Thema Heldenreis Schrijfveren van 14 mei 2017

Het thema van Moederdag, toen ik het voor het eerst zag staan wist ik niet hoe ik dit thema zou moeten invullen en dacht er dus ook niet over na om het te doen. Daar kwam vanochtend verandering in toen ik een Dame op zeer hoge leeftijd een bezoekje bracht om even te babbelen, koppie thee te drinken en wellicht een helpende hand toesteken mocht zij dat nodig hebben.

Gisteren was het Moederdag. Nou zit ik niet op sociale media maar toch was het onmogelijk om alles daaromheen te vermijden. ‘Iedereen’ sprak erover, schreef erover, tv-reclames, troep op de matten bij zakken vol tegelijk en noem maar op. Op de weg verkeer op weg naar / van… Vele moeders mochten zich verheugen op verrassingen en visite, liefdevolle aandacht in de talrijke vormen die tegenwoordig mogelijk zijn. Wij hebben nooit echt veel aan dit soort dagen gedaan, al die poespas hoeft voor ons niet want in veel gevallen is het een kwestie van pogen goed te maken wat de rest van het jaar verzaakt wordt. Evengoed kwam zoonlief gisterenavond na een dag werken met een glimlach van oor tot oor aandraven met in zijn handen een mega grote pot vol bodyscrub, paarse pot, paarse inhoud, mam is gek op paars, dus perfect cadeautje *grinnik* had zoon bedacht toen hij dit in een winkel had zien staan. En dat klopt ook, want voor mij gaat het niet om de (veel te) hoge prijskaartjes maar om de gedachte die erachter zit. Jullie kunnen dus wel op je 10 vingers natellen waar ik gisterenavond een tijdlang vertoefde.

De Dame waar ik dus vanochtend even op bezoek was is er eentje met een nog steeds heel actieve, heldere en actuele geest. Een dame met een rotsvast geloof en vertrouwen dat alles goed komt, ooit. De religie in ons delen we dus en dat levert vaak heel mooie gesprekken op.
Zij heeft het Godgeschenk, zoals wij dat beiden noemen, het krijgen van kinderen, 4x mogen ervaren. Met 2 ervan heeft ze een goed contact en met de andere 2 totaal niet. Het onnoemelijke verdriet, de wond die nooit heelt en altijd schrijnt, 24 uur per dag, 7 dagen in de week, herken ik natuurlijk aangezien ik me in dezelfde situatie bevind met dien verstande dat zij 2 kinderen en meerdere kleinkinderen moet missen en ik ‘maar’ 1 kind en 1 kleinkind (misschien meer maar daar heb ik geen weet van, wat je niet weet/kent kun je niet missen, toch?).
Zoals altijd baden we samen, ik luidop voor ons allebei, voor een aantal zaken maar hoofdzakelijk voor onze kinderen waarvan we hopen dat het hen goed gaat,, zij én gelukkig én gezond zijn en mogen blijven. Vaak stromen dan tranen, bij ons beiden en we schamen ons daar ook niet voor. 91 en 54 jaar, in leeftijd zo verschillend maar in die emotie zijn we één. In al dat verdriet, voelen we beiden ook dankbaarheid want we mochten toch maar mooi dat Godsgeschenk ontvangen, dat is veel vrouwen niet gegund, dat beseft zij, dat besef ik, we moesten beiden ervaren dat kinderen krijgen niet een vanzelfsprekend iets is.
Voor een religieuze moeder is haar kind een levend gebed dat altijd in ons aanwezig is ongeacht of er nou contact is of niet. Die dame prijst zich rijk en gezegend met haar 4 kinderen en kleinkinderen ook al ziet ze de helft ervan nooit en ik kan me daar volmondig bij aansluiten. Met het duo hier in huis is er altijd wel iets aan de hand, en ja ook minder-leuke momenten komen (uiteraard) voor maar ik voel me nog steeds een zeer gezegend mens met het kind dat ik nog dagelijks om me heen mag hebben en het kind dat bij dat kind hoor en ik mijn ‘schoonmeisje’ mag noemen. Ik had nooit mijn schoonkind kunnen uitzoeken, dat mag ik ook niet die keus is niet aan mij maar mijn zoon heeft wat mij betreft de beste keus ooit gemaakt door voor haar te kiezen. Niet alle schoonmoeders kunnen zeggen dat ze met de keuze van hun kinderen boffen maar ik kan dat gelukkig wel!!