Donna Quichotte

don-quixote-windmill

Daar zat ze dan….. halverwege de klussen die ze zich voor vandaag voorgenomen had. Dikke tranen biggelden over haar wangen en overal waar ze keek zag ze de zon. Heel even sloeg ze haar ogen naar boven, knipperend tegen het zonlicht in zag ze een strak blauwe hemel. “Jij bent al net zo alleen als ik” mompelde ze … “voel jij je ook net zo waardeloos als ik? “. Tegen beter weten wachtte ze op een antwoord.Hoe alleen was ze nou eigenlijk werkelijk? Ze had een man die na meerdere decennia nog steeds de grond aanbad waarop zij liep. En toch? Hij kreeg geenszins wat hij verdiende en toch was het zoals het was. Hij beklaagde zich niet, nooit. Hij wist hoe het zat en dat zij deed wat zij kon, als een vrouwelijke Don Quichotte almaar strijdend tegen de oneindige rij van windmolens die haar tot op het bot tergden. Een drang die vele malen sterker dan zij was, hoe graag ze het ook anders zou willen zien, dat ging niet én dát accepteren kon ze nog steeds niet volledig, daar verfoeide ze zichzelf om. Meer dan moeizaam ging ze door, hoe onbeschrijflijk zwaar het haar soms ook viel zich aan haar motto vast te houden. Hoe groot soms ook het verlangen juist was om toch maar die andere kant op te gaan. Haar agenda stond relatief vol, ook vele leuke dingen, dingen waarop ze zich enorm verheugde, maar zelfs die dingen waren nu zo ver weg dat ze nog maar amper een vage glimlach op haar gezicht konden leggen.

Vrienden had ze, die 24 uur per dag, 7 dagen in de week, bereid waren haar te helpen met wat ze ook maar nodig mocht hebben. Hulp vragen deed ze zelden, hoogstzelden. Die ander kon immers niks wezenlijks voor haar doen? Het zat in haar en zij moest er een weg in vinden. En wat had het voor zin telkens maar te klagen en jammeren? Waarom zou ze een ander lastig vallen met haar spoken en de impact daarvan? Werd het daar beter van? Nee, integendeel, maar ja hallo, vooruitkijken en positief zijn, weet je wel hoeveel energie dat kost? En waar haal je dat vandaan als je er helemaal doorheen zit en er nergens nog een spatje van te vinden is? Nou dan!

Ze keek de woonkamer in en zag de stofzuiger staan, even verderop de dweilstok met een emmer sop. Een, voor zover mogelijk, kritische blik vertelde haar dat ze nog lang niet klaar was. Met letterlijk knikkende knieën en natte handen van het zinloos doch verwoed wegvegen van haar tranen hees ze zich omhoog, slaakte een diepe zucht en pakte de stofzuiger ter hand. Wat was ze moe. Met welk gevoel, ze kon er niet eens woorden voor vinden, stofzuigde ze de woonkamer en sloeg ze er daarna de dweil doorheen.

Soms….. overmande verdriet haar, verlamde pijn van binnen haar hele hebben en houden en maakte wanhoop en paniek zich van haar meester. Ze zeeg neer in een stoel in haar tuin en stak een sigaret op. Met afschuw keek ze even later naar het wegdrijvende, zich in lucht oplossend rook. Een gevoel van intense jaloezie stak de kop op, waarom kon zij zich niet in lucht oplossen? Gewoonweg even weg, even niet meer zijn, even niets meer voelen, even niets meer moeten, gewoon even niets, helemaal niets. Op zulke momenten benijdde ze het leven van een machine, die had tenminste een uit-knopje.
Zij helaas niet!

20x Akkoorden op - Chords on “Donna Quichotte

  1. Misschien moet ze gewoon af en toe moe mógen zijn van zichzelf, en van zichzelf gewoon even op de bodem van die put mogen blijven zitten, daar is helemaal niets mis mee. Het leven is gewoon niet altijd leuk al heeft iedereen dan weer andere momenten die wat “putterig” zijn.
    Je wordt alleen maar onnodig moe van alles zo beredeneren, moe zijn mág!

    • Je hebt helemaal gelijk…. daarom ook is de wens naar de uitknopje soms zo groot omdat het hoofd toch doet wat het zelf wil en de eigenaar ervan daarop geen invloed heeft.

  2. Een mens moet ook zoveel van zichzelf. Niet klagen, dankbaar zijn, niet zeuren, flink zijn, doorgaan…
    Niets doen is moeilijk, hoor! Dat red je niet met een universitaire studie.
    Soms wil je gewoon niks. Helemaal niks. Of je geest in een fles stoppen…
    Ik snap die Donna Quichotte wel en ik vind haar absoluut geen dom mens. Dat is niemand die een persoonlijk gevecht levert. Liefs en een heeeeel dikke knuffel <3

    • jah….. het zegeningen tellen is af en toe zo niet-leuk dat je daar kotsneigingen van krijgt.

      { { { K N U F F E L } } } -x-♥

  3. Zelfs de sterkte rots is breekbaar. Soms is alles moeilijk, heel begrijpelijk. Maar met zo’n man en lieve vrienden gaat de zon ook weer schijnen. Een virtuele arm om je schouder en een dikke knuffel.

    Liefs Frederique

    • Wat lief dat je me toch nog met een limerick vereert ondanks dat ik zelf even verstek liet gaan…
      Die laatste zin…. daar zit t m in… ik ben bezig.

  4. Zo’n uitknopje is ook niet alles. Het kan zo definitief zijn, vooral als ze het zelf gebruikt.
    Ik zou zo een ladder neerlaten in de put, een ladder die de mogelijkheid biedt om weer omhoog te klimmen en weer langzaam een beetje te genieten van al het goede wat dit leven nog te bieden heeft. Het klimmen zal ze echter zelf moeten doen.

    • Dat besef ik ook wel hoor, maar zo heel af en toe kan het verlangen ernaar allesoverheersend zijn.

      Het klimmen moet ik inderdaad zelf doen…. ben bezig… laten we het daar maar even op houden.

  5. Je kunt er maar twee dingen tegen doen; Blij zijn met wat je nog kan en zo vrolijk mogelijk verder gaan of….
    jezelf weg laten kwijnen. Dat laatste wil je echt niet toch??

    Liefs, Ria

    • geeft niks hoor…. waardeer het feit dat je reageert des te meer. Dank voor je lieve wensen…. ik heb weer wat moed hervonden… nu de energie nog ….
      Dank je wel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge