Dubbele hartverzakking

Na nog geen 3 uurtjes slaap stond ik vanochtend niet al te zelfverzekerd bij de eettafel om mijn cameratas ervan af te pakken, kletterde mijn camera daar niet op de grond? Schrok me een hartverzakking natuurlijk. Mijn meest kostbare materieel…. oefff…. alles zag er goed uit dus ik stopte hem in de tas terug, ritste de tas alsnog goed dicht en we gingen op weg naar Rhenen. Zonder noemenswaardige oponthoud kletsten we ons van A naar B en parkeerden we mijn rood duiveltje en liepen de poorten van Ouwehands Zoo binnen. Enkele minuten later zakte mij mijn hart weer in de schoenen want mijn camera deed het niet. De telelens zat muurvast en weigerde ook maar een millimeter beweging te willen voltooien. Het stoom kwam me acuut de oren uit. Met een diepe zucht schroefde ik de lens van de camera af en zette er een andere lens op. Een nieuwe lens kopen zit er echt niet in, het huilen stond me nader dan het lachen en mijn humeur was acuut totaal verziekt. Het greep me zo aan zelfs dat ik er strontmisselijk van werd en kokhalzend bij de wc-pot stond, niet wetende op dat moment of ik achterwaarts moest gaan zitten of voorwaarts voorover moest gaan kotsen.

Eenmaal binnen bestelde Daphne koffie en thee met wat lekkers terwijl ik op kamer 100 binnensmonds vloekte en wat tranen liet stromen, ‘kan er ook nog wel bij….’. gezicht gewassen en hup maar weer naar buiten. Sigaretje erbij en een hete slok koffie (ja ik weet het, mag ik niet, maar kon mij op dat moment niet boeien) in een poging om weer enigszins tot rust te komen en mijn humeur weer op te schroeven. Dingen gebeuren nou eenmaal en zijn zoals ze zijn dus ik kan wel de hele dag met een humeur van 0 gaan rondlopen maar daar heeft mijn meisje last van en ik zelf uiteindelijk ook. Ik opende mijn tas, graaide de telelens eruit en ging met de moed der wanhoop aan dat kreng lopen wrikken, in mijn gedachten een stevig schietgebed naar boven, inclusief mijn verontschuldigen natuurlijk voor het gevloek en getier van enkele minuten daarvoor. En ja hoor, ineens leek er beweging in te komen en weer even later deed de lens weer wat hij moest doen en kon ik met een enorme zucht, vermengde blijdschap en dankbaarheid, de lens weer op de camera schroeven en kon het geklik voortgezet worden.

Het was gelukkig niet druk in het park, op enkele echtparen met prinsjes en prinsesjes na die ik zoveel mogelijk probeerde te ontwijken. Het park staat behoorlijk in de steigers overigens. Men is druk bezig met de aanleg van Pandasia. Een schitterend verblijf met vele Japanse pagodes en gebouwen waar het publiek over niet al te lange tijd naar binnen mag om van een hoger niveau naar beneden te kunnen kijken naar de Chinese panda’s die het park eerdaags gaat krijgen, terwijl men een iets lekkers nuttigt, hetzij binnen, hetzij buiten op het terras. Ziet er zeer indrukwekkend en heel veelbelovend uit kan ik jullie vertellen!

De zon liet zich nog niet zien in eerste instantie maar wel al snel voelen. De jas ging los en weer even later liepen we te genieten in zonnestralen, heerlijk. Ook de dieren genoten er zichtbaar van. Op ons gemakkie liepen we door het park en klikten natuurlijk dat het een lieve lust was. Rond de klok van 15.30 vonden we het wel genoeg voor vandaag en zochten de auto weer op. Om 17.00 uur stapten we huis weer in en kon het bekijken, selecteren en uploaden van de foto’s beginnen waarna ik met dit logbericht aan de slag kon. Het betreffende foto-album bevat 165 foto’s, de meeste van mijzelf, aangevuld met enkelen van Daphne uiteraard zoals altijd. Wil je ze bekijken klik dan gerust ► ► ► H I E R ◄ ◄ ◄

28x Akkoorden op ~ Chords on “Dubbele hartverzakking

    • Nou en of!!! Ik had me echt geen raad geweten als die lens overleden zou blijken te zijn. Heb mijn beschermengeltjes maar ff uitgebreid bedankt ;-)

      Dank je wel, warme hartelijke groet terug.

    • Nou inderdaad….. ik ben niet iemand die snel hecht aan materiële zaken maar mijn cameratas met inhoud is toch wel een ander verhaal. Ik heb er jaren voor gespaard en ben er heel zuinig op… Dat hoop ik dus ook zeer zeker niet! Die lens is gewoon heel erg duur geweest. En dan kapot door mijn eigen onvoorzichtigheid, dat zou ik mezelf nog erg kwalijk nemen ook. Duimen dus maar.

      Nee gelukkig niet, dank je wel.

  1. Zo ontdekte ik in de tuin dat mijn keramische vogeldrinkbakje met op de rand 5 vogeltjes kapotgevroren was. Mijn eigen schuld .Elk jaar zet ik het vóór de vorst in de werkkast en nu was ik het vergeten. Ik kan mezelf wel voor de kop slaan.
    Jou foto’s waren weer mooi.
    xxx

    • Och nee wat sneu!! Ik kan me zo goed voorstellen hoe dat moet voelen inderdaad maar je moet jezelf niet slaan hoor, iedereen vergeet wel eens wat toch?

      Dank je wel hoor, liefs terug.

  2. niet doen , jezelf voor de kop slaan , dat doet auw :)
    de camera is niets mis mee zag ik wel aan het mooie album
    maar ik begrijp je kwaadheid hoor , ik had pech toen mijn cameraatje viel
    aan de andere kant heb ik nu wel een betere :)
    fijne avond groet

  3. Beste Melody’je,
    oef is toch nog goed gekomenen wat weer prachtige foto’s ,die tijger en die uil wat mooi zeg,ik volg nog altijd hoor
    Nog lieve Groetjes Ivonne

  4. Nou, gelukkig viel het mee en heb je toch nog mooie foto’s kunnen maken, maar ik weet zeker, dat als die lens echt kapot was geweest, het jou, als je je over de teleurstelling had heen gezet, ook gelukt was prachtige foto’s te maken.

    • Ja zeker weten.

      eh ja misschien wel, met de kitlens was het vast ook wel gelukt maar of ze dan ook zo mooi waren geworden…. ik zou het zeker wel geprobeerd hebben al was het alleen al om de dag niet voor Daphne ook te vergallen.

Voel je vrij & musiceer maar naar ♥-elust met mij mee... Please feel free to share the 'music' in your ♥ with me...