje men er ook op plakt, zou me een worst zijn… het enige waar het om draait is dat het helpt en of het dat deze keer doet en in welke mate moet ik maar afwachten.

Ondanks dat ik alles met mijn verstand prima kan beredeneren lukt het me het merendeel van de tijd niet om die oorlog in mijn hoofd tot bedaren te brengen. De angstproblematiek heeft zich de afgelopen maanden vergroot en niet zo’n klein beetje ook! Om een simpel voorbeeld te noemen: sinds manlief zo met mijn knieën worstelt is het boodschappen doen natuurlijk geen feestje voor hem. Die huishoudelijke taak doe ik al jaren niet meer vanwege die angstproblematiek. Al hoe graag ik hem dan ook wil verlichten, de keren dat ik voor een winkel stond en me omdraaide omdat ik echt die drempel niet over durfde zijn niet te tellen. Wat ben ik de afgelopen maanden vaak blij geweest dat de jeugd hier nog bij ons in woont en ik hen kan vragen de nodige boodschappen te halen. Wat maakt mij dan zo bang? Tja als ik dát wist! De geluiden, de geuren en de kleuren komen op mij af als een orkaan die ik niet ontwijken kan en veroorzaken binnen een fractie van een seconde totale angst. Ik loop dan weg om te voorkomen dat ik ontplof en iets ‘echt raars’ ga doen. Idioot toch?!

De kans dat je mij ergens winkelend tegen zult komen is nihil, ook zul je mij niet tegenkomen op festivals of in 1 van de mega-arena’s die ons land rijk is bij een concert van deze of gene.
Nog idioter…. iets dat ik dus zelf ook totaal niet kan verklaren…. zet mij in een dierentuin en ik ben ‘alleen’. De mensenmenigtes, de geluiden, de geuren en de kleuren, kan ik ontwijken en negeren. Evenzo in een theater bij Jeans of een andere voorstelling die ik graag wil bijwonen. Toegegeven, op die locaties ben ik nooit alleen, ik heb altijd iemand bij me die weet waar op te letten, die weet hoe in te grijpen als …. , die ik vertrouw. Iemand die dus niet ‘raar’ reageert als ik iets onverwachts doe.
Hoe vaak ik niet dood wil… hoe vaak ik alles zo zinloos vind…. hoe vaak ik niet letterlijk met pen en papier de ‘zegeningen’ op schrijf totdat mijn hand verkrampt is en het zeer doet… hoe vaak ik niet (onredelijk) boos ben en werkelijk niet te genieten, noch voor mezelf, noch voor een ander, de zelfverwijten en al die ongein meer….

Als ik zou doen wat ik het liefste zou willen, zou ik mijn huis nooit meer verlaten. De poortdeur van onze tuin nooit meer doorgaan. Dat dat te absurd voor woorden is besef ik GodZijDank wel dus lukt me het regelmatig wel mezelf over die drempels heen te dwingen. Lange autoritten maken, deed ik altijd heel erg graag, het boeide me niet waar ik heen moest, noch hoe laat, noch hoe lang. De keren dat ik bijv. in de auto stapte om ‘even’ te gaan uitwaaien op mijn lievelingsstrand… Hoek van Holland…. zijn echt niet te tellen. Dat deed ik dan meestal op een impuls, ik plande het niet op een vrije dag ofzo, ik zat er dus vaak ook op de meest idiote tijden. Dat gaat nu niet meer. Ik rij wel hier in de stad rond maar als het veel verder daar buiten moet heb ik iemand bij me die het stuur hanteert en zit ik er naast. Ook zo iets, ik zou nooit zo maar mijn sleutels afgeven, aan niemand, en nu doe ik het zonder enige aarzeling.

Hele epistels schrijf ik, wederom met pen en papier, in een poging om mezelf duidelijkheid te verschaffen, mezelf te wijzen op dingen die er niet (meer) toe doen of juist wel…. hoe vaak ik niet expres mezelf naar buiten sleep om iets leuks te gaan doen zodat ik daar energie uit kan putten en misschien even op kan teren… het lukt allemaal niet afdoende, alsof het zeer tijdelijke pleisters zijn.
Ik splits in die schrijfsels het verleden, het heden en de toekomst in 3 kolommen op. Bij de eerste schrijf ik dan altijd: ‘accepteren, je kunt het toch niet veranderen’, bij de tweede schrijf ik: ‘doe er je voordeel mee’ en bij de derde schrijf ik: ‘wat als…’ En ja, ook de zegeningen schrijf ik op, telkens weer, om mezelf ervan te overtuigen dat alles oké is, er zoveel is om voor te leven en het leven dus wel degelijk zin heeft.
Soms grijp ik naar de medicatie… de neiging om dan meer in te nemen dan voorgeschreven is aanwezig. Al was het alleen maar om zo diep in slaap te vallen dat die slaap me verkwikt i.p.v. af peigert.  Een slaap die niet vergezeld gaat van dromen. Wat een utopie!

Ik hoor mensen vaak wensen uiten… en als men mij daarnaar vraagt antwoord ik vaak clichématig en noem ik mijn wensen, materialistische wensen want eigenlijk heb ik maar één echte wens; genezen! En dan bedoel ik niet van die kwalen waarop mijn lijf getrakteerd is sinds mijn vroege jeugd. Die kwalen zijn zo onbelangrijk, ik weet niet hoe het voelt om een gezond lijf te hebben dus ik mis dat ook niet, simpel maar wel waar.

Wat mij er telkens weer doorheen sleept is de liefde die ik voel voor bepaalde mensen, liefde die ik terugkrijg. Ik plan mijn agenda zoveel mogelijk vol om te voorkomen dat ik op de bank in een hoekje kruip en stil val, al dan niet zwelgend in zelfmedelijden wat weer enorme boosheid oproept overigens want ik haat zelfmedelijden. Mezelf bezig houden op welke wijze ook, binnen de (on)mogelijkheden van mijn lijf’s en geest’s functioneren is de hoofdtaak van elk moment. Rust roest, zegt men, nou wat mij betreft is rust dodelijk. Ik kan er niets, maar dan ook helemaal, niets mee!

In de strijd van het overleven richt ik nu maar mijn pijlen, althans grotendeels, op die ‘cursus’ waar ik mee bezig ben. Het studieboek dat ik moest aanschaffen ligt al een week naast me, heb er nog niet in gekeken, geen idee waarom maar ik krijg mezelf nog niet zo ver het boek open te slaan. Terwijl ik helemaal niet de persoon ernaar ben (nooit was) die kiest voor uitstel, integendeel zelfs.  “De duivel van zijn staart gegleden” – titel kreeg ik als kind al toebedeeld. Mijn lengte en omvang toen, en nog, onderstreepten dat ook.  Nog steeds de verschijning van iemand die voor niets of niemand benauwd is, uit de weg gaat… maar het tegendeel is maar al te waar. Een therapeut zei me ooit “je bent je roeping misgelopen, je had het theatervak in gemoeten, er is een toneelspeler van formaat aan jou verloren gegaan”. In 1e instantie voelde ik me beledigd, ik? toneelspelen? Echt niet! Men krijgt mij zoals ik ben! Even later doemde de vraag in mijn hoofd op: Of toch niet?  Toneelspel, schijnheiligheid, daar ben ik wars van. Dat enerzijds. Anderzijds ben ik wel een prater maar geen kletser. Ik praat graag, weet mijn mondje prima te roeren maar over de persoonlijkere zaken praat ik inderdaad niet zo snel. Ik kan heel statisch rijtjes opnoemen van dingen maar wat mijn gevoelens daarbij zijn vertel ik dan weer niet. Ik wil niet bemeelijd worden, ik wil niet zielig gevonden worden, ik wil niet een ander belasten met mijn shit, ik wil goed gezelschap zijn en meer van dat soort dingen. Dus ja, die therapeut had wel enigszins gelijk. Door mee te gaan in de vrolijke energie van mijn gezelschap, me daarop te richten, kan ik intensiever genieten van mijn gezelschap en de activiteit die we samen uitvoeren en dat is toch waar het om draait? Dat doe ik vele malen liever dan die ander mee trekken in mijn negatieve emotie dat ons dan gedurende het hele samenzijn bedrukt en de dag verkeerd bepaalt.

Hoe dan ook….. het leven is een feestje, maar je moet zelf wel de slingers ophangen, sterker nog, over genoeg lucht beschikken om de ballonnen op te kunnen blazen. En aan die lucht ontbreekt het me want het leven voor mij is adembenemend, en nee niet van mooiigheid!

 

24x Akkoorden op - Chords on “(g)Een feestje

  1. Nou, dit moet ik wel even tot me door laten dringen. Wat een verhaal. Herkenbare dingen inmiddels voor me.
    En dat van je af schrijven moet je toch heel goed doen.
    Helaas kun je er zo weinig aan veranderen!
    Sterkte lieverd…
    Trees componeerde ~ composed STAPUIT #15My Profile

    • Dat snap ik wel hoor…. en zo niet dan had ik je dat ook niet kwalijk genomen natuurlijk.
      En ja dat herkenbare, voor jou inmiddels, snap ik natuurlijk wel.
      Als omstander, naar degene toe van wie je houdt is het moeilijk omdat je zoveel wilt doen maar eigenlijk niets kunt, en ondanks dat die ander dat niet wil jij je toch schuldig voelt omdat je je machteloos voelt…

      Dank je wel, komt wel goed…. ergens, hoe ook, niet linksom dan wel rechtsom of er dwars door heen ofzo
      Melody componeerde ~ composed (g)Een feestjeMy Profile

      • Het is inderdaad niet makkelijk om niks te kunnen doen op bepaalde momenten. Maar ik denk dat ik er redelijk mee om kan gaan. Ik weet ook niet beter hè. Onze afspraken zijn goed en daar houden we ons ook aan. Daarom werkt het ook. Neemt niet weg dat ik hem bewonder om hoe hij ermee omgaat. Hij kent zichzelf door en door. En jou bewonder ik ook, want je overwint toch iedere keer weer, zoals je al zelf zegt, linksom, rechtsom of er dwars doorheen.
        Houd je taai meissie! XXX
        Trees componeerde ~ composed STAPUIT #15My Profile

        • Dat klopt wel…. Joop weet inmiddels aardig hoe hij wel of niet met mij om moet gaan tijdens die ‘buien’ …mag natuurlijk ook wel na ruim 30 jaar…

          in jullie geval is het dan wel iets korter maar aan de andere kant hebben jullie beiden genoeg levenservaring om te weten hoe belangrijk duidelijke communicatie is en elkaar de ‘ruimte’ geven wanneer nodig. Jullie zijn beiden niet het type dat de ander op de nek gaat zitten.

          En ja dat ‘overwinnen’ zit in het bloed, om het zo maar te zeggen, want hoe aanlokkelijk het opgeven soms ook lijkt en voelt…. je weet dat het de foutste keus is die je kunt maken…. zeker als je omringd bent door mensen die van je houden en je (proberen te) nemen zoals je bent.

          Dank je wel lieverd, komt heus goed…. aller op zijn tijd niet waar?

          xxx
          Melody componeerde ~ composed Alphabet-Challenge-4-GMy Profile

  2. Stil word ik er van , heel erg stil als ik je verhaal lees omdat ik zoveel herken .Dingen die jij niet durft en die ik gelukkig nog wel of eigenlijk weer durf .En wat moedig om je verhaal te schrijven op je blog en dat is zo goed .Ik durf het niet meer ,ben er te vaak op op afgerekend in gemene mails en achterbakse reactie’s .Weet je ik begrijp vaak ook niets meer van wat mijn brein met me doet ,ik kan zo ”simpel” tegen mezelf redeneren maar dat werkt gewoon niet . Ik wil zo graag eenvoudig en onbevangen leven maar helaas dat lukt me echt niet Ik stop nu maar lief mens en ik wens je veel sterkte .Toch bedank ik je voor dit blog ,het maakt minder eenzaam in de strijd die ik nog steeds heb in mijn leven
    Liefs Elisabeth
    Elisabeth componeerde ~ composed Zou het dan toch goed komen ?My Profile

    • Heel vervelend die reacties enzo…. dat herken ik wel…… ik heb er al vele jaren niet meer over durven schrijven om dezelfde redenen… inmiddels ben ik al weer een stuk verder al benoem ik bepaalde dingen nog steeds niet want je weet maar nooit wie er nou precies mee leest of niet ….

      Niets snappen van je brein…. ja dat herken ik natuurlijk enorm!!
      De eenzaamheid is inderdaad verschrikkelijk zeker als men je veroordeelt ook al doen ze dat vaak uit onwetendheid… maar als mijn blog jou ‘steunt’ dan heb ik het extra graag geschreven. Het is natuurlijk vreselijk moeilijk om dit te begrijpen als je het zelf niet kent maar voor hen die het wel kennen is dit weer heel herkenbaar.

      De strijd zal wel altijd bij ons blijven, denk ik, het is alleen een kwestie van leren hoe ermee om te gaan en de ene dag lukt dat veel beter dan de andere dag, Ik heb een aantal moeilijke maanden gehad maar nu zie ik toch wel enige winst omdat ik weer hulp heb durven vragen én aanvaarden…. nu maar hopen dat het zal helpen, al is het maar een beetje…

      Liefs terug!!
      Melody componeerde ~ composed (g)Een feestjeMy Profile

    • ….. dat ga ik zeker doen, althans ik ga het afmaken … ben al begonnen…
      ik hoop op verbetering. Totale oplossing zal het vast niet brengen maar dat hoeft ook niet, want dat is onmogelijk denk ik. Als ik maar weer iets meer lucht kan krijgen ben ik al heel blij en heb ik al weer veel gewonnen.

      Liefs terug
      Melody componeerde ~ composed (g)Een feestjeMy Profile

  3. Lieve, lieve schat,
    In gedachten sla ik mijn armen om je heen een geef je een grote kroel.
    Eerlijk gezegd weet ik niet zo goed wat ik moet zeggen :-(
    Ik hoop oprecht dat deze ‘nieuwe’ cursus je zal gaan helpen .

    Veel liefsssssssssssssss -X-
    Vonnieb componeerde ~ composed MisofonieMy Profile

  4. Phoe, jij bent een echte overlever ………… hoe zwaar het ook is, want niemand zal jou last over willen nemen.
    “Gelukkig” heb ik alleen maar regelmatig licht chronisch depressieve buien. Want ook ik wil niet graag met jou ruilen (sorry)
    Minoesjka componeerde ~ composed In naam van …..My Profile

  5. Ondanks dat ik veel moeite heb met begrijpen hoe je je voelt en mijn eigen gevoel daarin te vormen, weet je wel dat ik van je hou en het vreselijk vind dat ik geen fluit voor je kan betekenen.

    Ik zal nog meer aan je denken dan normaal xx
    Liesbeth componeerde ~ composed Zondag 15 mei 2016My Profile

  6. Beste Melody
    Ook ik wordt er stil van en zeker moedig dat je jouw verhaal hier op je blogje zet.Vele Vele Groetjes Ivonne

  7. Na het lezen van dit stuk was ik zwaar onder de indruk. Mijn eerste gedachte: wat moet ik dankbaar zijn dat ik dat niet heb. Iets van jou beleving tref ik aan bij M. die een HSP is en dus dagelijks moeite heeft al die prikkels in het leven te weerstaan.
    Knap dat je hoe dan ook manieren hebt gevonden om je leven vorm te geven en te genieten (goed dat er dierentuinen zijn) en fijn dat je mensen om je heen hebt die je begrijpen, de nodige dingen voor je doen (stel je voor dat je met al die angsten steeds die supermarkt in moest, dat lijkt me ondoenbaar).
    En tenslotte dacht ik: potverdorie, kunnen medici nu echt niets uitvinden om dit te verhelpen zodat je een goed leven kan leiden? ’t Is zo oneerlijk allemaal.
    Dit alles overziende kan ik maar een dingen bedenken: de manier waarop jij met dit alles omgaat heeft mijn grootste bewondering!!
    platoonline componeerde ~ composed LiedjeMy Profile

    • …… dank je wel Plato, wat een mooie reactie.

      Ik ben inderdaad dankbaar voor bepaalde zaken en mensen om me heen. Zonder die/hen,…nou ja je snapt me wel…

      Op medisch gebied is er wel het eea aan te doen ontbrekende ‘ stofjes’ die in de hersenen aangemaakt zouden moeten worden kunnen wel aangevuld maar de bijverschijnselen maken het leven er niet prettiger op omdat ze andere dingen veroorzaken, is dus een kwestie van kiezen of delen… Er is 1 medicijn in mijn geval dat mijn hoofd stil legt, op zoek een goed ding, maar het legt mijn hoofd compleet stil, ongeacht de dosis…. en zó wil ik al helemaal niet leven. Afgezien van de gevolgen op de rest van mijn lijf.
      De geest kan ook genezen, zij het nooit helemaal, hangt af van de vorm van schade die er zit. Daar zijn weer prof. hulpverleners voor die je handvaten kunnen aanreiken om er mee te leren om te gaan…. ik ben dus iets nieuws gestart enkele weken geleden, is wel heftig maar het voelt wel goed en dat schept toch wel vertrouwen en moed om door te gaan.

      Ik geef toe, ik vind het ook niet altijd even eerlijk maar ja aan de andere kant, waarom ik dan niet en een ander wel, ik zou het aan niemand willen overdragen als dat al kon want ik gun het echt niemand!

      xx
      Melody componeerde ~ composed Beste (2)My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge